Ελλάς: Περιμένοντας τη γέννηση του Χριστού

Με πόνο διαπιστώνει κάθε χριστιανός, ότι σήμερα όπως και την εποχή που ενσαρκώθηκε ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, δεν υπάρχει τόπος να τον δεχθεί και κατάλυμα για να σταθεί κοντά μας, μέσα στη ζωή μας.  Μάλιστα, ενώ «έρχεται εις τα ίδια», δηλαδή στον ιδικό Του κόσμο, τον Κόσμο που έπλασε και χάρισε στους ανθρώπους, δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι, που… δεν Τον θέλουν!

Μέσα στον Κόσμο αυτό, που παραστράτησε σε μονοπάτια καταστροφής, μίσους και απιστίας, μεταξύ αυτών δυστυχώς και εμείς, οι «νεοέλληνες», οι «προοδευτικοί» και ημιαγράμματοι που πιθηκίζουμε στη ζωή μας, τη συμπεριφορά και την υλιστική νοοτροπία, της αθεΐας μέσα στην οποία έχει πνιγεί το σύνολο των δυτικών λαών.

 

Η Πατρίδα μας, η Ελλάδα, η οποία κατά την διάρκεια των αιώνων έχει ιδιαίτερα ευεργετηθεί και περιβληθεί κατά χάριν και ευλογία του Χριστού, με το «φως» της Πίστεως, στους καιρούς μας, σύρεται μεθοδικά και εωσφορικά σχεδιασμένα, στον «κατήφορο» της απώλειας, άλλοτε εκούσια και μερικές φορές με το στανιό!

Τι άλλο, να νοιώσει κάθε χριστιανός, εκτός από θλίψη και ψυχικό πόνο, για τον σύγχρονο κόσμο αλλά και για την ταλαίπωρη και βασανισμένη Πατρίδα μας, την οποία κυβερνούν επί δεκαετίες αλλόθρησκοι, άθεοι, υλιστές, κρατιστές, δικτάτορες, ξενόδουλοι και εθνομηδενιστές, υπηρέτες και θιασώτες της Παγκόσμιας Κυβέρνησης, που ετοιμάζει τον «δρόμο» για την έλευση του Αντιχρίστου;

Τι άλλο, παρά απορία, οργή και παράπονο μπορεί να εκφράσουμε, για όσα δαιμονικά συμβαίνουν, με την ανοχή μας βεβαίως, στη σημερινή Ελλάδα, που όχι μόνο, αρνείται να δεχθεί τον «ερχόμενο» Ιησού Χριστό, έστω και ως φιλοξενούμενό της, αλλά σχεδιάζει και κάνει συστηματικές προσπάθειες, να Τον εξορίσει ολοκληρωτικά  από τη ζωή των Ελλήνων!

Ο Χριστός, στην Ελλάδα, πολεμείται, υβρίζεται, συκοφαντείται και χλευάζεται.

Στο όνομα της « ελευθερίας λόγου και τέχνης» (Σινεμά,TV, Θέατρο, Τύπος), προσβάλλονται καθημερινά και σκοπίμως από συντεταγμένα άθεα συνδικάτα δημοσιογράφων, συγγραφέων, θεατρίνων, και άλλων πολύ καλά αμειβομένων εκτελεστών του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού. 

Υβρίζονται, «τεχνηέντως» τα θεία και ιερά πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας Μητέρας Του και των Αγίων της Εκκλησίας.  Ενώ παράλληλα, τα ιερά σύμβολα της Πίστεώς μας, όπως ο τίμιος Σταυρός, που ζητούν να σβηστεί από την Εθνική μας Σημαία!    Όπως και το να καθαιρεθούν από τις δημόσιες αίθουσες οι ιερές Εικόνες, που δεσπόζουν σε αυτές (φαίνεται ότι με τη χάρη τους, οι εικόνες αυτές… τους ελέγχουν)!

Ζητούν και την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών (που είναι μόλις μια ώρα την εβδομάδα) παρότι το περιεχόμενο του μαθήματος το αλλοίωσαν με κεφάλαια περί άλλων θρησκειών, δογμάτων και αιρέσεων (ο Οικουμενισμός, βλέπεται!). 

Δόλιοι (καθώς ο πατέρας τους, ο διάβολος), σχεδίασαν και εκτελούν το χωρισμό της Εκκλησίας από το «άρμα» της Πολιτείας!   Θέλουν να αλλάξουν το Σύνταγμα της Ελλάδος μας, για να αποχριστιανίσουν την Χώρα και να την παραδώσουν μέσω της ανεξιθρησκείας, στον δαιμονικό Οικουμενισμό και τη διαβολική Παγκόσμια Πανθρησκεία!  

Αυτός είναι ο στόχος τους: «Περιθωριοποίηση της Ορθοδοξίας. Απομάκρυνση της Εκκλησίας από τα δρώμενα στην ελληνική Κοινωνία. Πολυθρησκευτικό Κράτος.  Επισημοποίηση της Αθεΐας.  Διάλυση του Ελληνοχριστιανικού χαρακτήρα της Χώρας.  Εκμηδένιση της ηθικής επιρροής που ασκεί η Ορθόδοξη Πίστη στους Έλληνες και η υποταγή μας στα μυθεύματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που θα επιβάλλει υπαρξιακή τυραννία στους Λαούς όλης της Γης!»

Οι υψηλά ιστάμενοι «θρησκευτικοί ταγοί» της Εκκλησίας, καθώς φαίνεται συμπλέουν με ιδιοτέλεια υπό την σημαία του Οικουμενισμού για την εδραίωση της Πανθρησκείας.  Διαπιστώνουμε δυστυχώς ότι, όταν το θελήσουν οι ισχυροί της πολιτικής, εκείνοι υποκλίνονται στα προστάγματα τους και σιωπούν για τον ηθικό αλλά και πνευματικό κατήφορο του Ποιμνίου τους.  Ανέχονται την νομοθέτηση αναγνώρισης της ομοφυλοφιλίας, του σοδομισμού, των εκτρώσεων χωρίς αποχρώντα σοβαρό λόγο.  Σιωπούν εδώ και 10 χρόνια, για την οικονομική υποδούλωση στους τοκογλύφους Τραπεζίτες της Ευρώπης με τη μέθοδο των Μνημονίων.  Δεν λένε μια κουβέντα, δεν διαμαρτύρονται για την εξαθλίωση και την φτωχοποίηση των Ελλήνων (εκτός αν πρόκειται για το δημοσιοϋπαλληλικό καθεστώς των μισθών των ιερέων τους, που δεν θέλουν να αναλάβουν να τους πληρώνουν οι ίδιοι «ταγοί» που νέμονται κατά το δοκούν, τα υλικά αγαθά της Εκκλησίας).

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, όλες οι αλλαγές στα τεκταινόμενα της πολιτικής, τείνουν στην προβολή πλέον και την εδραίωση της νεοποχίτικης εωσφορικής Πανθρησκείας, κατά την οποία ο Χριστός δεν είναι ο Σωτήρ του κόσμου.

Με όλα αυτά και με πολλά άλλα που συνεχώς πληροφορούμε, δεν είναι υπερβολή αν πω ότι: «Στην Ελλάδα μας, αυτό τον καιρό, με τον έναν η άλλο τρόπο, διώκεται ο Χριστός και προετοιμάζεται από τους ανθρώπους του σκότους η έλευση του Αντιχρίστου. 

Εκπληρώνεται έτσι ο λόγος του Κυρίου· «εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με· εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω (εννοεί τον Αντίχριστο), εκείνον λήψεσθε» (Ευαγγέλιο Ιωάννου. ε´ 43).

Ο Θεός, να μας φυλάσσει…

π.Νικόλαος

Share:

Read More

Ορθοδοξία και Κράτος

Τη φθορά και τη διάλυση, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την διαδέχθηκε η εξέγερση των καταπιεζόμενων Ελλήνων, οι οποίοι πρόχειρα οργανωμένοι στρατιωτικά την εποχή εκείνη και με την αμέριστη βοήθεια των Αρβανιτών, των Βλάχων και μερικών εξισλαμισμένων Ελλήνων, που κατείχαν μάλιστα καίριες θέσεις στο Οθωμανικό Κράτος, κατάφεραν το αδιανόητο!  Το κράτος που προέκυψε από την Ελληνική Εξέγερση του 1821, έπρεπε να έχει  κάποιο εθνικό υπόβαθρο.  Ήταν λοιπόν φυσικό, αφού η Εξέγερση κατά των δυναστών, σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και ξεκίνησε, ως επί το πλείστον, από  Έλληνες και μάλιστα επί εδάφους, εξ’ αρχαιοτάτων χρόνων ελληνικού, επόμενο ήταν να έχει μια εθνική συνείδηση και αυτή ήταν η Ελληνική.

Πώς, όμως, θα ήταν ελληνικό ένα κράτος, που συναποτελείτο από λαούς πολλών εθνοτήτων (Έλληνες, Αρβανίτες, Βλάχοι όπως και Σλάβοι που ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι, αλλά και παρακατιανοί Τούρκοι, Πομάκοι, Αιγυπτιώτες Έλληνες και μη, που ήσαν Μωαμεθανοί, αλλά και πολλοί Νησιώτες Καθολικοί), θα μπορούσε να συγκροτηθεί, να οργανωθεί και να λειτουργήσει, ως ένα Έθνος;   Δεν αρκούσε το ότι, όλοι αυτοί, κατοικούσαν μαζί και μοιράζονταν τις ίδιες περιοχές της ελευθερομένης Ελλάδος!   Την «Επανάσταση του 1821»  την έκαναν οι  Έλληνες Αγωνιστές με τη βοήθεια των Ελλήνων της Διασποράς, συνεπικουρούμενοι όμως, από αυτούς τους λαούς, από κοινού, διότι όλοι επιζητούσαν να ελευθερωθούν, από τον οθωμανικό ζυγό!

Έτσι, με την ίδρυση του νέου Κράτους, πρόβαλλε και το πρόβλημα περί της δομής του. Δηλαδή, «Ποια  μορφή έπρεπε να έχει το νέο Κράτος;»  Επιλέγει το «εθνικό Κράτος», λύση που τελικά επικράτησε. Αλλά το Κράτος αυτό αποτελούμενο από μια ποικιλία λαών, δεν μπορούσε να είναι μόνο ελληνικό, έπρεπε να βρεθεί ακόμη ένα συστατικό που θα ένωνε τους περισσότερους κατοίκους αυτής της Χώρας!  Αυτό ήταν η Ορθοδοξία και ο εκφραστής της, η Εκκλησία!  Έτσι ιδρύθηκε το Ορθόδοξο Ελληνικό Κράτος, η «Ελλάς»!

Αυτή η λύση, της διπλής Εθνικής Συνείδησης (Ελληνικής-Ορθοδόξου), που δόθηκε από της Συστάσεως (στα χαρτιά)του Ελληνικού Κράτους (στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου στις αρχές του 1822, η οποία ενέκρινε επίσης το πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα), υπήρξε ευλογία για την Χώρα μας, αλλά και κατάρα!   Ευλογία μεν, διότι ηθικά και πνευματικά, η Εκκλησία ως εκφραστής της Ορθοδόξου Πίστεως, χάρισε την ευλογία και τη Χάρη του Θεού, στο λαό μας και σε πολύ δύσκολους  καιρούς συγκράτησε και στήριξε υλικά και πνευματικά την Ελλάδα μας!   Κατάρα δε, διότι επί διακόσια περίπου χρόνια, η Πολιτεία, ευκαίρως-ακαίρως μεταχειρίζετο την αδυναμία, τα πάθη και τις ανθρώπινες φιλοδοξίες των εκκλησιαστικών ταγών, την μάχεται, την κατασυκοφαντεί και την απογυμνώνει από την ιερότητά της, εκτελώντας το έργο των εθνομηδενιστών, των αθέων και ξένων ανθελληνικών Κέντρων!

   

Στους καιρούς μας, έγιναν πολλές προσπάθειες, κυρίως από ξενοκίνητους πολιτικούς (όλων των παρατάξεων), για να υφαρπάξουν την περιουσία της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που απέκτησε από τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους έως σήμερα, με σκοπό την αποδυνάμωσή της, αλλά πάντα, έβρισκε τη σθεναρή αντίστασή της!

Σήμερα, η Διοίκηση της Εκκλησίας, φαίνεται τόσο αδύναμη και αρρωστημένη, που μάλλον δεν θα αντισταθεί στις πιέσεις των αντίχριστων δυνάμεων, που έχουν κατακλύσει τη Χώρα μας, την Ευρώπη και όλο των Κόσμο και έχουν σχεδιάσει την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Κυβέρνησης και Θρησκείας!  

Ελπίζω, τα γεγονότα να μην εξελιχθούν, όπως προβλέπεται αλλά να με διαψεύσουν!

π.Νικόλαος

Share:

Read More

Σημαία χωρίς τον Σταυρό;

Θα το δούμε κι αυτό;  Στο σημερινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της, η  εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», αναφέρει ότι: «στο πλαίσιο της Αναθεώρησης του  Συντάγματος, η Κυβέρνηση των εθνομηδενιστών του πολιτικού μορφώματος  «Συριζανέλ», θα θέσει με πρότασή της, το ζήτημα της «κατάργησης του Σταυρού από την ελληνική σημαία», για να ολοκληρωθεί ο πλήρης διαχωρισμός του κράτους από την Ορθόδοξη Εκκλησία!

Η εφημερίδα ισχυρίζεται  ότι στο «ουδετερόθρησκο» κράτος που σχεδιάζεται πλέον και  προτείνεται να δημιουργηθεί, στην Ελλάδα, θα εξαλειφθούν πλήρως τα θρησκευτικά Σύμβολα, ενώ παράλληλα ο διευθυντής της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ» κ. Μανώλης Κοττάκης αναφέρει στο σημερινό κύριο άρθρο της,  ότι τίθεται το ερώτημα: «Πώς συμβιβάζεται η ουδετεροθρησκεία με τον Σταυρό στη Σημαία και τον Σταυρό στον Κοντό της σημαίας;».

Αναφέρεται επίσης ότι, στην τελική πλέον πρόταση των αθέων που επιλέξαμε να μας κυβερνούν, δεν υπάρχει αναφορά σε ζήτημα αλλαγής σημαίας, αν και επισημαίνεται ότι  η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη. Επικρατούσα θρησκεία παραμένει η Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά… στην Ερμηνευτική Δήλωση προστίθεται ότι ο όρος επικρατούσα θρησκεία δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας. Όμως, υπάρχει αναφορά, στην κατάργηση του θρησκευτικού όρκου για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους βουλευτές.

Σατανική νοοτροπία και πονηρά σχέδια, είναι ικανοί οι ανθέλληνες πολιτικάντηδες να παράγουν, στήνοντας παγίδες στους αφελείς Έλληνες!  Ποιος μπορεί να μου πει: Αν η Ορθόδοξη Θρησκεία, θα θεωρείται, ως «μη αναγνωρίσιμη και επίσημη κρατική Θρησκεία» των Ελλήνων, τότε… ποια έννοια έχει, να λέγεται: «Επικρατούσα Θρησκεία» στην Ελλάδα;

Η διατύπωση αυτή, κατά την γνώμη μου, δεν έχει να κάνει τόσο με την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, αλλά… σκοπό έχει να τονίσει, ότι: «πλέον, το κράτος δεν είναι Ορθόδοξο και κυρίως ελληνικό!   Και το σκεπτικό τους είναι: «εφ’ όσον το κράτος αυτό δεν αναγνωρίζει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, ως επίσημη θρησκεία του κράτους που λέγεται Ελλάδα, τότε αυτό το κράτος, ή δεν αποτελείται στην πλειοψηφία του από Ορθόδοξο Ελληνικό πληθυσμό και επομένως αυτό το κράτος, δεν είναι ούτε ορθόδοξο, μα ούτε και Ελληνικό!

Πάντως, προς το παρόν, οι «υποχθόνιοι» εργάτες της διάλυσης της Πατρίδας μας, διαψεύδουν τα περί κατάργησης του Σταυρού της Σημαίας και της αποκαθήλωσης των εικονισμάτων από σχολεία, τα δικαστήρια, τις δημόσιες υπηρεσίες και αλλού!  Αλλά ποιος πιστεύει πλέον, τί λένε και τί τάζουν τα «θετά τέκνα» του «μεγάλου εφευρέτη» του ψεύδους;

«Ο Καιρός γαρ εγγύς», θα δούμε αν καταφέρουν να κτυπήσουν την Ορθοδοξία στις καρδιές των Ελλήνων!  Όσο για την Εκκλησία της Ελλάδος… κείτεται χαμαί, αδύναμη και έρπουσα.  Δυστυχώς!

π. Νικόλαος

Share:

Read More

«… σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν.»

Ρωτούν, πάντα καλοπροαίρετα, πολλά από τα πνευματικά μου παιδιά: «Πάτερ, τί γίνεται με τον Αρχιεπίσκοπο; «Τα έχει βρει» με τον πρωθυπουργό;  «Θα αλλάξει το Σύνταγμα;»

Για να είμαι ειλικρινής, μαζί σας παιδιά μου, θα σας πω ότι: «Δεν γνωρίζω, όπως άλλωστε η πλειονότητα των Ελλήνων το, τί έχει συμφωνηθεί μεταξύ τους, εδώ και πολύ καιρό.  Επίσης, αμφιβάλω για όσα λένε επισήμως. Βέβαια, δεν είμαι σίγουρος, αν λένε ολόκληρη ή μισή αλήθεια».

Αυτά που ξέρω, αυτά και θα σας πω:

Όλα πρέπει να περιμένουμε ότι μπορεί να συμβούν, εφόσον πρόκειται για δυο ανθρώπους, με μέτριες έως ανύπαρκτες ηγετικές ικανότητες!  Ο πρώτος, είναι ένας αγαθός χριστιανός Επίσκοπος, δίχως πυγμή και αυθορμητισμό, άνθρωπος ηπίων τόνων, απονευρωμένος λόγω ηλικίας και άτολμος λόγο χαρακτήρα.  Ο δεύτερος, είναι ένας ανολοκλήρωτος και μέτριος άνθρωπος, που ελέω και λόγω κάποιων ισχυρών, προετοιμάστηκε να αναλάβει τη «βρώμικη δουλειά» της κατεδάφισης όλων των ηθικών και ορθόδοξων πυλώνων, που συγκροτούν την Ελληνική Ορθοδοξία, σ’αυτό τον τόπο, επί χιλιάδες χρόνια!

Επίσης, έχω καταλάβει ότι, ένας άθεος και υλιστής πολιτικός, συναντήθηκε με έναν επίσκοπο της Εκκλησίας του Χριστού, για να αποφασίσουν να «πετάξουν» τον Χριστό και την Αγία Εκκλησία Του, έξω από την Ελλάδα!

Όσα ακούω, διαβάζω και μαθαίνω, το "κακό", είναι σχεδιασμένο εδώ και πολύ καιρό (ακούω από το 1965 και μετά) από τα σατανικά μυαλά που κινούν τα νήματα παγκοσμίως (και για να κυριολεκτήσω, από τους Μασόνους, τους Εβραίο-Σιωνιστές, από τους σκοτεινούς κύκλους των Ιλλουμινάτων και πλήθος άλλων Αντίχριστων).

Έτσι, η εθνοκτόνος αυτή κυβέρνηση, εσχάτως και αφού πρώτα, έβγαλε τη μάσκα της υποκρισίας και βλέπουμε ήδη, το πραγματικό φρικώδες και σιχαμερό πρόσωπό της, ζητά να αλλάξει, το θεμελιώδες  Άρθρο 3, του Ελληνικού Συντάγματος, που χρονολογείται από το 1844.[i]   Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά στην προσπάθεια της αντίχριστης και ανθελληνικής Κυβέρνησης, την οποία πήγαν και ψήφισαν σαν τα πρόβατα, οι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί, να αλλοιώσει την ίδια την υπόσταση του Έθνους μας, γκρεμίζοντας τη θρησκεία μας, τα ιδανικά της Φυλής μας και την Πίστη του Έθνους.

Παράλληλα, έχει αναλάβει εργολαβία το έργο των εβραιο-σιωνιστών (Σόρος, Ροκφέλερ, Ρότσιλντ κ.ά.) για την εδραίωση της άθεης Παιδείας, της ελεύθερης έκφρασης του ανώμαλου σεξισμού, την αλλοίωση του πληθυσμού με τους αλλόφυλους λαθρομετανάστες, την παράδοση της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, την εγκατάλειψη των Βορειοηπειρωτών και με την ψευδολογία και άρνηση της πραγματικής Ιστορίας ημών Ελλήνων!

Αλλ’ όμως, η κατάργηση της Ορθοδοξίας, ως επίσημης θρησκείας της Ελλάδος, ανοίγει το δρόμο για την πλήρη αποχριστιανοποίηση της χώρας, την ώρα που δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι φανατικοί τζιχαντιστές και μη, κατακλύζουν την Ελλάδα!

Προσέξετε όμως, η κατάργηση του Σταυρού, των ιερών Εικόνων και η απομάκρυνση των ορθοδόξων Συμβόλων από Δημόσιους χώρους (θα απαγορευτεί επίσης και ο Σταυρός στο στήθος), η κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, η αλλοίωση ή κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών στα Σχολεία των παιδιών μας, η επιβολή υποχρεωτικού πολιτικού Γάμου, η προβολή αθέων εκπομπών από τα ΜΜΕ, η κατάργηση των καθιερωμένων Δοξολογιών κατά τις Εθνικές Εορτές, και γενικά η εν Χριστώ «παρουσία» της ορθόδοξης Πίστης μας στην κοινωνική ζωή μας, θα εκλείψουν. 

Δεν είναι όμως, μόνον αυτές οι επικίνδυνες συνέπειες των αλλαγών στο Σύνταγμά μας.  Έρχεται και η ύπουλη και διαβολική αλλοίωση του κειμένου της Αγίας Γραφής, που μέχρι τώρα προστατευόταν από το Σύνταγμα (Άρθρο 3 παρ.2).  Ακόμη, με έμμεσο τρόπο, παραχωρείται η Εκκλησιαστική Περιουσία στο άθεο Κράτος, με αποτέλεσμα η ιερή Περιουσία (αυτή που έχει απομείνει δηλαδή), να προστεθεί στην Δημόσια περιουσία, που είναι υποθηκευμένη στους ξένους  Τοκογλύφους Τραπεζίτες, για να παίρνουν «δανεικά» και να μας σκλαβώνουν σ’ αυτούς, οι άθρησκοι και βλάσφημοι πολιτικοί της μιζέριας και των Μνημονίων και έτσι να στηρίζονται και να μένουν στην «εξουσία»!

Όσον αφορά δε την επιβίωση των Ιερέων της Εκκλησίας μας, όλοι οι κληρικοί μας, μεγάλοι και μικροί, θα μείνουν «μετέωροι», στο έλεος της κάθε βρώμικης κυβέρνησης, και θα περιμένουν να τους «ελεήσει ο κάθε τυχάρπαστος «γαβρόγλου» με ψίχουλα, ως επίδομα!

Παιδιά μου, αυτά ξέρω μέχρι αυτή την ώρα!

Α! …και ο άνευρος γέροντας και Πρόεδρος της εκκλησιαστικής Συνόδου, φαίνεται πως, «συμφωνεί σε όλα»!

Κι αν θέλετε, να σας πω και κάτι ακόμη, αυτό είναι, ότι:  
Η ανθρωποκτόνος Εχθρός της Πίστεώς μας, αυτός που οδήγησε τους εβραίους να Σταυρώσουν τον Ιησού Χριστό, έχει ανοίξει πόλεμο στις μέρες μας, κατά της Πίστης των Ορθοδόξων. Παντού, αλλά κυρίως στον Ορθόδοξο Ελληνισμό, το τελευταίο ανάχωμα, πριν την Παγκόσμια Κυριαρχία του!

Απλά, ταπεινά και όσο μπορώ νηφάλια, ρωτώ:

«Δεν αντιλαμβάνεσαι μακαριότατε π. Ιερώνυμε, τον κίνδυνο, που μας απειλεί;  Δεν βλέπεις, που βαδίζουμε σαν Έθνος και Ορθοδοξία;  Δεν ακούς τις φωνές των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, που μιλούν για το σατανικό μίσος των αντιπάλων της Πίστεως;  Δεν ρωτάς να σου πουν τις απόψεις των όλοι οι Επίσκοποι της Εκκλησίας μας, για όσα προτρέχεις να συμφωνήσεις με τον Άθεο συνομιλητή σου;  Γιατί τα κάνεις αυτά;  Ποιος σε έχει πείσει;  Ποιος σε έχει απειλήσει;  Ποιος σε αναγκάζει να συμφωνήσεις;»

Κι ακόμη: «Πώς μπορείς να θέλεις να αποκόψεις την σεμνή και ιερή «παρουσία» του κλήρου, την θεία και πνευματική ευλογία του Αγίου Πνεύματος, από τη ζωή, τις εκδηλώσεις, την συνείδηση, τα ήθη και έθιμα του Ορθόδοξου Χριστιανού;  Ποιος νομίζεις ότι είσαι;  Ποιος νομίζεις θα είσαι, όταν προβείς σε μια τέτοια ανίερη και ανόσια πράξη;»

Αρχιεπίσκοπε, π. Ιερώνυμε, γνωρίζοντας τον φιλειρηνικό χαρακτήρα της ιερότητάς σου, θέλω να μου επιτρέψεις να σου θυμίσω, την πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή  της μεταστροφής του Αποστόλου Παύλου στην Πίστη του Ιησού Χριστού, που περιέχει στο ιερό Ευαγγέλιό του ο Άγιος Λουκάς:   «Εις τον δρόμο προς την Δαμασκό, ο Παύλος είδε να τον περιλούει ένα λαμπρό φως και καθώς έπεσε χαμαί, ήκουσε μια φωνή να του λέγει: «Σαούλ, Σαούλ τι μέ διώκεις, σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» [ii]  

Σημ: Το,  «προς κέντρα λακτίζειν», όπως γνωρίζεις πολύ καλά, π. Ιερώνυμε, ήταν μια φράση  Ελληνική και λεγόταν, σε όποιον με τις πράξεις ή τα λόγια του, πολεμούσε και μαχόταν ενάντια στη βούληση και τους νόμους, των παλαιών «θεών».

π. Νικόλαος

---

[i]   Σύνταγμα της Ελλάδος (Αναθεώρηση: Ψήφισμα της 27/5/2008  8ης Αναθεωρητικής Bουλής.

Άρθρο 3 (σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας)

1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού  τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ΄ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.

2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Kράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.

3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη.

[ii]  Καινή Διαθήκη - Πράξεις των Αποστόλων κεφ.κστ΄, στ.24.

Share:

Read More

«… τώρα πια, δεν είσαι ο ίδιος!»

Κάποιες φορές, σ’εκείνες τις σκληρές ώρες της περισυλλογής, τις πιο μοναχικές δηλαδή, προβάλλουν απρόσκλητες οι αναμνήσεις, που έμεναν κρυμμένες στη λήθη του χρόνου και μοιάζουν με αδέκαστους κριτές, που επισύρουν «καταδίκες», που κάποιες απ’αυτές είναι ισόβιες.

Έρχονται εμπρός μας, τα λάθη που κάναμε, τα ανεκπλήρωτα οράματά μας, οι χαμένες ευκαιρίες που μας δόθηκαν, οι προδοσίες που νοιώσαμε, οι μικρότητες που μας μάραναν, τα ψέματα που είπαμε για να αποφύγουμε τις συνέπειες, κι όσα «ξεστομίσαμε» και δεν είπαμε, μια «συγνώμη» γιατί δεν θέλαμε να την ζητήσουμε, αλλά κι όταν το θελήσαμε, δεν υπήρχε καν ο λόγος, να την ζητήσουμε!

Έρχονται εμπρός μας, όλες οι γεμάτες από ευκαιρίες στιγμές, που νομίζαμε, πως θα ξανάρθουν πάλιν αύριο και δεν ήρθαν ποτέ, γιατί απλά… πέρασαν και δεν είναι πια στη ζωή μας, δεν είναι καν μαζί μας.   Κάθε βράδυ που πλαγιάζουμε, δεν είμαστε οι ίδιοι. 

Τίποτε δεν είναι ίδιο, όλα είναι διαφορετικά από χθες!   Και πάλιν αύριο, την επόμενη μέρα, θα είμαστε «άλλοι», εμείς μεν, στο ίδιο μέρος, στον ίδιο τόπο, αλλά πιο διαφορετικοί, πιο «άλλοι» από τον σημερινό εαυτό μας!

Όσες φορές, ζούμε αυτή την «επίσκεψη» των αναμνήσεων, σαν σύννεφα περνούν, τα όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε όπως, ένα ταξίδι, έναν περίπατο στην παραλία, μιαν επίσκεψη σε έναν άρρωστο, μια μισοτελειωμένη προσευχή.  

Πόσο με θλίβει η διαπίστωση, πως αναβάλλοντας τα όλα εκείνα που μπορούσα να πράξω για μιαν άλλη, μιαν επόμενη φορά, αυτή η δεύτερη με πρόδωσε και δεν ήρθε ποτέ!

Αλλ’ έρχονται κι εκείνες οι μνήμες, των απλών λόγων της καρδιάς μας, που δεν είπαμε από συστολή ή εγωισμό και δεν ξεστομίσαμε ποτέ, γιατί θεωρήσαμε ότι, δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή ή γιατί πιστέψαμε πως οι άλλοι, δεν είχαν την ανάγκη να τ’ακούσουν!  Τί πλάνη, Θεέ μου!   Ίσως η μεγαλύτερη, γιατί δεν είπαμε ένα «σ’αγαπώ», ένα «πόσο καλός είσαι», ή ένα «μπράβο σου», τότε που έπρεπε, γιατί σκεφθήκαμε: «δεν είναι η κατάλληλη ώρα»!  Τώρα όμως, μετά από χρόνια, μείναμε με την ανάμνηση και μια στραγγαλισμένη αγάπη, μέσα μας!

Και διαβαίνοντας ο χρόνος και η ζωή μας παράλληλα, έρχεται η αλήθεια να μας φωνάξει: «… τώρα πια, δεν είσαι ο ίδιος!»  Και δυστυχώς, ο λόγος της, αφορά όλους μας, γιατί όλοι μας, κάναμε το ίδιο λάθος… «νομίσαμε πως, υπάρχει χρόνος για όλα, για μια επανόρθωση, για ένα χαμόγελο, για λίγη αγάπη, για μια ευγενική πράξη, για μια συγνώμη, για μια γνήσια μετάνοια, για μια «επιστροφή»…  πιστεύοντας πως «αύριο, θα έχουμε χρόνο».

Όχι, αυτό είναι λάθος, γιατί αν αύριο δεν «φύγουμε» από τη ζωή, σίγουρα θα φύγει… ο χρόνος!

π.Νικόλαος

Share:

Read More

Ο «πειρασμός»

«… Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».

Ας πετάξουμε μακριά την υποκριτική ηρεμία του ευσεβούς χριστιανού, έστω και για λίγο. Ας δούμε την πραγματικότητα. Ας αναδιπλώσουμε την ψευδή μεμβράνη, που φορούμε στο πρόσωπο, για μια στιγμή. Μια στιγμή ειλικρίνειας και εξομολογητικής διάθεσης…

Στην πραγματική ζωή, υπάρχει ένα σημείο, όπου είσαι αναγκασμένος να αποδεχθείς πως: Ο «εχθρός» της ψυχής σου, ο μισών τη σωτηρία σου, είναι δυνατός!   Ο «πονηρός άγγελος», είναι δυνατός!  Οι ψυχικές, οι πνευματικές και οι σωματικές μου δυνάμεις, δεν επαρκούν στο αντιπάλεμα των δολίων κτυπημάτων του.  Πώς, μέσα στον διεφθαρμένο κόσμο μας, να συγκεντρώσω τις δυνάμεις μου και να αντισταθώ στις λυσσώδεις επιθέσεις του;  Πώς, να συγκροτήσω τον νου, την καρδιά και το σώμα μου, να ατσαλώσω τη θέλησή μου, να μείνω αμετακίνητος στις αποφάσεις μου και τα σχέδιά μου, για την αιωνιότητα;

«… Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».

Οι αμέτρητες χιλιάδες σελίδες, που γράφτηκαν με το χέρι των Αγίων Ορθοδόξων Πατέρων της Εκκλησίας μας, τα αμέτρητα συναξάρια των Αγίων Μαρτύρων της Πίστεώς μας, η θεία Διδασκαλία των ιερών Ευαγγελίων, αλλά και η προσωπική ζωή του καθενός μας, περιέχουν μια αληθινή πραγματικότητα, που πολλές φορές τείνουμε να λησμονούμε: «Η ζωή μας, πλήττεται νυχθημερόν και ανηλεώς, από τα βέλη των πειρασμών, που εμπεριέχουν δόσεις, σατανικής ενέργειας»!  Ο Απόστολος Πέτρος, μας λέγει:  «Σωφρονηστείτε, αγρυπνείτε και προσέχετε· διότι ο διάβολος που είναι αντίπαλός σας και σας κατηγορεί, περιπατεί ανάμεσά σας, σαν λιοντάρι που βρυχάται να αναζητά με μανία, ποιόν θα καταπιεί. Δηλαδή, ποιόν θα παρασύρει στην αμαρτία και τον αιώνιο θάνατον! [i]

 «… Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».

Ο Χριστός μας, ήλθε ανάμεσά μας, για να αποκαλύψει την Αλήθεια, να «ξεσκεπάσει» τα πονηρά έργα του διαβόλου και να «καταργήσει» την εξουσία, που είχε αποκτήσει μέσα στον κόσμο, από την αμαρτωλή συμπεριφορά των ανθρώπων.  Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, γράφει: «Γι' τον σκοπόν αυτόν, ο Υιός του Θεού (ο Χριστός), φανερώθηκε ως άνθρωπος επί της γης, για να καταλύσει και καταστρέψει εντελώς, τα έργα του διαβόλου».[ii]

Η θεία θέληση, του Θεού, ήταν και είναι η «κατάλυση», η εκμηδένιση του σατανά!  Ο Άγιος Ιάκωβος, γράφει: «Υποταχθείτε, λοιπόν, με ταπείνωση στον Θεόν. Αντισταθείτε στο διάβολο, που σας δελεάζει και σας φλογίζει με τις αμαρτωλές ηδονές του κόσμου, και θα φύγει μακρυά από σας, νικημένος και εξευτελισμένος».[iii]

Άρα, μια απαραίτητη προϋπόθεση, για «την επιβίωσή» μας, στην πάλη με τον «πειρασμό», είναι η αγαθή και καλοπροαίρετη σχέση μας με τον Χριστό, και ο καθαρός «νους», για να αντιμετωπίσουμε τον «πειρασμό». Ικανότητες, που αποκτώνται μόνον με την αληθινή αφοσίωσή μας στον Χριστό και το Ευαγγέλιό Του (τον Λόγο Του)!

Μόνον έτσι, ο διάβολος χάνει τη δύναμή του, η εξουσία του φθείρεται και σβήνει, μπροστά στο μεγαλείο του Χριστού!  Είπαμε όμως, πρέπει πρώτα εμείς να δεχθούμε τον Χριστό στην καρδιά μας και στη ζωή μας!  Ακούω τον Απόστολο Παύλο, να λέει: «Για εμέ, όλη μου η ζωή είναι ο Χριστός, αφού ζω εν Χριστώ και ο Χριστός ζη εν εμοί. Αλλά και το να αποθάνω είναι κέρδος, διότι θα εκδημήσω έτσι προς τον ουρανό,σε πλήρη και τελεία «κοινωνία και ένωση», με τον Χριστόν».[iv]

Έτσι ιδωμένος, ο «πειρασμός», από δύναμη και ενέργεια του «κακού», μετατρέπεται σε παράγοντα πνευματικής προόδου. Γίνεται δηλαδή, αιτία για να έρθουμε πιο κοντά στον Χριστό, αρκεί να το θελήσουμε!

π. Νικόλαος 

---

[i]  Α΄Πέτρου ε΄,8  «νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ».

[ii] Α΄ Ιωάννου γ΄,8 «ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν, ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει. εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου».

[iii] Ιακώβου δ΄,7 «Ὑποτάγητε οὖν τῷ Θεῷ. ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ᾿ ὑμῶν·»                  

[iv] Προς Φιλιππησίους. α΄,21 και δ΄,13 «… πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» και « Ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος».

Share:

Read More

Όταν "ο Θεός, περπάτησε ανάμεσά μας!"

Έπος του 1940

"Οι Ήρωες, πολεμούν σαν Έλληνες!" Ουίλσον Τσώρτσιλ.

Περίοπτη θέση, στην πολλαπλή προσφορά της ορθοδόξου Εκκλησίας μας,  στον Αγώνα του 1940, κατέχει ή δράση των στρατιωτικών ιερέων της, πού βρέθηκαν στο μέτωπο του πολέμου!

Δεκάδες ιερείς, φορώντας το χακί διέσχισαν τη γραμμή του πυρός, παρηγορώντας τους τραυματίες και σκορπώντας τον ενθουσιασμό με τα φλογερά τους κηρύγματα.

Εξομολογούσαν ολόκληρο τό στράτευμα και ενίσχυαν την πίστη των στρατιωτών μας, στον Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του.

Λειτουργούσαν συνεχώς, ακόμη και όταν οι εχθροί βομβάρδιζαν λυσσαλέα τις θέσεις των.  Οι ιερείς του μετώπου, έδιναν δύναμη και παράδειγμα θυσίας, χάριζαν ώρες πνευματικής ανάτασης και προσευχής, στήριζαν και συμπαραστέκονταν, τους γενναίους πολεμιστές μας.

Από τις μαρτυρίες πού υπάρχουν, ξεχωρίζουμε δύο, χαρακτηριστικές για την ατμόσφαιρα στο μέτωπο.

1.  Ο στρατιωτικός ιερέας, Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, ο οποίος μετά την λήξη του πολέμου, έγινε Μητροπολίτης Αργολίδος, γράφει ο ίδιος με συγκίνηση στο ημερολόγιο του: «Τα αεροπλάνα να μουγκρίζουν… καί ατάραχοι να τελούμε την Θεία Λειτουργία».

«…κατά την εαρινή επίθεση του Μουσολίνι, τό Σύνταγμα όπου υπηρετούσα βαλλόταν από οβίδες. Ο συνταγματάρχης απελπισμένος μου είπε ότι δεν έπρεπε να γίνει Θεία Λειτουργία, γιατί ήταν επικίνδυνο, λόγω του βομβαρδισμού…  «Μα…» του είπα, «γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να γίνει η θεία Λειτουργία»!

Και πράγματι έγινε!   Λειτουργούσαμε και όλος εκείνος ο τόπος, αυλακωνόταν από τις οβίδες.  Μία οβίδα έγλειψε τον τοίχο του μικρού δωματίου πού λειτουργούσαμε, αλλά δεν «έσκασε»!

Μία άλλη πιο πέρα, βυθίστηκε μέσα στο χώμα, χωρίς κι αυτή να κάνει ζημιά.

Μία τρίτη όμως, έσκασε λίγο πιο κάτω απ’ τό δωμάτιο, μέσα σ’ ένα αμπρί.

Ε, αυτή σκότωσε 4 άνδρες καί τραυμάτισε άλλους 3 πού πήγαν εκεί να προφυλαχθούν. Το απόγευμα τους διάβασα την νεκρώσιμη ακολουθία...

Πόσο θάρρος μας έδινες τότε, Κύριε!».

Ο Ανθυπολοχαγός τότε, Γεώργιος Παυλίδης, χάριτι Θεού
αξιώθηκε της ιεροσύνης και κατέστη Μητροπολίτης Νικαίας
και πνευματικός πατέρας μου, από τα σεπτά,τίμια
και άγια χέρια του, αξιώθηκα της Ιεροσύνης κι εγώ, ο ελάχιστος!

2.   Ο Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού Γεώργιος Παυλίδης, καταθέτει καί τη δική του μαρτυρία για τη δράση του τότε, κοντά στον προηγούμενο στρατιωτικό ιερέα και Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο.  Γράφει ο Ανθυπολοχαγός  Γεώργιος Παυλίδης:

«… Την 9η Μαρτίου 1941, προ της επιθέσεως των Ιταλών, είχαμε καταυλισθεί λίγο πιο κάτω από τό χωριό Τόσκεσι…  Κάναμε τεχνητή απόκρυψη των σκηνών και των πυροβόλων όπλων μας, με κλαδιά από τα δένδρα της περιοχής. Ξέραμε ότι, «οι Ιταλοί θα μας επιτεθούν» και περιμέναμε το «πότε»!

Μία βραδιά είχε βρέξει πολύ καί δεν ρίξαμε κλαδιά στη σκηνή μας, για το επιπλέον βάρος.  Όμως, τό πρωί πέρασε ένα αναγνωριστικό αεροπλάνο των Ιταλών και… έπαιρνε φωτογραφίες του καταυλισμού… μετά μιάμιση ώρα… ήλθαν 15-20 "στούκας", που κατέβηκαν στα 30-35 μέτρα και άρχισαν να σπέρνουν βόμβες.  Τρέξαμε να κρυφτούμε…

Εγώ χώθηκα σε ένα σωρό από τσουβάλια…  Οι κρότοι ήταν εκκωφαντικοί…

Όλος ο καταυλισμός, είχε καλυφθεί από καπνούς…  Ξαπλωμένος καθώς ήμουν, έβλεπα καθαρά τα αεροπλάνα, τους  αεροπόρους… τα χέρια τους, τις βόμβες που έπεφταν πάνω μας!  Είπα μέσα μου: Τώρα πια, «νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα».

Επιτέλους, κάποτε… τα αεροπλάνα έφυγαν…  Με δισταγμό σηκώθηκα…  Δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος. Ησυχία θανάτου.  Μονολόγησα:«Εγώ μόνο ζω».   Όμως, σιγά σιγά έβλεπα να σηκώνονται μερικά κουρέλια. Λίγο λίγο γέμισε ο τόπος. Ζητωκραυγές, σταυροκοπήματα παντού.

Ο Διοικητής διέταξε «προσκλητήριον!».

Και τό θαύμα:

Μέσα σ΄αυτή τη φωτιά του σιδήρου, δεν είχαμε ούτε ένα στρατιώτη νεκρό, ούτε καν πληγωμένο.  Ο Διοικητής, δέχθηκε την πρόταση μου να κάνουμε μια ευχαριστήρια Θεία Λειτουργία, στον Κύριον.

Κοντά μας ήταν ο στρατιωτικός Ιερέας π. Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, ο οποίος μετά την λήξη του πολέμου, έγινε Μητροπολίτης Αργολίδος.  Συγκεντρωθήκαμε και αποφασίσαμε να γίνει πρώτα εξομολόγηση.  Εξομολογήθηκαν αξιωματικοί και οπλίτες και το πρωί, σε μια μεγάλη σπηλιά, λειτουργηθήκαμε!  Στη Θεία Λειτουργία, μας μίλησε ο π. Χρυσόστομος και στο «Μετά φόβου Θεού»… κοινωνήσαμε όλοι!

Δεν θα λησμονήσω εκείνη τη Θεία Λειτουργία.  Καθώς προσέρχονταν οι στρατιώτες για να κοινωνήσουν… έκλαιγαν  και τα δάκρυα τους έπεφταν στην άγια λαβίδα.  Έτσι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αναμειγνυόταν με τα δάκρυα των στρατιωτών μας…«Εκείνες τις μέρες, ο Θεός περπάτησε ανάμεσα μας…».

Ο Ανθυπολοχαγός τότε, Γεώργιος Παυλίδης, χάριτι Θεού, αξιώθηκε αργότερα  της ιεροσύνης και κατέστη Μητροπολίτης Νικαίας και πνευματικός πατέρας μου. Από τα σεπτά,τίμια και άγια χέρια του, αξιώθηκα της Ιεροσύνης κι εγώ, ο ελάχιστος!

Στον πόλεμο του ’40, οι φαντάροι μας προχώρησαν στην αντιμετώπιση του εχθρού, με Πίστη στην Παναγιά και με αγάπη για την Πατρίδα Ελλάδα.  Ο ενθουσιασμός, η ανδρεία τους, η ενότητάς τους, το θάρρος και η ελληνική ψυχή τους, χλεύαζε και περιφρονούσε την κόπωση, τις στερήσεις, τα χιόνια, τα ξεροβόρια, τον κίνδυνο, τις βόμβες των Ιταλών και όλη την φρίκη του πολέμου!

Ανάμεσά τους, οι φλογεροί ιερείς του Ελληνικού Στρατού, φορώντας το τιμημένο ράσο τους, με τις προσευχές τους, θέρμαιναν τα παγωμένα παλληκάρια, έδιναν θάρρος στις φοβισμένες τους στιγμές, σταλάζοντας πίστη και αγάπη για τον Χριστό και την Πατρίδα!  Οι ιερείς τής Εκκλησίας μας, κάλυπταν με τις προσευχές τους υπερασπιστές της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας, εμπνέοντας όλους, με Πίστη και Θάρρος!

π. Νικόλαος

Πηγή:  Ί. Μ. Χατζηφώτη, Ή Εκκλησία στον αγώνα του Σαράντα, σ. 98-99,154-155.

Share:

Read More

Πίνακας, «δίχως χρώματα»!

Καμιά φορά σκέφτομαι το μέλλον, και καταλήγω να νοσταλγώ το παρελθόν, το μόνο που βλέπω μπροστά μου, είναι ένα χάος.  

Το να δω, την Πατρίδα μου ελεύθερη, περήφανη και δυνατή, μου φαίνεται σαν όνειρο, πως θα μπορούσα λέει… ν’ανέβω το Έβερεστ!  

Το να ζήσω με αξιοπρέπεια, έντιμα και με ασφάλεια, το θεωρώ ουτοπία!

Το να δω τα παιδιά και τα εγγόνια μου, υπερήφανα που είναι Έλληνες, μου μοιάζει με παραμύθι!

Το να πιστεύω ελεύθερα και να εκφράζω την αγάπη μου στον Χριστό, για τα αμέσως επόμενα χρόνια, μάλλον είναι ανέφικτο, όταν δίπλα σου, άνθρωποι που φορούν σταυρό στο στήθος, χάνουν τις δουλειές τους, Σταυροί γκρεμίζονται γιατί προκαλούν τους μωαμεθανούς επιδρομείς, η Ορθοδοξία πλήττεται από σχίσματα και διχόνοιες, χριστιανοί στη Συρία και αλλού αποκεφαλίζονται και εξοντώνονται και οι κληρικοί σφυρίζουν αδιάφορα!

Σκέφτομαι, ότι… αν ζήσω μέχρι τα γεράματά μου, θα βλέπω καθημερινά, ταραχές, φόνους, πολέμους, ορφάνια, φτώχεια, πείνα, αρρώστιες, καταστροφές, πόνο και δυστυχία.  Από τώρα, προμηνύεται ο επερχόμενος νέος Μεσαίωνας, ο σκοταδισμός της αθεΐας έχει εμπλακεί ήδη στην παιδεία και η αναρχία ανατρέπει ήδη την ηθική των νέων μας.  Η γνώσεις στα σπουδαστήρια, γίνονται με σκοπό την επαγγελματική αποκατάσταση. 

Οι συνάνθρωποι του περιθωρίου, συνωστίζονται για ένα επίδομα, για ένα γεύμα συσσιτίου, για μια δόση μεθαδόνης στα κέντρα υποστήριξής τους ή στα νοσοκομεία για θεραπεία και συντήρηση του επικίνδυνου Έιτζ. 

Οι υγιείς νέοι μας, τρομάζουν στην ιδέα του Γάμου και των παιδιών, λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης.  Οι σεβάσμιοι γέροντες παίρνουν ένα ελάχιστο ποσό ενίσχυσης και όχι την δεδουλευμένη σύνταξη που τους ανήκει! 

Και σκέφτομαι: «αξίζει μια τέτοια ζωή;»  Μια «σαρκοφάγος» ζωή;

Ώρες-ώρες, νιώθω τόσο απελπισμένος, που δεν θέλω να ανήκω καν, ως «μέρος» ή «μέλος», σ’αυτήν την Ανθρωπότητα!   Αλλά, δεν μπορώ να κάμω κάτι γι’αυτό!   Αφήνομαι… προσπαθώ να διαβώ την προσωπική μου «απόσταση», απαρατήρητος, ασήμαντος, περιττός!  Λέω και σε Σας όλους: θυμηθείτε: «λάθρα βιώσας», γιατί αλλιώς, θα πέσουμε στα νύχια της Νέας Τάξης, της «ανθρωποφάγου Νέας Ανθρωπότητας» και θα μας κατασπαράξει!  Γι αυτήν, δεν έχουμε, καμία αξία, κανένα ενδιαφέρον, είμαστε βάρος, εμπόδιο, οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» και «αναλώσιμοι»!

Πολλοί από Εσάς, ακούω να ανησυχούν και να διαφωνούν!  Καλά κάμουν, γι’αυτό!  Είναι αισιόδοξοι και ευελπιστούν!  Αυτοί είναι που με ρωτούν. Καλόπιστα με ρωτούν:  «Γιατί νιώθεις έτσι πάτερ;  Μήπως υπερβάλλεις;  Ιδιαίτερα εσύ, που ήσουν αγωνιστής και ζητούσες, να «αλλάξεις τον κόσμο;»  «Τί σου λείπει από τη ζωή;»

Τί μου λείπει… τί μου λείπει… τί μου λείπει… ;

Να Σας ειπώ:  «Μου λείπει πλέον, εκείνη η βεβαιότητα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο! Χάσαμε ήδη την ευκαιρία να γίνουμε πολλοί και ιδιαίτερα δυνατοί!

Ακόμα χειρότερα… Δεν βλέπω στον ορίζοντα «κάποιον» - οποιονδήποτε, που να μπορεί να αλλάξει αυτόν τον κόσμο, ώστε να πω ότι: «Ναι, δεν μπορώ να αλλάξω εγώ αυτόν τον κόσμο, αλλά θα βοηθήσω «αυτόν» μαζί «με αυτούς», να τον αλλάξει.  Έχασα την πίστη στους ανθρώπους!  Όλοι θέλουν «κάποιον να τους σώσει», αλλά δεν θέλουν να «σωθούν»!

Ξέρω ότι θα με ρωτήσετε πάλι: «και εσύ τί κάνεις;»

Ακούστε, για να αλλάξει ο κόσμος θέλει τιτάνια  προσπάθεια! Και εγώ, ντρέπομαι που δεν αισθάνομαι, ούτε είμαι πια ικανός να βοηθήσω σ’αυτήν την προσπάθεια!

Πρόκειται για μια τιτανομαχία, γιατί κάθε φορά που καταφέρνεις κάτι καλό και σπουδαίο, αν δε στο γκρεμίσουν οι «μικροί» άνθρωποι, θα συμβεί την επόμενη στιγμή, να φυτρώσουν γύρω σου, δέκα κακά.  Και μετά θέλει όλο και περισσότερη προσπάθεια για να καταφέρεις κάτι καλό… μέχρι που εξαντλείσαι. Μέχρι που αισθάνεσαι, πως βρίσκεσαι δούλος σε μια γαλέρα, σαν εκείνες των πειρατών, κι είσαι ο μόνος που τραβάς κουπί με νότια κατεύθυνση, ενώ οι άλλοι τραβούν βόρεια… και πιστέψτε με, η «γαλέρα» πάει βόρια… εκεί που την πάνε τ’άλλα «κουπιά»!

Αυτό το άρθρο μου, δεν είναι, παρά… μια ενδοσκόπηση στην πραγματικότητα που ζούμε, με το δικό μου βλέμμα και από τη μεριά, που εγώ την κοιτώ!  Ίσως, και το εύχομαι, να κάνω κάποιο λάθος!  Συγχωρέστε με, που σας «μαύρισα» την καρδιά!  Δεν βρήκα πουθενά άλλα χρώματα, να βάλω σ’αυτόν τον «πίνακά μου».  Μας τα κλέψανε!

π.Νικόλαος

Share:

Read More