Δεν υπήρξα ποτέ, ούτε θέλω να είμαι ένας απαισιόδοξος άνθρωπος. Όμως, δύσπιστος και προβληματισμένος, ήμουν
και παραμένω ακόμη και τώρα που διάγω την έκτη δεκαετία της ζωής μου.
Αντίθετα με
κάποιους συμπολίτες μου, που αισιοδοξούν, για
Ποιο «μέλλον»;
Δεν υπήρξα ποτέ, ούτε θέλω να είμαι ένας απαισιόδοξος άνθρωπος. Όμως, δύσπιστος και προβληματισμένος, ήμουν
και παραμένω ακόμη και τώρα που διάγω την έκτη δεκαετία της ζωής μου.Η Ημέρα της Αναστάσεως
Σήμερα, 28 Απριλίου, εορτάζουμε την
Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Χριστός κατελθών προς πύλην Άδου
μόνος· Λαβών ανήλθε πολλά της νίκης σκύλα. Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν
το απόγευμα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Κυρίου, δηλαδή η Μαρία η
Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν
αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού• και την επομένη μέρα
απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου.
Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της
Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μια
Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες
από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο.
Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της
αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός• και
Άγγελος με αστραπόμορφη όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και
κάθισε πάνω σ’ αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή.
Οι γυναίκες, στο μεταξύ, αφού μπήκαν
στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του Ιησού, βλέπουν δυο Αγγέλους
λευκοφορεμένους, με αντρική μορφή, οι οποίοι αφού τους φανέρωσαν την ανάσταση
του Σωτήρα, τις στέλνουν για να αναγγείλουν στους μαθητές την χαρούμενη είδηση.
Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν
στον τάφο ο Πέτρος με τον Ιωάννη, αφού έμαθαν τι έγινε από τη Μαρία τη
Μαγδαληνή, όπως ήδη ειπώθηκε, αλλά μπαίνοντας μέσα βρίσκουν μόνο τα σάβανα. Γι’
αυτό ανέρχονται όλοι στη πόλη με χαρά, κήρυκες της ανάστασης του Χριστού, τον
οποίον και είδαν πραγματικά ζωντανό πέντε φορές κατά τη σημερινή γιορτή.
Αυτή την χαρμόσυνο Ανάσταση
γιορτάζοντας σήμερα ασπαζόμαστε μεταξύ μας τον εν Χριστώ ασπασμό, δείχνοντας με
τον τρόπο αυτό τη διακοπή της πρώτης έχθρας ανάμεσα σ’ εμάς και το Θεό και τη
διαλλαγή του Θεού προς εμάς για άλλη μια φορά, διαλλαγή που έγινε φανερή με το
πάθος του Σωτήρος.
Και η εορτή ονομάζεται Πάσχα, έχοντας
έτσι το ίδιο όνομα με το Πάσχα των Εβραίων, το οποίο, στη γλώσσα τους σημαίνει
διάβαση• διότι ο παθών και αναστάς Ιησούς μας διαβίβασε από την κατάρα του Αδάμ
και τη δουλεία του διαβόλου στην ελευθερία και μακαριότητα.
Και αυτή η μέρα της εβδομάδος, κατά
την οποία έγινε η Ανάσταση του Χριστού, η οποία είναι η πρώτη από τις υπόλοιπες
μέρες, επειδή, αφιερώθηκε στην τιμή του Κυρίου ονομάστηκε από το όνομα Του
Κυριακή, και σ’ αυτή μετατέθηκε από τους Αποστόλους η αργία και η ανάπαυση της
εορτής του Σαββάτου του παλαιού νόμου.
Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α΄
Χριστός
ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω
θάνατον πατήσας,
και τοις εν
τοις μνήμασι,
ζωήν
χαρισάμενος.
Καταργούν τον Σταυρό από την Σημαία;
Όσο θα μένει η εθνομηδενιστική
κυβέρνηση του Σύριζα στην εξουσία, τόσο θα προωθείται η αντεθνική της πολεμική προς
τα θρησκευτικά Σύμβολα και την Ορθόδοξη Πίστη.
Όταν μιλούν για «ουδετερόθρησκο» Κράτος σε μια πολυπολιτισμική Ευρώπη,
εννοούν βασικά,την «αποχριστιανοποίηση» του Κράτους μας κατ΄αρχήν και τον «αφελληνισμό»
του περαιτέρω, καθώς φαίνεται από τις ενέργειες διαστρέβλωσης της Ιστορίας και της
γλώσσας και της ελληνικής Παιδείας μας.
Ακούγονται μέσα στους διαδρόμους της Βουλής
και τα μυστικά δωμάτια των κυβερνητικών κτιρίων, ποικίλες αισχρές σκέψεις και
βλάσφημες προτάσεις, που προτείνουν την σταδιακή εξάλειψη των θρησκευτικών
Συμβόλων της Πατρίδας μας! Όπως η
κατάργηση του Τιμίου Σταυρού από την Σημαία μας, η αποκαθήλωση των ιερών
Εικόνων από τους Δημόσιους Χώρους και τα Κρατικά Κτίρια, η κατάργηση του
θρησκευτικού όρκου για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους βουλευτές, η
αλλοίωση του μαθήματος των θρησκευτικών και η εξαφάνιση της χριστιανικής
ορθόδοξης Παιδείας στα Σχολεία!
Στην πρόταση Αναθεώρησης του Συντάγματος
που δημοσιοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνεται ότι» η Ελληνική Πολιτεία είναι
θρησκευτικά ουδέτερη» και στην ερμηνευτική δήλωση προστίθεται ότι ο όρος «επικρατούσα
θρησκεία» δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας».
Η διατύπωση της θρησκευτικής
ουδετερότητας αφήνει ανοιχτό το έδαφος επίσης για ενδεχόμενη κατάργηση του
Σταυρού και των εικονισμάτων από σχολεία, δικαστήρια κλπ. ως θρησκευτικών
συμβόλων, αν και δεν έχει διευκρινιστεί τι θα ισχύει στη συγκεκριμένη
περίπτωση, είναι όμως σαφέστατη η πρόθεση.
Βεβαίως, η κυβέρνηση διαψεύδει το
ενδεχόμενο κατάργησης του Σταυρού στη Σημαία αλλά και της κατάργησης
θρησκευτικών Συμβόλων σε δημόσιους χώρους, δεν θέλει ακόμη να δείξει το
αντιχριστιανικό μένος της, αλλά προωθεί τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας,
με την πρόταση Αναθεώρησης του Συντάγματος!
Η δειλία της προδοτικής συνείδησης γεννά πανουργία, γι αυτό όλες οι «απάτες»
των πολιτικών ξεκινούν από μία... διάψευση στα ΜΜΕ και στην συνέχεια (αν δουν
ότι έχουν τα περιθώρια, γίνονται πραγματικότητα! Δυστυχώς!
Οι περισσότεροι Έλληνες, έχουμε
καταλάβει πλέον ότι, ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικά υποστηρίζει την αθεΐα, την
ανηθικότητα, την αναρχία, τη βία του ολοκληρωτισμού και το ξεπούλημα των «θησαυρών»
του Ελληνισμού! Έτσι, είναι απολύτως φυσικό να ενοχλείται ιδιαίτερα από την ορθόδοξη
Πίστη της πλειοψηφίας του ελληνικού Λαού!
Η Ορθοδοξία, είναι ένα τεράστιο «εμπόδιο» στο καταστροφικό έργο του
άθεου Υλισμού και καταλύτης κάθε αρρωστημένης ιδεοληψίας.
Τα σχέδια των υπαλλήλων του Διεθνούς
Σιωνισμού, εναντίον της Ελλάδος και της Ορθόδοξης Πίστης στον Ιησού Χριστό, τον
Κύριό μας, όλοι γνωρίζουμε και δεν ξεχνούμε… άρχισαν από την «μεταπολίτευση» το
1984, με την κατάργηση των τόνων και άλλων σημείων στίξεως, την καθιέρωση του
Μονοτονικού συστήματος Γραφής, την κατάργηση του Σταυρού στο κοντάρι της Σημαίας,
και άλλα, όπως η δήλωση του ανθέλληνα υπουργού Αιγαίου του ΠΑΣΟΚ αλλά ακραιφνούς
Νεοεποχίτη Σηφουνάκη, που είχε την αναίδεια να δηλώσει τότε, το 2000 στον ALPHA, και στον δημοσιογράφο, Αθανασιάδη, με αφορμή το θέμα των ταυτοτήτων, ότι «… πρέπει να καταργηθεί ο
Σταυρός από την Σημαία μας (!) διότι μια
πολυπολιτισμική κοινωνία όπως η ελληνική, δεν μπορεί να έχει στο κρατικό της «σήμα»
ένα θρησκευτικό σύμβολο που δεν εκφράζει όλους τους Έλληνες πολίτες» !
Τώρα, η εθνοπροδοτική κυβέρνηση του
ΣΥΡΙΖΑ, επαναφέρει εντέχνως την συζήτηση που ξεκίνησε τότε από τον αλήστου
μνήμης υπουργό των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ το 2000, για την κατάργηση του Τιμίου Σταυρού από την Ελληνική
Σημαία.
Είναι άραγε κι αυτή η σκέψη και
πρόθεση του Σύριζα, γέννημα του «γνωστού» σχιζοφρενικού μυαλού, που ζητά την
ομογενοποίησή μας με τους λαθρομετανάστες, που κουβάλησαν στην Ελλάδα τα
τελευταία χρόνια από τις διψασμένες για αίμα, (ναι, «Χριστιανικό Αίμα»),
αλλοπρόσαλλες φυλές;
Όσο θα αφήνουμε να παραμένει στην
εξουσία, αυτή η προδοτική ανθελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο θα προωθείται
η αντεθνική της πολεμική προς τα θρησκευτικά Σύμβολα, την Ορθόδοξη Πίστη και
τον Κύριο της ζωής μας, τον Ιησού Χριστό!
π. Νικόλαος
«Άσκηση» αλλά και Ταπείνωση!
 |
| ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: Ο "Άρτος της Ζωής" |
Η Αυτογνωσία, δεν έχει σχέση με το «ποιος νομίζεις ΕΣΥ
ότι είσαι», αλλά με το «ποιος είσαι, πραγματικά». Το να αποκτήσει κάποιος επίγνωση
του εαυτού του, είναι ίσως το μεγαλύτερο βήμα πνευματικής προόδου και εξέλιξης.
Αυτή η κατάσταση, οδηγεί τον άνθρωπο να παραδεχθεί τις αδυναμίες του, να αναγνωρίσει
τα λάθη του και να καταργήσει τον εγωισμό του. Αποτέλεσμα όλων αυτών, η Χάρις του Θεού!
Αυτός είναι ο δρόμος της «πνευματικής Τεσσαρακοστής», που
καλούμεθα εμείς οι χριστιανοί να βαδίσουμε αυτή την περίοδο του έτους. Από την Αυτογνωσία, στην Επίγνωση, κατόπιν στην
Ταπείνωση και τέλος στη Μετάνοια. Στο τέλος αυτής της «διαδρομής», θα συναντήσουμε
την Ανάσταση!
Στο σημείο αυτό, πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα, τη
συμπεριφορά μας εν γένει. Οι προσευχές, οι γονυκλισίες, οι εκκλησιασμοί, η
νηστεία, η ελεημοσύνη και τόσα άλλα πνευματικά «αγωνίσματα», της μεγάλης
Τεσσαροκοστής, στεφανώνονται μόνο όταν υπάρχει στις καρδιές μας, ενσυνείδητη αυτογνωσία,
ειλικρινής μετάνοια και αγία ταπείνωση!
Διαφορετικά… ματαιοπονούμε, αυτοτιμωρούμενοι στο «μαρτύριο
του μυθικού βασιλιά Σισύφου».* Ο Προφήτης Δαβίδ, προσευχόμενος στον Θεό, λέει: «ἴδε τὴν ταπείνωσίν μου καὶ τὸν κόπον μου καὶ ἄφες πάσας τὰς ἁμαρτίας μου» (Ψαλμός
24,18). δεν λέει, απλά καο μόνο «ίδε, Κύριε,
τον κόπον μου» αλλά, λέει πρώτα απ’ όλα, «ίδε την ταπείνωσή μου…» Ο κόπος είναι
για το σώμα του ανθρώπου, η ταπείνωση για τη ψυχή του και τα δύο μαζί, κόπος
και ταπείνωση, αγιάζουν τον άνθρωπο.
Δεν είναι τυχαίο, ότι όσοι δεν αναγνωρίζουν αρετές,
καλοσύνη και χαρίσματα στους συνανθρώπους τους, δεν έχουν γνωρίσει τον εαυτό τους! Αυτοί βρίσκονται σε μια διαρκή αναζήτηση και επίδειξη των
ελαττωμάτων στους άλλους με μια κριτική διάθεση και κακοήθεια!
Μια αντικειμενική και διακριτική ματιά ολόγυρά μας, θα μας
φανερώνει το κύριο ελάττωμα των ανθρώπων της εποχής μας: «δεν αποδεχόμαστε ποτέ,
την ανωτερότητα, τις ικανότητες, τις αρετές, τη γνώμη των άλλων»! Μέσα στη σύγχυση αυτή, απορρίπτουν
την αγαθότητα του Θεού, που δημιούργησε τους ανθρώπους, προικίζοντάς τους, με
ποικίλα και διαφορετικά χαρίσματα και ικανότητες!
Το να αναγνωρίζεις την αξία του άλλου, να τον αποδέχεσαι όπως
είναι και να διαθέτεις αυτογνωσία, τιμάς τον Θεό, που μας έπλασε διαφορετικούς,
προτρέποντάς μας, να αγαπούμε ο ένας τον άλλον!
π. Νικόλαος
*Ο
Σίσυφος ήταν ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας,της σημερινής Κορίνθου. Τιμωρήθηκε για ασεβή συμπεριφορά, απέναντι
στους μυθικούς θεούς του Ολύμπου. Του επέβαλαν ως βασανιστήριο να κουβαλάει ένα
βράχο στην κορυφή ενός βουνού. Φτάνοντας στην κορυφή, η πέτρα ξανακυλούσε κάτω
και έπρεπε να την ανεβάσει ξανά. Αυτή η τιμωρία ήταν αιώνια!
1821: Τα θεμέλια του Αγώνα!
 |
| Η Ελλάς, ευγνωμονούσα τους Ήρωες του 1821 |
Ο ηρωικός Πατέρας του Έθνους μας, ο Θεόδωρος
Κολοκοτρώνης, στα απομνημονεύματα του, τονίζει πως: «Η Ελληνική Επανάσταση είχε
Ορθόδοξο περιεχόμενο και στα Συντάγματα των τριών πρώτων Εθνοσυνελεύσεων στη
διάρκεια του αγώνος, καταγράφεται αυτή η διάθεση των εξεγερμένων Ελλήνων, αυτών
των ανθρώπων που μας ελευθέρωσαν. Ήθελαν
η Ελλάδα να έχει απόλυτη συνάφεια και συνέχεια με την Ορθόδοξη πίστη και τον
Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό.
Σε μια ταραχώδη περίοδο, ενώ διαρκούσε
ο απελευθερωτικός αγώνας, οι Έλληνες Αγωνιστές, ψήφισαν Συντάγματα, οργάνωσαν την
πρώτη ελληνική Πολιτεία και θεμελίωσαν Πολιτική Διπλωματία, στα πρότυπα των
ελευθέρων κρατών!
Σήμερα, αυτοί που αγωνίστηκαν, οι
πρωταγωνιστές του 1821, θα διαφωνούσαν ριζικά με την «Πρόταση για συνταγματική
κατοχύρωση του λεγομένου θρησκευτικώς ουδετέρου κράτους.»
 |
| Το Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου |
Όλα τα Συντάγματα της Ελλάδος, έχουν
ως «προοίμιο», την επίκληση της Αγίας Τριάδος, που είχε και το πρώτο Σύνταγμα
της Επιδαύρου, δηλαδή την φράση: «Εν ονόματι της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος»
κι αυτό, ως τιμή στον Τριαδικό Θεό μας, που στήριξε τους Αγωνιστές του 1821.
Κάθε κράτος πρέπει να σέβεται αυτούς
που το ίδρυσαν. Σήμερα, 198 χρόνια μετά, όσοι μιλούν για ουδετερόθρησκο κράτος,
βλαστημούν τις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές των Ελλήνων, που μαρτύρησαν στην
διάρκεια της Επαναστάσεως αλλά και μετά, μέχρι τις ημέρες μας στα πεδία των
μαχών υπέρ της πατρίδος!
Μάλιστα, το Σύνταγμα της Επιδαύρου, ορίζει
ως Δίκαιο και Νομοθεσία της Νέας Πατρίδας της Ελλάδας, το Βυζαντινό Δίκαιο, εκείνο
που θέσπισαν οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες.
Οι Πατέρες του Ελληνισμού και Αγωνιστές της Ελευθερίας μας, θέλησαν
έτσι, να δείξουν ότι είμαστε η συνέχεια του Ελληνισμού, που περνά μέσα από το
Βυζάντιο. Οι επαναστατημένοι Έλληνες
θέλουν να έχουν και το πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων και του Βυζαντίου.
Αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο είναι οι
δύο πνεύμονες, ο παππούς και ο πατέρας του νέου Ελληνισμού. Το ήξεραν και οι
λόγιοι της εποχής και οι άνθρωποι των βουνών, που είχαν πάρει τα όπλα.
Μέχρι το 1946, ειδικά το Αστικό Δίκαιο
της Ελλάδος, βασίζεται στους νόμους των βυζαντινών Αυτοκρατόρων, με μια
κωδικοποίηση που έγινε τον 14ο αιώνα.
 |
| Η Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο, Βουλή των Ελλήνων |
Αυτό έγινε τότε, για να προστατευθεί
ή ελληνική Ταυτότητα, μέσα στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του
Δυτικού Κόσμου. Οι προπάτορές μας αγωνίσθηκαν
ηρωικά για την Ορθοδοξία, έχουμε μια Πίστη που μας κράτησε όρθιους, έχουμε μια Επανάσταση
ελληνορθόδοξη.
Στις μέρες μας, είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσουμε
την Παράδοση, τις Αρχές μας, την Πίστη μας στον Ιησού Χριστό, και να πορευτούμε
ανάμεσα στον σκληρό άθεο Κόσμο, που μας επιφυλάσσει σκληρές και αντίθεες εξελίξεις.
Κι αυτό θα είναι πολύ δύσκολο να γίνει από εμάς τους σύγχρονους Έλληνες.
Συνέλληνες και Αδελφοί μου,
Ας γιορτάσουμε φέτος, την Εθνική
Επέτειο του 1821, με αίσθημα υπερηφάνειας αλλά και εσωτερικού προβληματισμού! Ας δούμε τον Αγώνα των Ηρώων του ’21 όπως το
έζησαν τότε οι Πατέρες μας και ας αναλογιστούμε το : «Τί σημαίνει για μας, η
θυσία τους και το ιερό Αίμα τους, που χύθηκε, για να γεννηθούμε ελεύθεροι στο
τόπο μας!» Κι ας αποφασίσουμε και να ομολογήσουμε: «Θέλουμε να κρατήσουμε αυτήν την Ταυτότητα,
του Ορθόδοξου Έλληνα, που κράτησε όρθιο τον Λαό μας, στα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας;»
Εγώ, θέλω να ελπίζω, πως τα
Ελληνόπουλα, η Νέα Γενιά, θα μπορέσει να ενστερνισθεί, να διατηρήσει και να
διακηρύξει στους ύπουλους καιρούς μας, τους θησαυρούς που υπάρχουν στην
Ορθόδοξη Πίστη και στην Ελληνική μας Παράδοση και Ιστορία!
π.Νικόλαος
25 Μαρτίου: Δύο "Ευαγγελισμοί". Δύο "Ελευθερίες".
Δύο λαμπρά, δύο φωτεινά και δύο
σωτήρια "Xαίρε", προβάλλουν και σκεπάζουν τον Ελληνικό και Ορθόδοξο
γαλανό ουρανό. Το ένα, "Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία" που, ακούστηκε εδώ
και πλέον τις δύο χιλιετίες και, το "Xαίρε ω χαίρε λευτεριά" που,
πριν 198 χρόνια έγραψε την δική του ιστορία στην πορεία του γένους μας.
Με άλλα λόγια, γιορτάζουμε δυο "Ευαγγελισμούς", δύο "Ελευθερίες", διπλή Γιορτή.
Η πρώτη Γιορτή, ο Ευαγγελισμός της
Θεοτόκου, υπενθυμίζει
αγώνες για την κατάκτηση της ηθικής μας Ελευθερίας.
Η δεύτερη Γιορτή της 25 Μαρτίου του
1821, προϋποθέτει
αγώνες και θυσίες για την κατάκτηση της εθνικής μας πολιτικής Ελευθερίας. Και
τα δύο είδη της Ελευθερίας είναι πολύτιμα και θεόσδοτα δώρα. Πανανθρώπινο
το ένα, εθνικό το άλλο. Και τα δύο είναι λυτρωτικά.
Το αίμα των εκατομμυρίων μαρτύρων της
πίστης μας για πνευματική ελευθερία και τα ιερά κόκαλα των προγόνων μας για την
εθνική ελευθερία, μας υποχρεώνουν να φυλάσσουμε ως πολύτιμο θησαυρό αυτή την
διπλή ελευθερία και να την υπερασπιζόμαστε με όλη την δύναμη της ψυχής μας και
του σώματός μας, κάθε φορά που την πολεμούν λυσσαλέα, εκτός και εντός των
τειχών μας, εχθροί και καταφρονητές της.
Χρονικά και επιγραμματικά θα
παραθέτουμε τα γεγονότα, πως φτάσαμε, μετά την αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου
1453 στον πρώτο επίσημο εθνικό εορτασμό της 25ης Μαρτίου.
25 Μαρτίου 1821: άρχισε, ύστερα από 400 χρόνια
υπομονής και στέρησης στην Τούρκικη σκλαβιά, αλλά με πολλούς αγώνες και
θυσίες, η Ελληνική Επανάσταση από την Αγία Λαύρα
στα Καλάβρυτα, όπου ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της
Επανάστασης.
22 Ιανουαρίου 1830: Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία
υπέγραψαν την συνθήκη Ελευθέρωσης και αναγνώρισης του Ελληνικού Κράτους με την
συνθήκη του Λονδίνου.
14 Αυγούστου 1832: Ορίστηκαν τα σύνορα της
Ελλάδας, με την νοητή γραμμή που είχε ως άκρα τον Παγασητικό και τον Αμβρακικό
κόλπο.
Δεκέμβριος 1832: Η Οθωμανική αυτοκρατορία
αποδέχτηκε αυτή την απόφαση και από τότε ξεκινά η Πορεία του Νέου Ελληνικού
Κράτους.
15 Μαρτίου 1838: Καθιερώθηκε ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου
ως Εθνική Εορτή με το 980 διάταγμα.
25 Μαρτίου 1838: Έγινε ο πρώτος επίσημος
εορτασμός, με δοξολογία στον ναό της Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου. Παραβρέθηκε
πλήθος κόσμου μαζί και αγωνιστές της Επανάστασης. Ακολούθησε γλέντι στην
πλατεία Κλαυθμώνος. Άναψαν φωτιές στην Ακρόπολη και ψηλά στο Λυκαβηττό
αντίκριζες φλεγόμενο σταυρό με τη φράση «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ».
Στιγμές και ώρες εθνικού μεγαλείου.
Μέρες χαράς και ελπίδας για το αύριο. Άνθρωποι πληγωμένοι αλλά χαρούμενοι, που
έγραψαν με χρυσά γράμματα τα ονόματά τους στο πάνθεο των ηρώων. Όλοι παρών με
μια ψυχή και ένα σώμα.
Το πνεύμα αυτών των αγωνιστών της
πίστης και της πατρίδας, οδήγησε τους απογόνους τους "μεθυσμένους
πάλι από το κρασί του ΄21", σε δυο νικηφόρους παγκόσμιους πολέμους και
άλλες "πολιτικές τρικλοποδιές" στη συνέχεια, για να
φτάσουμε, δυστυχώς, στο σήμερα των τελευταίων δεκαετιών, "άγευστοι
απ’ το κρασί του ΄21" και υπόδουλοι σε κάθε ξενόφερτο , να
βρεθούμε όλοι σε τραγικό διέξοδο και κάτω από το βαρύ πέπλο της ολικής
σκλαβιάς.
Νέος ζυγός, δυστυχώς, πιο ύπουλος από κάθε άλλη φορά
κάθεται τώρα πάνω από τον Ελληνισμό. Ζυγός πνευματικός και
μάλιστα επίσημα μέσα από το κυριότερο συστατικό του Έθνους μας. Την παιδεία!
Την "Νέα Εκπαίδευση", όπως την λένε τώρα, που θέλει
να στειρώνει πνευματικά, ηθικά, ιστορικά και Εθνικά τα παιδιά της, δηλαδή ,το
μέλλον της.
Χρόνια τώρα προδομένοι και
απογοητευμένοι, απ’ όλους τους φιλελεύθερους, τους μεταρρυθμιστές, τους
προοδευτικούς ,τους εκσυγχρονιστές, τους σύγχρονους δηλ. "φωστήρες και
σωτήρες" όλων των πολιτικών αποχρώσεων, αλλά όλοι τους ευρωλιγούρηδες
και διεθνιστές, βάζοντας τους Έλληνες σε νέες περιπέτειες και υποδουλώνοντας
ολικά την Πατρίδα μας, την Ελλάδα μας. Την χώρα των Ηρώων, των Αγίων, των Αγώνων
και των Θυσιών!
Και μη νομίσει κανείς ότι κατέχομαι
από απαισιοδοξία ή μίσος, αλλά από ιερή αγανάκτηση για το σημερινό κατάντημα
και μάλιστα όταν ακούμε και διαβάζουμε τι μας περιμένει και που οδηγούμαστε.
Είναι πολλά και πονηρά αυτά που
ακούμε και μελετάμε στις μέρες μας. Μερικά όμως πρέπει να μας προβληματίσουν
ξεχωριστά γιατί είναι απαράδεχτα και Εθνικά επικίνδυνα. Όπως αυτό που ακούστηκε
προ ημερών από υπουργικά, μάλιστα, χείλη ότι, "είναι επιστημονική θέση"
με τον ερχομό και παραμονή των προσφύγων – μεταναστών θα λυθεί στην Ελλάδα και
το δημογραφικό πρόβλημα. Καθώς επίσης και αυτό που διαβάσαμε σε έγκριτη
εφημερίδα των Αθηνών ότι, η αποδομητική σχολή των μεταμοντέρνων ιστοριογράφων
ανέλαβε (με Κυβερνητική πάλι Εντολή), την επανεγγραφή των σχολικών βιβλίων
ιστορίας με κυρίως τρεις στόχους,
1.
Να
αμφισβητηθεί ο ρόλος της Ορθοδοξίας ως συστατικό στοιχείο της εθνικής
ταυτότητάς μας.
2.
Να
κατηγορηθεί ως ανύπαρκτη η διαχρονική πορεία του Ελληνισμού από την αρχαιότητα
έως σήμερα και
3.
Να
εξωραϊστεί ο ρόλος των Οθωμανικών και των Νεότουρκων και να ξεχαστούν τα
εγκλήματα τους, ώστε να βελτιωθούν οι σχέσεις μας με τους προκλητικούς
γείτονες.
Θεωρώ
απαράδεκτη και εθνικά εγκληματική την αλλοίωση του παρελθόντος και μάλιστα μέσα
στη σημερινή φορτισμένη ιδεολογικά εποχή μας για την Πατρίδα
μας.
Φτάνει πια! Ας ξυπνήσουν μερικοί
"ειδήμονες". Ο υγιείς λαός είναι εδώ και για "μούντζα"
(κατά τον Παλαμά) και για λιβάνι! Ο λαός είναι του εκδικητή το γιαταγάνι!
Επιτέλους δεν πάει άλλο η υποκρισία,
η κοροϊδία και η εθνική προδοσία. Φτάνει πια! Το ξεπούλημα της πατρίδας και η
αλλοίωση της Ορθοδοξίας. Γιατί τότε εύλογα θα θυμηθώ και τον άλλο ποιητή μας
Γκάτσιο και θα φωνάξω: "Μπαρμπαγιάννη Μακρυγιάννη/ πάρε πάλι γιαταγάνι/ κι
έλα στη ζωή μας πίσω / το στραβό να κάνεις ίσο".
Η Ελλάδα, μας έχει διδάξει ότι μπορεί
να ζήσει χωρίς δανεικά. Δεν μπορεί όμως να ζει χωρίς ιδανικά. Ας ξαναβρούμε την
αυθεντική μας ταυτότητα. Ας ξαναβρούμε την πίστη μας στο Θεό, την φιλοπατρία
και την τεκμηριωμένη πεποίθησή μας για την διαχρονική πορεία του Έθνους μας,
του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας για μια καινούρια Ελλάδα.
Ας μη ξεχνάμε ότι, από το χάλι της
παιδείας, που χρόνια τώρα πριονίζουν, ξεκίνησε και το χάλι της οικονομικής
κρίσης που ζούμε, για να μας έχουν στο χέρι τους. Αλλά ας μην μας πιάνει απελπισία, όπως είπε ο ήρωας Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: "Η ώρα η πιο
σκοτεινή της νυκτός είναι λίγο πριν ξημερώσει".
Η ιερή περίοδος της Σαρακοστής
Από την
Κυριακή της Τυροφάγου το απόγευμα «εισήλθαμε» στην περίοδο της Αγίας και
Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Την περίοδο αυτή, που είναι εντυπωσιακή και πολλαπλώς
ωφέλιμη, όρισε η Εκκλησία μας από τα πρώτα βήματά της, και μάλιστα στα δύσκολα
χρόνια που ο Χριστιανισμός, έπρεπε να σταθεί στα πόδια του και να ξεπεράσει πολλές δυσκολίες και εμπόδια, που δημιουργούσαν οι κοσμικοί άρχοντες, άλλοτε οι
εξωτερικοί εχθροί και άλλοτε τα δικά της "παιδιά", από την άρχουσα τάξη, τον κλήρο αλλά και από λαϊκούς τυχοδιώκτες, που λυμαίνονταν την εξουσία, κατά καιρούς.
Είναι μια
ευλογημένη περίοδος που αποσκοπεί στην ψυχική μας πρόοδο και στην πνευματική
μας ζωή, όχι μόνο κατά το διάστημα που διαρκεί, αλλά και κατά την υπόλοιπη ζωή
μας. Είναι γεμάτη από ιερές ακολουθίες και αγιαστικές πράξεις οι οποίες
ιδιαίτερα συγκινούν τις ψυχές μας και δημιουργείται στον καθένα η επιθυμία όχι
μόνο να τις παρακολουθεί αλλά και να συμμετέχει ουσιαστικά, ιδίως με την
προσέλευση του στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.
Στις μέρες
μας, που είναι πονηρές και κινδυνεύει η ψυχική μας σωτηρία, είναι ανάγκη να
συνειδητοποιήσουμε ότι η φετινή Μεγάλη Τεσσαρακοστή, με όλο τον πνευματικό της
αγώνα, έχει υψηλότερο νόημα, αποτελεί έκφραση πίστεως και είναι απόδειξη της χριστοκεντρικότητας
των Ορθοδόξων Ελλήνων. Γι αυτό, δεν πρέπει να μείνουμε αδιάφοροι, απέχοντας από
τα όσα πνευματικά οφέλη προσφέρει στους πιστούς χριστιανούς!
Είναι ανάγκη
να κατανοήσουμε δυο πράγματα σημαντικά για την ευτυχία μας και για την ψυχική
μας ισορροπία.
Το πρώτο
είναι ότι αυτά τα χρόνια της «οικονομικής και ηθικής κρίσης», έχουμε ως
κοινωνία, πέσει πολύ χαμηλά. Δεν ξέρω αν υπάρχει σκαλοπάτι για να κατέβουμε πιο
κάτω. Η βλασφημία είναι στο στόμα πολλών ανδρών ακόμη και γυναικών. Η
αισχρολογία είναι το προσφάι πολλών νέων μας ακόμη και μορφωμένων. Οι ευγενικές
προσφωνήσεις «κύριε» και «κυρία» έχουν αντικατασταθεί με ανήθικες και κακόηχες
λέξεις, οι οποίες ούτε αυτόν που τις λέγει ούτε αυτόν για τον οποίο τις λέγει,
τιμούν. Οι αδικίες δίνουν και παίρνουν και προβάλλονται από τα σύγχρονα μέσα
επικοινωνίας. Οι υψηλά ιστάμενοι αμαρτάνουν δημόσια και δεν εντρέπονται,
κάποιοι μάλιστα απαιτούν και να τους χειροκροτούν. Η διαφθορά έπαυσε να είναι
γνώρισμα μερικών ανθρώπων που θεωρούνται περιθωριακοί και απόβλητοι, αλλά
βιώνεται και από σοβαρούς αξιωματούχους και μορφωμένους, οι οποίοι είναι πέραν
πάσης υποψίας. Η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας δεν ενδιαφέρει τους πολλούς
ορθόδοξους Χριστιανούς και περιορίστηκε στους λίγους. Ο συμμετοχή των νέων μας,
στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, δεν είναι ικανοποιητική και το σύνθημα δίνεται
από εκείνους που θα έπρεπε να είναι οι πραγματικοί φορείς της σωστής αγωγής και
παιδείας.
Όμως αν δεν
προχωρήσουμε στο δεύτερο πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κατά τη Μεγάλη
Τεσσαρακοστή, δεν ωφελούμαστε. Απλά θα μείνουμε στη διαπίστωση του λαθεμένου
δρόμου που έχουμε πάρει. Είναι δυνατόν να απαλλαγεί από την αρρώστια του ο
άνθρωπος, αν γίνει μόνο η διάγνωσή της ασθένειας του έστω από τον καλύτερο
γιατρό; Ασφαλώς όχι. Πρέπει να προχωρήσει ή στη φαρμακευτική αγωγή ή στη
χειρουργική επέμβαση. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και τώρα και μάλιστα με
μεγαλύτερο ζήλο.
Να
κατανοήσουμε, δηλαδή, την ανάγκη και να προσπαθήσουμε σοβαρά να επανέλθουμε
στον σωστό δρόμο.
Να κόψουμε
τη λαιμαργία μας, όχι μόνο της «κοιλιάς» αλλά και της «επιθυμίας».
Να
προστρέξουμε στην Ακολουθία των Χαιρετισμών, για να νιώσουμε της στοργή της
Μητέρας του Κυρίου μας, η οποία είναι κατά χάρη και δική μας Μητέρα.
Να
παρακολουθήσουμε τους κατανυκτικούς εσπερινούς κάθε Κυριακή απόγευμα και να
προσέξουμε τα κηρύγματα, τα οποία είναι η Πνευματική μας τροφή και μας οδηγούν
στην αυτοεξέτασή μας, στον αυτοέλεγχό μας και στη συνέχεια στο μυστήριο της
εξομολόγησης, που είναι μια ευκαιρία να ξαναζήσουμε τη χαρά που μας έκλεψε η
αμαρτία.
Ακόμη, κατά
την περίοδο αυτή επιβάλλεται να πιστέψουμε περισσότερο στην αγάπη του Θεού, ο
οποίος σαρκώθηκε και σταυρώθηκε για μας και δεν πρέπει, δείχνοντας αχαριστία,
να του δώσουμε «αντί του μάννα χολή, αντί του ύδατος όξος».
Είναι
ευκαιρία, επίσης να περιορίσουμε τις αποκριάτικες πολυέξοδες διασκεδάσεις, που
δεν αφήνουν τίποτε στην ψυχή μας, απεναντίας αυξάνουν τα αδιέξοδα, διότι
διασκορπίζουμε και μπροστά στα μάτια πεινασμένων ανθρώπων άσκοπα τα χρήματα, σε
μια εποχή που λιγόστεψαν ανησυχητικά.
Αδελφοί και
παιδιά μου,
Η φετινή Μεγάλη
Τεσσαρακοστή, μπορεί να είναι για κάποιους η τελευταία της ζωής τους. Αυτή η
περίοδος ενδέχεται να μην είναι σαν τις άλλες που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια.
Οι καιροί είναι πρωτόγνωροι, περίεργοι και επικίνδυνοι. Ας συνειδητοποιήσουμε
τη χριστιανική μας ιδιότητα. Ας καταλάβουμε ότι η ζωή μας είναι λίγη και φεύγει
γρήγορα. Προπάντων, όμως, να αξιοποιήσουμε ό,τι μας προσφέρει η Εκκλησία, και
μάλιστα κατά την ευλογημένη περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την οποία
εύχομαι για όλους σας καλύτερη από κάθε προηγούμενη».
Επικύρωση της "συμφωνίας" των Πρεσπών!
Ήρθε η ώρα! Εκείνη
η ώρα κατά την οποίαν, οι ιεροί προφητικοί λόγοι των Γερόντων της Ορθοδοξίας μας,
λέγουν πως θα αναδειχθούν, μέσα από τον βόθρο της σκοτεινής πολιτικής ηγεσίας
του τόπου μας, οι προδότες του Ελληνικού Έθνους, οι αλιτήριοι πολιτικοί των κομμάτων,
που εκλέγονται «με την κομματική λίστα» και όποτε τους χρειαστούν, μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα, για να κάμουν
τη «βρώμικη δουλειά», όπως προχθές, για να πουλήσουν την Μακεδονία μας και να εισπράξουν
τα «τριάκοντα αργύρια» της Εθνικής Προδοσίας.
Αλλά, δεν
είναι προδότες του Ελληνισμού μόνον αυτοί, οι ρέμπελοι βουλευτάδες, που η
ιστορία ήδη κατέγραψε ως εχθρούς της Ελλάδος, είναι και όσοι δεν συμμετείχαν
φανερά στο εθνικό ξεπούλημα της Μακεδονίας, αλλά εν γνώση τους άφησαν
ανενόχλητους τους Προδότες, να ολοκληρώσουν το ιστορικό ανοσιούργημα, που
υπεγράφη στις 17 Ιουνίου του 2018, στο ορεινό χωριό Ψαράδες του Νομού Φλωρίνης,
που βρίσκεται στην περιοχή των Πρεσπών.
Κι αν αυτοί,
οι δεύτεροι νομίζουν ότι οι Έλληνες είναι «βλαμμένοι» νοητικά, «λησμονούν εύκολα»,
ή ότι «κοιμούνται όρθιοι», είναι γελασμένοι!
Όλοι γνωρίζουμε, πως όλη η συμφωνία αυτή,
είναι προϊόν πίεσης των Αμερικανών για την εδραίωση των συμφερόντων τους στα
Βαλκάνια, με τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την Υπό διάλυση ΕΕ! Επίσης, σε όλα τα ψηφίσματα στο Σκόπια και
στην Αθήνα, αγοράστηκαν ψήφοι βουλευτών απάτριδων με βρώμικες συνειδήσεις! Το Σύνταγμα της Ελλάδος, ρητά αναφέρει, πως
για υποθέσεις Εθνικού Συμφέροντος και εδαφικής ακεραιότητάς, η ψήφιση των
αποφάσεων στη Βουλή, πρέπει να έχει την έγκριση των ¾ των Βουλευτών, δηλαδή να
πουν το «ΝΑΙ» στην Προδοσία, όχι οι «μισοί» 150 και πάνω, αλλά τα 3/5 ήτοι 180
βουλευτές!
Πού ήταν η
Αντιπολίτευση; Δεν τα γνώριζε; Πώς ενήργησε; Τί κατάφερε;
Τίποτα! Απλώς έμενε θεατής, διαμαρτυρόμενη από την «καρέκλα»
της! Ενώ θα μπορούσε να παραιτηθεί «εν
σώματι», δηλαδή όλοι μαζί και να κλείσει η Βουλή, οδηγούμενη σε εκλογές!
Μην νομίζει
κανείς, από τα «έξυπνα πουλάκια» των υπολοίπων κομμάτων, ότι κοιμόμαστε όλοι… Όλοι οι βουλευτάδες, και οι 300, είναι
υπεύθυνοι για την Εθνική Συμφορά, στην οποία (χωρίς να υπάρχει κανείς λόγος και
καμμιά ανάγκη για την Ελλάδα) οδήγησαν των Χώρα μας, με ό,τι κακό και ολέθριο
θα προκύψει από αυτή την επάρατη «συμφωνία» των Πρεσπών!
π.Νικόλαος
Νομικά άκυρη η Συμφωνία των Πρεσπών
Έκκληση προς τους «Έλληνες» βουλευτές, να μην
ψηφίσουν τη «Συμφωνία των Πρεσπών» έκανε ο Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου
κ. Γεώργιος Κασιμάτης.
Ο κ. Καθηγητής υποστηρίζει ότι, η «συμφωνία»
αυτή, είναι απαράδεκτη, γιατί αποτελεί παραχώρηση κυριαρχικού δικαιώματος και
γίνεται για να εξυπηρετήσει «Γεωπολιτικά συμφέροντα ξένων κρατών»!
Επίσης χαρακτηρίζει την εν λόγω συμφωνία «άκυρη
και ανυπόστατη καθώς παραβιάζει το Σύνταγμα της Ελλάδας» γι αυτό και καλεί τους
βουλευτές «Να μην την εγκρίνουν» με την ψήφο τους στη Βουλή!
Τονίζει δε, πως ο ελληνικός λαός έχει το
δικαίωμα και την υποχρέωση να συνεχίσει τον αγώνα ενάντια στη συγκεκριμένη
συμφωνία.
Η δήλωση – έκκληση της 19ης Ιανουαρίου 2019, που έδωσε
στη δημοσιότητα ο κ. Γεώργιος Κασιμάτης, λέει περιληπτικά, τα εξής:
 |
| Γεώργιος Κασιμάτης, Συνταγματολόγος |
1. Πολιτικά, η Συμφωνία των Πρεσπών, είναι
απαράδεκτη:
α.
Γιατί αποτελεί παραχώρηση κυριαρχικού δικαιώματος, η οποία εξυπηρετεί
κυριαρχικά και γεωπολιτικά συμφέροντα μόνο ξένων κρατών, και βλάπτει ουσιαστικά
τα συμφέροντα της Ελλάδος!
β.
Γιατί απειλεί και μειώνει καίρια: την ασφάλεια της εδαφικής κυριαρχίας.
γ.
Γιατί αμφισβητεί σοβαρά την εθνική, την ιστορική και την πολιτισμική ταυτότητα
της Ελλάδας.
2. Νομικά (από πλευράς κύρους), η Συμφωνία των
Πρεσπών είναι άκυρη και ανυπόστατη, γιατί ουσιαστικά και διαδικαστικά
παραβιάζει:
α.
Το Σύνταγμα της Ελλάδας, γιατί ο χειρισμός του θέματος παραβίασε ήδη και
παραβιάζει τη δημοκρατική αρχή και την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.
β.
Το Σύνταγμα των Σκοπίων, και το Διεθνές Δίκαιο, γιατί έγινε με παραχώρηση
στοιχείου ταυτότητας της Ελλάδας, ως κυρίαρχου κράτους. Η δε παραχώρηση του
ονόματος «Μακεδονία» αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα των Ελλήνων και δεν υπόκειται
σε καμιά συντεταγμένη εξουσία (Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ).
γ.
Η παραβίαση του Διεθνούς δικαίου είναι ουσιαστική και τυπική: γιατί δεν
τηρήθηκαν οι κανόνες σύναψης και κύρωσης της Σύμβασης, που ορίζουν τα
Συντάγματα και των δύο Χωρών και άκυρη γιατί αποτελεί παραβίαση της Κυριαρχίας
της Ελλάδας και της συνταγματικής τάξης και των δύο μερών.
Με βάση τις παραπάνω θέσεις μου, απευθύνομαι
προς στους πολιτικούς αντιπροσώπους του Ελληνικού Λαού, που έδωσαν τον όρκο
πίστης στην πατρίδα και στη Δημοκρατία να τηρούν τα άρθρα του Συντάγματος, και
κάνω με πλήρη συνείδηση έκκληση και δήλωση:
Να
μην παραβιάσουν τον όρκο τους απέναντι στον Ελληνικό Λαό, ψηφίζοντας υπέρ της
αντισυνταγματικής αυτής Συμφωνίας. Δηλώνω δε, ότι: «Εάν, παρ’ ελπίδα, υπάρξει
πλειοψηφία των Βουλευτών που θα ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, παραβιάζοντας
το Σύνταγμα και τον όρκο τους… τότε η εν λόγω Συμφωνία δεν θα έχει καμμιά
απολύτως ισχύ και δε δημιουργεί καμιά υποχρέωση για την Ελλάδα. Την επόμενη ο
Ελληνικός Λαός, θα έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να συνεχίσει τον Αγώνα!»
Γιώργος Κασιμάτης
Ομότιμος Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών
Θυσίες για την Μακεδονία μας!
H
εμβληματική προσωπικότητα του Μακεδονικού Αγώνα
Γερμανός
Καραβαγγέλης
Η μεγάλη
πλειοψηφία του κλήρου, πάντα μαχόταν για
το ελληνικό Έθνος. Στον Μακεδονικό Αγώνα, πρωταγωνιστική φιγούρα ήταν εκείνη του κληρικού
Γερμανού Καραβαγγέλη, από τη Μυτιλήνη.
Από
μητροπολίτης Καστοριάς εξελίχθηκε σε πολεμιστή-ιεράρχη, δίνοντας την ψυχή του
στον Μακεδονικό Αγώνα. Λίγα χρόνια μετά, το τέκνο της Λέσβου, θα βρισκόταν ως
μητροπολίτης Αμασείας στο πλευρό του Ποντιακού Ελληνισμού, στα δύσκολα χρόνια
του διωγμού από τους Τούρκους.
Εκλέγεται
Μητροπολίτης Καστορίας
Το 1900 ο
Γερμανός εκλέγεται μητροπολίτης Καστοριάς σε ηλικία μόλις 34 ετών. Τα έξοδα της
μετάβασης στον προσωπικό του Γολγοθά εξοικονομεί από την υποθήκευση των
πολύτιμων αμφίων του.
Ναι, ήταν αληθινός
Γολγοθάς τότε η διαποίμανση οποιασδήποτε μητρόπολης στη Μακεδονία, διότι όλα τα
«έσκιαζε η φοβέρα» των Βουλγάρων κομιτατζήδων και «τα πλάκωνε η σκλαβιά» του
Τούρκου κατακτητή. Γι’ αυτό και οι
Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντίνος ο Ε καί στην συνέχεια Ιωακείμ ο Γ
διαλέγουν και στέλνουν στην Μακεδονία μητροπολίτες νέους, ηλικίας 35-40 ετών,
μορφωμένους αλλά και πατριώτες αποφασισμένους για κάθε θυσία, όπως τον
Καστορίας Γερμανό, τον Πελαγονίας Ιωακείμ, τον Εδέσσης Στέφανο, τους
εθνομάρτυρες Κορυτσάς Φώτιο, τον Γρεβενών Αιμιλιανό, τον Ελευθερουπόλεως
Γερμανό και τους μετέπειτα εθνομάρτυρες Σμύρνης και Κυδωνιών, τον Δράμας
Χρυσόστομο και τον Στρωμνίτσης Γρηγόριο αντίστοιχα, καθώς και πολλούς άλλους.
Πάντοτε η
Εκκλησία αίρεται στο ύψος των περιστάσεων. Έτσι και στο λεγόμενο Μακεδονικό
ζήτημα. Από τον Μέγα Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ , τον πνευματικό αλλά
και πραγματικό αρχηγό του Μακεδονικού Αγώνα, μέχρι και τον απλό παπά του
χωριού, όλοι διέκριναν την κρισιμότητα του αγώνα. Πίστευαν ακράδαντα ότι: «Αν
τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει», όπως είπε ο Ίων
Δραγούμης και έπρατταν εκείνο που όφειλαν.
Όμως οι
Βούλγαροι, υποκινημένοι απ’ τα πανσλαβιστικά ρωσικά οράματα του απόλυτου
κομμουνισμού, που υπηρετούσαν τον στόχο της εξόδου των Ρώσων στην Μεσόγειο,
οραματίζονταν και αγωνίζονταν, για μία μεγάλη και ανεξάρτητη Βουλγαρία, που θα
έβγαινε στο Αιγαίο. Οργανώνουν έτσι, στον χώρο της Μακεδονίας μας και της
Θράκης μας, ανταρτικά σώματα, τα Κομιτάτα(εξ ου και το κομιτατζής και
κομιτατζήδες), και ιδρύουν βουλγαρικά σχολεία και ανεξάρτητη Βουλγαρική
Εκκλησία, την επονομαζόμενη «Βουλγαρική Εξαρχία».
Το
Πατριαρχείο αντιδρά άμεσα, χαρακτηρίζοντας σχισματική την «Βουλγαρική Εξαρχία»
και ως αίρεση το Βουλγαρικό και γενικά κάθε εθνικισμό που διασπά την ενότητα
της Εκκλησίας. Η Εκκλησία απορρίπτει τον
εθνικισμό με την έννοια του ρατσισμού (μίσος για το άλλο Έθνος), αποδέχεται
όμως τον Πατριωτισμό και την Φιλοπατρία, καθώς θεωρεί ότι τα έθνη, ως ένα μέρος
του σχεδίου της Θείας Οικονομίας και άρα ως τον «πλούτο της ανθρωπότητας, τα
συλλογικά πρόσωπα. Και το μικρότερο από αυτά φοράει τα δικά του χρώματα και
φέρει μέσα του μια ιδιαίτερη όψη της θεϊκής ευδοκίας»λέει ο ρώσσος ορθόδοξος
φιλόσοφος Αλέξανδρος Σολζενίτσιν. Γι’
αυτό και ευλογεί τις, υπέρ του έθνους θυσίες.
Η
εθνικιστική έξαψη των Βουλγάρων, όμως, συνεχίζεται. Επωφελούμενοι από την
αδυναμία των Τούρκων, ενθαρρυνόμενοι απ’ την Ρωσία και με την εκκωφαντική σιωπή
των Παπικών, επιχειρούν τον εκσλαβισμό όλης της Μακεδονίας.
Το σύνθημα
των Βουλγάρων είναι «Εξαρχία η θάνατος», γράφει ο Καραβαγγέλης. Δηλαδή, θάνατος σ’ όποιον δεν υποτασσόταν στην
αυτόνομη, εξαρχική, Βουλγαρική Εκκλησία, ενώ αναγνώριζε το Οικουμενικό
Πατριαρχείο ως κανονική εκκλησιαστική Αρχή.
Για να
πλήξουν το γένος μας, πλήττουν την ζωοποιό δύναμή του, την ρίζα του, που είναι
η θρησκεία και η αγία παράδοσή μας, και για να συμβεί αυτό, πρέπει η Εκκλησία
να χάσει την αίγλη της και την επιρροή της. Είναι πια πασίγνωστη αυτή η
πρακτική, που εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα, από τους αντίχριστους όπου γης!
Το ελληνικό
κράτος της «αψόγου στάσεως» αργεί να ξυπνήσει και να προστρέξει σε βοήθεια.
Η
δραστηριότητά του στον Μακεδονικό Αγώνα
Αυτή την
απελπιστικά επικίνδυνη κατάσταση βρήκε ο Γερμανός, πηγαίνοντας στην έδρα του.
Δεν καθυστερεί, λοιπόν, ούτε στιγμή. Δίνει την ψυχή του και γίνεται η ψυχή του
Μακεδονικού Αγώνα. Ήταν ο εμπνευστής και ο οργανωτής του. Χρησιμοποιεί το
ψευδώνυμο «Κώστας Γεωργίου» και αναπτύσσει μία πρωτοφανή δραστηριότητα,
συνεπικουρούμενος από τον Ίωνα Δραγούμη και τον πρόξενό μας στην Θεσσαλονίκη,
Λάμπρο Κορομηλά.
Δημιουργεί
τα πρώτα ανταρτικά σώματα αυτοάμυνας με αρχηγούς τον Βαγγέλη Στρεμπενιώτη και
τον καπετάν-Κώττα. Πετυχαίνει την εξάρθρωση των ληστοσυμμοριών της περιοχής.
Βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τα προξενεία μας, τους μητροπολίτες, τους
ντόπιους οπλαρχηγούς, τους Έλληνες αξιωματικούς, τις κοινότητες, τους ιερείς,
τους δασκάλους, τον λαό.
Αλληλογραφεί
με τον Παύλο Μελά. Κι όταν αυτός ανεβαίνει στην Μακεδονία, του στέλνει μία
εικόνα της Αναστάσεως του Κυρίου, που πάνω της είχε χαράξει τα εξής: «Τω
πολυφιλήτω και φιλοστόργω τέκνω. Έντεινε και κατευοδού και βασίλευε και
κατακυρίευε εν μέσω των εχθρών σου». Επίσης, του στέλνει την σφραγίδα με το
όνομα που θα χρησιμοποιούσε στον Αγώνα: «Μίκης Ζέζας».
Μετά δε τον
τραγικό θάνατο του ήρωα, ο ίδιος τον κηδεύει, και όπως αναφέρει: «Μετέφερα απ
τον Μητροπολιτικό Ναό εις το παρακείμενον περίβολον του Βυζαντινού Ναού των
Ταξιαρχών το σεπτό σκήνος του, το κατέβρεξα με πύρινα δάκρυα και απελθών έπεσα
επί της στρωμνής μου όπως θρηνήσω τον αοίδιμον Ήρωα».
Ο Αγώνας,
όμως, συνεχίζεται. Ο Πολεμιστής-Ιεράρχης καβάλα στ’ άλογό του, με το Μάνλιχερ (πυροβόλο όπλο) στο χέρι, οργώνει τα χωριά, εμψυχώνει τους Έλληνες. Ντυμένος αστυνομικός
διασχίζει τα βουλγαρικά χωριά, αποφεύγει τις δολοφονικές ενέδρες των εχθρών
του, αλλάζοντας δρομολόγια και ξεγελώντας τους. Ανοίγει εκκλησιές που είχαν
κλείσει οι κομιτατζήδες, σπάζοντας τις πόρτες, μπαίνει μέσα με το Ρεβόλβερ στο
χέρι και λειτουργεί με το Μάνλιχερ «παρά πόδα». «Έτσι επεβλήθηκα», θα πει,
αυτός ο Παπαφλέσσας της Λέσβου.
Αυτός ήταν ο
Γερμανός: «Ένας λεβέντης που έμοιαζε με Θεό», όπως θα τον χαρακτηρίσει ένας
πληρωμένος, παρ’ ολίγον φονιάς του, που όμως -εντυπωσιασμένος από το παράστημα
του Δεσπότη- δεν εξετέλεσε το δολοφονικό του έργο.
Τελικά,
Βούλγαροι και Τούρκοι πετυχαίνουν την ανάκληση από το Πατριαρχείο του
«Αρχικομιτατζή», όπως αποκαλούσαν τον Γερμανό. «Η απομάκρυνσή μου από την
Καστοριά», γράφει ο ίδιος, «θεωρήθηκε σαν ένα τραύμα στον Μακεδονικό Αγώνα, μα
ο αγώνας βρισκόταν πια σχεδόν στο τέλος του».
Αναδημοσίευση
από: pentapostagma.gr
Εκοιμήθη ο Άγιος Μητροπολίτης Σισανίου Παύλος
Βρισκόταν στην Χαλκίδα, στο πατρικό του σπίτι. Εκεί, υπέστη ανακοπή της καρδιάς! Ναι, αυτή, η μεγάλη καρδιά, λύγισε… Ήταν γνωστό ότι υπέφερε στα πόδια και είχε κακή κυκλοφορία του αίματος, και υγεία του ήταν κλονισμένη, ευαίσθητη και επισφαλής. Συγγενής του, που τον επισκέφθηκε, ειδοποίησε τους γείτονες και φρόντισαν όλοι μαζί, να μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Χαλκίδας. Δυστυχώς όμως, οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον βοηθήσουν, καθώς η ανακοπή είχε συμβεί μια ώρα περίπου πριν φτάσει στα χέρια των ιατρών, του Νοσοκομείου Χαλκίδας.
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Σιατίστης
Παύλος ήταν ένας αγωνιστής Ιεράρχης. Έκανε συχνά παρεμβάσεις για όλα εκείνα τα
θέματα που απασχολούν τον τόπο μας και τον λαό μας και δεν δίσταζε να τα βάλει
με την Κυβέρνηση ή με όσους εκ των πολιτικών καπηλεύονταν την πίστη μας και την
Εκκλησία μας. Πολλές φορές ύψωσε το ανάστημα και τη φωνή του στους ισχυρούς και
κατατρόπωσε αθλίους οσάκις ένοιωθε να υβρίζονται τα ιερά και τα όσια της Πατρίδας και της Πίστεώς μας
Ήταν λόγιος Ιεράρχης, με σπουδαίο
συγγραφικό έργο και εθνικό πατριωτικό λόγο! Προχθές ακόμη είπε σε κήρυγμά του, με την
στεντόρεια φωνή «Να γίνει δημοψήφισμα για τη Μακεδονία μας, για να πει ο λαός
μας τη γνώμη του»!
Όλη η Ορθοδοξία, η ελληνική Εκκλησία, οι κληρικοί και ο λαός μας, χάσαμε δυστυχώς (για άλλη μια φορά, μετά τον περίεργο θάνατο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου) έναν ακόμη Πατέρα με γνήσιο ορθόδοξο λόγο, αληθινό αγωνιστή, σύγχρονο και άγιο άνθρωπο… που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη, σ’αυτές τις πονηρές μέρες που ζούμε!
Το πρωί, ο Άγιος Μητροπολίτης
Σισανίου και Σιατίστης, συλλειτούργησε στον Ι. Ναό του Αγίου Δημητρίου Ροβιών (βόρειος
Εύβοια), όπου τελέσθηκε τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αοιδίμου Αναστασίου
Ευσταθίου, πατρός δύο εκλεκτών Κληρικών της Ι. Μητροπόλεως Χαλκίδος, των
Αρχιμανδριτών Νικοδήμου και Νικηφόρου Ευσταθίου, Πρωτοσυγκέλλου και Ιεροκήρυκος
αντίστοιχα, της Ι.Μητροπόλεως Χαλκίδος.
Αιωνία η μνήμη σου, αξιομακάριστε
αδελφέ και πατέρα μας, Παύλε…
π. Νικόλαος
Βιογραφικό του Μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης, Παύλου
Γεννήθηκε στην Χαλκίδα το 1947. Μετά
το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής
Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αποφοίτησε το 1971.
Το 1973 χειροτονείται Διάκονος από
τον Μητροπολίτη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων τον Μακαριστό Νικόλαο και τοποθετείται στο Μαντούδι.
Τον Νοέμβριο του 1974, χειροτονείται
πρεσβύτερος και λαμβάνει το οφίκκιο του Αρχιμανδρίτου από τον Μητροπολίτη
Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων Χρυσόστομο και ανέλαβε την ενορία του
Μαντουδίου για μια εικοσιπενταετία.
Στην περιοχή αυτή και με την ιδιότητα
του Αρχιερατικού Εκπροσώπου Μαντουδίου, Λίμνης και Αγίας Άννας ανέπτυξε
αξιόλογη κηρυκτική και ποιμαντική δραστηριότητα.
Από το έτος 1998, κλήθηκε από την
Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και προσωπικά από τον Μακαριστό
Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο που τον εκτιμούσε
ιδιαιτέρως να αναλάβει τη Γραμματεία
της Συνοδικής Επιτροπής Χριστιανικής Αγωγής της Νεότητος, της Συνοδικής
Υποεπιτροπής για τη χρηματοδότηση των Χριστιανικών οικογενειών της Θράκης για την
απόκτηση τρίτου τέκνου, της Συνοδικής Υποεπιτροπής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες,
της Συνοδικής Υποεπιτροπής Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων και της Ειδικής Συνοδικής
Επιτροπής Γάμου, Οικογενείας, Προστασίας Παιδιού και Δημογραφικού Προβλήματος.
Επίσης του ανατέθηκε η Διεύθυνση
Κατηχήσεως, της Σχολής Κατηχητών και του Φροντιστηρίου Επιμορφώσεως Κατηχητών
της Αποστολικής Διακονίας.
Για πολλά χρόνια ήταν παραγωγός
Ραδιοφωνικών Εκπομπών του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Διετέλεσε πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Τάσος Γεωργιάδης».
Για τριάντα και πλέον έτη ασχολήθηκε
με τους νέους και τα προβλήματά τους, ως ιερέας, πνευματικός, κατηχητής και
εκπαιδευτικός, ενώ παράλληλα κλήθηκε να μιλήσει σε σχολές γονέων, ιερατικά και
νεανικά συνέδρια σε πολλές Ιερές Μητροπόλεις της Ελλάδος και της Κύπρου.
Την 28η Φεβρουαρίου 2006 εξελέγη από
την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως
Σισανίου και Σιατίστης, η χειροτονία του έγινε στις 4 Μαρτίου 2006, στο Ιερό
Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.
Ιδιαίτερη μέριμνά του ήταν η καλλιέργεια των ιερατικών και
μοναχικών κλήσεων.
Στα 13 χρόνια ποιμαντορίας στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης ανεγέρθηκαν και ανακαινίσθηκαν πολλοί ιεροί
ναοί, ιδρύθηκαν νέες ενορίες, χειροτονήθηκαν νέοι κληρικοί.
Ήταν συγγραφέας βιβλίων και έχει
δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο.
