Διώκεται η Ορθοδοξία, στην Ελλάδα;

Μόλις πληροφορήθηκα, από πνευματικό μου παιδί, που ζει στο νησί των Κυθήρων, ότι δόθηκε εντολή «εκ των άνω» να σχηματιστεί δικογραφία σε βάρος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Κυθήρων, με την κατηγορία ότι: αδιαφορώντας για την σχετική απαγόρευση συγκεντρώσεων στους Ι. Nαούς Χώρας, λόγω της επιδημίας του ιού Covid19, ετέλεσε στις 20 Μαρτίου 2020, την Ακολουθία των Χαιρετισμών (Ακαθίστου Ύμνου)!
Να σας θυμίσω ότι, η Ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου, αποτελεί για τον Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό μας, μέρος της βασικής έννοιας του Ελληνορθόδοξου φρονήματός του. Οι «Χαιρετισμοί» παραπέμπουν στα δάκρυα μετανοίας των Βυζαντινών αγίων Προγόνων μας, κατά την Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλις, της Ελληνικής (Ρωμαίικης) Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου.
Επίσης, είναι ποίημα δοξολογίας και παράκλησης προς την Παναγία Μητέρα του Ελληνισμού, που από τον 15ο αιώνα, ψάλεται αδιαλείπτως στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, θερμαίνοντας τις ψυχές των ορθοδόξων πιστών, που έχουν αποθέσει στα χέρια της Παναγίας Δέσποινας, τις ζωές των και το μέλλον της Ελλάδος μας!
Με τα ίδια αγνά αισθήματα εμφορούμενος και με υπερβάλλουσα θέρμη, ως σύγχρονος Απόστολος του Χριστού και ποιμένας της αγίας του Εκκλησίας, τόλμησε να ορθώσει το εκκλησιαστικό του φρόνημα, μιμούμενος το φρόνημα των Αγίων πατέρων της Ορθοδοξίας και ο ενάρετος Μητροπολίτης, ο Κυθήρων κ.κ. Σεραφείμ.
Επιτέλους… ιδού  και ένας Επίσκοπος, με ποιμαντική συνείδηση, με αφοσίωση στο αγιαστικό του καθήκον, με παρρησία και τόλμη, ομολογεί την πίστη του, στον Ιησού Χριστό και κηρύττει χωρίς ενδοιασμούς, την πλήρη εμπιστοσύνη του, στο θέλημα του Θεού, Εκείνου που «παρέδωσε» στην Άγια Τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, προς «βρώσιν και πόσιν» πάντων, το αληθινό εκείνο  Άγιο Σώμα Του και το Τίμιο Αίμα Του!
Αν όλος αυτός ο πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας και των Αγίων Κληρικών της, συνεχιστεί στο πρόσωπο του σεμνού και αγίου Ιεράρχου κ.κ. Σεραφείμ…  τότε θα πρέπει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας, να τολμήσει, να υποδείξει, να στηλιτεύσει και να καταδικάσει, οποιοδήποτε φερέφωνο του αντίχριστου κατεστημένου, τολμήσει να σηκώσει το βλάσφημο βλέμμα του, πάνω στον Ιεράρχη μας.
Σεβόμενος το ύψος του φρονήματός του Ιεράρχου, ως απλός λευίτης της Εκκλησίας μας, ασπαζόμενος κι εγώ, το άγιο χέρι του, παρακαλώ τον Θεό, να μην επιτρέψει να δοκιμαστεί ο Ιεράρχης μας από αντίχριστες προσβολές και επιθέσεις, όχι για τον ίδιο, διότι «ζει εν Χριστώ», όσο για εμάς τους αδυνάτους περί την Πίστη, που αναζητούμε πλέον ανάμεσα στους «πολλούς», έναν αληθινό Επίσκοπο!

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Έλληνες ακρίτες του Έβρου

Διάβασα χθες, 15 Μαρτίου 2020, στο ιστολόγιο  infognomonpolitics.gr, το άρθρο του κ. Σάββα Καλεντερίδη με τίτλο: «Περί  Έβρου και εθνικού φρονήματος», όπου αναφέρει και την εμπειρία ενός Έλληνα Αξιωματικού του Μηχανικού,  υπηρέτησε στον Έβρο, του κ. Βασίλη Πανταζή, σήμερα απόστρατου Αξιωματικού, συμμαθητή του στη Σχολή Ευελπίδων.

Η συγκινητική αυτή ιστορία, που μας διηγείται ο τότε υπηρετών στον Έβρο, Μηχανικός του Ελληνικού Στρατού, βλέπει το φως της δημοσιότητας, επ’ ευκαιρία των γεγονότων στα σύνορα του Έβρου, φανερώνει το πατριωτικό φρόνημα των γνησίων Ελλήνων, που αποτελούν τον κορμό του Έθνους μας και με τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τις πρωτοβουλίες και τις πράξεις τους αναδεικνύουν το μεγαλείο αυτής της Χώρας, της Χώρας μας, που «κάποιοι»… ανέκαθεν, πολύ δε περισσότερο σήμερα, επιβουλεύονται!

Μας λέει λοιπόν ο Βασίλης Πανταζής, ο Έλληνας Αξιωματικός του Μηχανικού:  «Μια αληθινή ιστορία για να καταλάβουμε εμείς οι (υπόλοιποι  Έλληνες) νότιοι… τη νοοτροπία όσων ζουν με τον Τούρκο απέναντι. 

Η ιστορία…
Καλοκαίρι 1998. Αναχώματα Έβρου κοντά στο Πύθιο. Ταγματάρχης εγώ, επιβλέπων μηχανικός ενός μεγάλου οχυρωματικού έργου κατασκευής πολλών δεκάδων υπογείων κατασκευών όπως πολυβολεία, κτήρια ταγμάτων, λόχων κλπ. 
Είχε φτάσει η ώρα επίσκεψης στα έργα για να επιμετρηθούν ώστε να πληρωθεί ο εργολάβος. Πάμε στο πρώτο πολυβολείο μαζί με τον εργολάβο. Παυλίδης από το Πύθιο. Αρχίζω να μετρώ. 
Φτάνω στο πάχος του σκυροδέματος στο δάπεδο του πολυβολείου. Ενώ η μελέτη προβλέπει Α πάχος, μετρώ 3Α (τριπλάσιο πάχος). Ξανά μετρώ, τα ίδια.
-Κύριε Παυλίδη, του λέω, έχεις κάνει λάθος. Έριξες τριπλάσιο μπετόν.
-Μου απαντά: Δεν έκανα λάθος. Όλα τα οχυρωματικά τα έκανα έτσι.
-Του λέω: Όπως καταλαβαίνεις, όμως, δεν θα πληρωθείς τις επιπλέον ποσότητες (πολλά κυβικά μέτρα).
-Μου απαντά: Φυσικά κύριε ταγματάρχα. Εξάλλου δεν τα έκανα για να τα πληρωθώ. Εδώ  μεθαύριο θα είναι ο γιος μου και ο εγγονός μου. Γι’ αυτό τα έκανα...

Ντράπηκα αλλά και αισθάνθηκα περήφανος. Τον ευχαρίστησα και φύγαμε χωρίς να μετρήσω τα υπόλοιπα. Δεν είχα τη δύναμη. Προτίμησα να πιω ένα τσιπουράκι με έναν αγνό άνθρωπο σαν αυτόν σε μία περιοχή που μυρίζει Ελλάδα και μόνο Ελλάδα!

Πηγή: infognomonpolitics.gr 

Ο κ. Σάββας Καλεντερίδης είναι υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Συγγραφέας, τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας Δημοκρατία και Κυριακάτικη Δημοκρατία, Διαχειριστής του  infognomonpolitics.blogspot.com  και Εκδότης.

Share:

Read More

Όλα είναι, στο… χέρι μας!

Λόγια, λόγια, λόγια… από την πρώτη μέρα της εμφάνισης του Covid-19 και φθάσαμε σήμερα, μετά από 2,5 μήνες να τρέμουμε μπροστά στα γεγονότα που μας προλαβαίνουν, στις ειδήσεις που μας κατατρομάζουν, στις συμβουλές των ειδικών που μας πανικοβάλουν αντί να μας ηρεμούν, και στις ατέλειωτες συζητήσεις για το αν θα «κολλήσουμε» τον  καταραμένο αυτό Κορονοϊό19 ή αν του «ξεγλιστρήσουμε»!
Νισάφι!  Ας το πάρουμε απόφαση… Ο ιός αυτός, έφτασε και στην Ελλάδα και είναι πλέον ανάμεσά μας. Το αν μας «προσβάλει» ή όχι, αυτό δεν το γνωρίζει κανείς, μόνον ο Θεός! Επίσης, το να βρεθούμε κάποια στιγμή «θετικοί» στη μόλυνση του Ιού, δε σημαίνει ότι οπωσδήποτε και θα πεθάνουμε! Άλλωστε το ίδιο συμβαίνει και με τη λεγόμενη «εποχιακή Γρίπη», που εύκολα αρρωσταίνουμε σχεδόν όλοι μας, αλλά μόνον ελάχιστο ποσοστό κινδυνεύει να πεθάνει (όσοι ανήκουν στις επισφαλείς ομάδες κλπ).
Με τη σκέψη ότι, η διάδοση του Ιού, απλώθηκε στον κόσμο όλο, έγινε «πανδημία» και επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να την εξαλείψουμε με μιας, καλό είναι… να ηρεμήσουμε, να πειθαρχήσουμε τους φόβους και την ανασφάλειά μας και εφαρμόζοντας τις υποδείξεις των Ιατρών και των Υπηρεσιών Υγείας, να περιμένουμε την έκβαση της κατάστασης, προσευχόμενοι στον Θεό, να βρεθεί  ένα εμβόλιο, το συντομότερο δυνατόν!
Με λίγα λόγια…
Η απαλλαγή μας από τη μάστιγα του Covid-19, και η σωτηρία μας, εκτός από την προστασία του Θεού, εξαρτάται και από την δική μας πειθαρχημένη τήρηση των κανόνων υγιεινής και της αλόγιστης συναναστροφής μας, με άλλους συνανθρώπους μας, για το καλό τους και για το καλό μας!  Όλα είναι, στο… χέρι μας!



Μια μέρα, ένας μαθητής αποφάσισε να κάνει τον έξυπνο και να προκαλέσει τον δάσκαλό του, στήνοντάς του μια αθώα παγίδα. Βγήκε στην εξοχή, έπιασε μια μικρή πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του...
Όταν θα πήγαινε στο δάσκαλο, σκέφθηκε, θα τον ρώταγε:  « τι έχω μέσα στο χέρι μου;» Κι αν ο δάσκαλος το έβρισκε ή δεν το έβρισκε…  θα τον ρωτούσε πάλι εάν αυτό που έχει στη χούφτα του, είναι ζωντανό ή πεθαμένο!
 Στην περίπτωση που ο δάσκαλος απαντούσε ότι, η πεταλούδα (στην προκειμένη περίπτωση) ήταν ζωντανή, τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα τη σκότωνε ή και το αντίστροφο.  Σκοπός του: να «χάσει» ο Δάσκαλος!
Όταν μπήκαν στο μάθημα, πλησίασε στον πίνακα και έτεινε το χέρι προς το μέρος του δασκάλου και τον ρώτησε μπροστά σε όλους τους συμμαθητές του: "Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;"
Μετά από λίγη σκέψη ο δάσκαλος απάντησε "Την ψυχή σου έχεις παιδί μου"!
Μετά από αυτή την απάντηση ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο, αλλά συνέχισε: "Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;"
Ο μαθητής σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και δική του. Αν ήταν στην πραγματικότητα, μέσα στη χούφτα του, η ψυχή του και  η ζωή του, θα την σκότωνε;  Όχι βέβαια!
Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά "από το χέρι σου εξαρτάται, αν η ψυχή σου είναι ζωντανή,  παιδί μου"!
Παιδιά μου, είναι  αλήθεια ότι, εκεί έξω στον Κόσμο μας, στη ζωή μας, συμβαίνουν χιλιάδες πράγματα. Τίποτα όμως, από όλα αυτά δε μπορεί να επηρεάσει τη ζωή και την ψυχή μας παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς, οι ίδιοι!

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Covid19 και Θεία Κοινωνία!

Εν μέσω της σημαντικής αύξησης του αριθμού των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων του Κορώνα-Ιού (Covid19) στη χώρα μας, τα οποία έχουν ανέλθει επισήμως μέχρι απόψε (Σάββατο 11.30) στα 66, η κατάσταση όπως και με όλα τα σοβαρά θέματα σε αυτόν τον τόπο, έχει ξεφύγει.

O νεκροθάφτης της Μακεδονίας, ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ πρώτος...  Τα σοφά κεφάλια της “Κουμουνδούρου”, που έθαψαν τα Νησιά του Αιγαίου μας κάτω από τις βρωμιές της Νέας Τάξης και των λυμάτων της Λαθρομετανάστευσης, βρήκαν την ευκαιρία, να ασκήσουν κριτική, και να ανακατέψουν πάλι το ορθόδοξο πλήρωμα της Εκκλησίας μας, την οποία ταλάνισαν, εξευτέλισαν και παραγκώνισαν, όσον καιρό ήσαν “Κυβέρνηση”.
Έτσι, βγήκε από την αφάνεια και ο Τσίπρας, για να μας πει, ότι: «Με αφορμή την έξαρση του Κορώνα-Ιού, στην Ελλάδα, ο κόσμος (οι χριστιανοί δηλαδή), δεν πρέπει να πηγαίνει στις εκκλησίες. Και πρέπει να γίνει σύσταση από τον ΕΟΔΥ, για την αποχή των πιστών από τη Θεία Κοινωνία.» !!
Πρόκειται δηλαδή για επανάληψη των όσων ακούγαμε κάποτε, από τα ίδια αλλοπρόσαλλα και εν συγχύσει μυαλά, των άθεων φανατικών της υλιστικής αριστεράς, με την έξαρση του HIV, από το 2004 έως το 2018, που διαγνώστηκαν μόνο στη χώρα μας 17.389 κρούσματα και έχουν καταχωρηθεί στο αρχείο HIV/AIDS , (Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος HIV/AIDS) Πηγή: https://positivevoice.gr/

Και μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθε η δήλωση της καθηγήτριας λοιμωξιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ελένης Γιαμαρέλλου, να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα και να κάνει τους… δήθεν “προοδευτικούς” του Ψευτο-Ρωμαίϊκου, να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους.

Στη δήλωσή της, είπε ακριβώς, τα εξής: «Αδίκως έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο θέμα. Η Θεία Κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού. Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών. Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας. Αν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να με μολύνει, τότε δεν πιστεύω στο μεγαλύτερο μυστήριο. Τα άτομα που θέλουν να κοινωνήσουν δεν πρέπει να φοβούνται ότι από τη Θεία Κοινωνία μπορεί να μεταδοθεί ποτέ μικρόβιο». Και συνέχισε, «θα κοινωνήσω με πίστη στον Θεό ότι δεν κολλάω, όταν συμμετέχω σε ένα τέτοιο μεγάλο μυστήριο. Σας λέω αυτό που θα κάνω για τον εαυτό μου και το πιστεύω για όλους».
Ε, αυτό ήταν… άναψαν οι συζητήσεις και οι διαφωνίες!  Αποτέλεσμα;  Ο κόσμος και ιδιαίτερα ο πιστός θεοσεβούμενος Ελληνικός Ορθόδοξος Λαός, να περιέλθει σε αμηχανία και σύγχυση!
Θέλοντας να απαντήσω κι εγώ στα πνευματικά μου παιδιά, που ζήτησαν την άποψή μου, παραθέτω στη συνέχεια, μια γνήσια ομολογία ενός πρώην λεπρού, που μιλά για τον παπά των αποκυρηγμένων λεπρών της Σπιναλόγκα, ενός νησιού στο Νομό Λασιθίου, στην Κρήτη. Διαβάστε το, και τα συμπεράσματα δικά σας!
“ Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας. Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα. Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα. Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.
Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας. Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας! Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη. Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.
Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω. Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά. Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα. Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά. Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα. Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.

Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια.
Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.
Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψη μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψη μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.

Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας όχι μόνο την αγάπη της γλυκύτητας, αλλά και την αγάπη της ευποιίας. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. Μας καθοδηγούσε όλους. Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς.  Και έκανε τούτο τηρώντας το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. ΣΤ´, 3).
Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο, κατά κόσμον Ματθαίο Κατσουλογιαννάκη που γεννήθηκε στα Έξω Μουλιανά της Επαρχίας Σητείας στις 15 Ιουλίου 1893. Παρακολούθησε μαθήματα της έκτης τάξης του δημοτικού σχολείου χωρίς να πάρει απολυτήριο. Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος τον έκρινε μοναχό το 1911 και τον τοποθέτησε στη Μονή Τοπλού. Στις 20 Ιανουαρίου τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο και στις 26 Σεπτεμβρίου 1920 ιερομόναχο. Το 1941, έπειτα από αίτησή του, ο επίσκοπός του Φιλόθεος Μαζοκοπάκης τον μετέθεσε στην Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας. Εξεδήμησε εις Κύριον στις 3 Απριλίου 1972 και ενταφιάσθηκε στη Μονή Τοπλού.”
Λοιπόν, θα μείνουμε χωρίς τον Χριστό (Θεία Κοινωνία) φοβούμενοι;  Κι αν έρθει κάποιος διωγμός από κάποιον αντίχριστο διώκτη των Χριστιανών, θα αποταχθούμε τον Χριστό... φοβούμενοι;  Ποια αξία έχει τώρα ή θα έχει τότε, η ζωή μας;

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Η θεία Εικόνα, στις καρδιές μας!

Μεγάλη και αγία η Κυριακή, κατά την οποία εορτάζεται η νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον της αίρεσης, του ψεύδους, της απάτης, της ειδωλολατρείας και του υλισμού.  Μεγάλη είναι και η νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον κάθε ψεύτικης διδασκαλίας, φιλοσοφίας και ιδεολογίας.  Είναι ιερή η νίκη της Ορθοδοξίας, γιατί είναι η νίκη της απόλυτης Αλήθειας του Θεού!
Ποιος όμως, είναι η Αλήθεια σε αυτόν τον κόσμο;  Μα... Αυτός που είπε για τον εαυτό Του: Εγώ ειμί η Αλήθεια, το Φως και η Ζωή!  Ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός. Ο Θεός εν σαρκί!
Αυτός είναι η Αλήθεια στον γήινο κόσμο μας, Αυτός είναι η αλήθεια για τον άνθρωπο. «Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Ο Κύριος Ιησούς Χριστός έλαβε σώμα, ώστε μέσα από το δικό μας σώμα, να πει σε εμάς τους ανθρώπους, το τί είναι Αλήθεια, πως μπορεί να ζει κανείς με την αλήθεια, πως να πεθάνει γι’ αυτήν, και πως με αυτή την Αλήθεια, να ζήσει αιώνια.

Ο Χριστός συγκέντρωσε όλες τις αλήθειες και μας έδωσε την Αλήθεια της Ορθοδοξίας!

Όταν ο Θεός μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, κατέβηκε σε αυτόν τον κόσμο, έλαβε σάρκα από την σάρκα μας και έγινε ορατός, για μας τους ανθρώπους. Ο Θεός έγινε ορατός. Και εμείς βλέποντάς Τον, στην πραγματικότητα βλέπουμε τον Ζώντα Θεό.  Αυτός είναι η ζώσα Εικόνα του Θεού, μέσα στον Κόσμο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, διεφύλαξε την ζωντανή Εικόνα του Θεού μέσα στην ψυχή της και συνάμα τον πραγματικό, τον αληθινό Άνθρωπο, στο σώμα του Χριστού, αφού ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να ξυπνήσει μέσα μας την θεία Εικόνα Του, την ζώσα θεία Εικόνα Του, την οποία αμαυρώσαμε με τις αμαρτίες και τα πάθη μας και την παραμορφώσαμε, την καταρρακώσαμε με την αμαρτωλή ζωή μας.
Όπως λέγεται στους θαυμάσιους εκκλησιαστικούς ύμνους, ο Κύριος κατέβηκε σε αυτόν τον κόσμο, έγινε άνθρωπος, «ίνα την εαυτού αναπλάση Εικόνα», δηλαδή, να ανακαινίσει την δική Του Εικόνα μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, «φθαρείσαν τοις πάθεσι», που εφθάρει με τα ελαττώματά και με τις αμαρτίες μας.  Παραμορφώνοντας μέσα μας, την θεία Εικόνα σε μία δύσμορφη και θολή εικόνα του Θεού. Και ο Θεός, κατεβαίνοντας σε αυτόν τον κόσμο, ως ολοκάθαρη Εικόνα του Θεού, ως Θεός, έδειξε στον άνθρωπο το τι είναι πραγματικός “Άνθρωπος”, τι είναι ο τέλειος Άνθρωπος και κυρίως, πως πρέπει να είναι ο Άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο.

Πως πρέπει να είναι ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο;
Ένας ακούραστος αγωνιστής!  Ένας πολεμιστής που δίνει συνεχείς μάχες εναντίον της αμαρτίας, για να σώζει κάθε φορά την ψυχή του, από τον Σατανά.
Και τι σημαίνει λοιπόν να είσαι Εικόνα του Θεού;
Σημαίνει, να έχεις νου, προσηλωμένο στο θέλημα του Θεού! 
Να έχεις θέληση, που να συμπίπτει με το θείο Θέλημά Του!
Να έχεις αισθήσεις καθαρές, αισθήματα αγνά και αίσθηση της αμαρτωλότητας σου!
Να ζεις σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού!
Να είσαι εικόνα του Θεού, πάνω στη Γη!
Τότε το θέλημά σου είναι τέλειο και υγιές, όταν ευθυγραμμίζεται προς το θέλημα του Θεού, προς το πρωτότυπό του. 
Η αίσθηση μας τότε είναι καθαρή, υγιής, θεϊκή, όταν ευθυγραμμίζεται προς την αίσθηση του Θεού.  Ας μας καθαρίσει Αυτός από κάθε αμαρτία, από κάθε πάθος, από κάθε θάνατο. Ας μας ελευθερώσει από κάθε διάβολο, για να μπορούμε να είμαστε πραγματικά ζώσες εικόνες του Θεού, για να μπορεί ο Άνθρωπος να είναι επί της γης ένα θείο μεγαλείο.

Αδελφέ μου!  Ποτέ μην ξεχνάς ότι είσαι ένας μικρός Θεός, μέσα στην λάσπη!  Μέσα στη λάσπη του σώματός σου και πρέπει να διαφυλάξεις μες την καρδιά σου, τη ζώσα Εικόνα του Θεού. Πρόσεχε πώς ζεις. Πρόσεχε τι κάνεις με την Εικόνα του Θεού που είναι μέσα σου.  Διότι η ζωή μας ξεκινά από την γη και καταλήγει στο πάμφωτο πρόσωπο του Θεού, για να δώσουμε εκεί απολογία, τι κάναμε με την Εικόνα του Θεού, όσο ήμασταν σε αυτόν τον κόσμο. 
Και μέχρι τότε, εύχομαι η αγία Νηστεία της Τεσσαρακοστής, να μας οδηγεί προς το Άγιον Πάσχα και την Αγία Ανάσταση του Χριστού, για να προσκυνήσουμε, (όσο είμαστε ακόμη με το σώμα μας), Αυτόν, τον Αναστάντα Κύριο, τον Νικητή της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, Αυτόν που εξασφάλισε την Αιώνιο Ζωή για το σώμα μας και για την ψυχή μας.

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Θεοφάνεια: Εορτή των Φώτων

Μεγάλη εορτή του Χριστιανισμού, σε ανάμνηση της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (ή Βαπτιστή). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου, που ξεκινά με τα Χριστούγεννα. Λέγεται, επίσης, Επιφάνεια και Φώτα.Το όνομα της εορτής προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, που σύμφωνα με τις Γραφές συνέβη κατά τη Βάπτιση του Ιησού. 

Ιστορικό
Όταν ο Ιησούς έγινε 30 ετών βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό, από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, που ήταν έξι μήνες μεγαλύτερος και ασκήτευε στην έρημο, κηρύσσοντας το βάπτισμα της μετανοίας. Τη στιγμή της Βάπτισης, κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα ακούσθηκε φωνή εξ ουρανού που έλεγε: «Ούτος εστίν ο Υιός του Θεού ο αγαπητός, δια του οποίου ευδόκησε ο Θεός να σώσει τους αμαρτωλούς». Το γεγονός αυτό έχουν καταγράψει οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, ο Μάρκος, ο Ματθαίος και ο Λουκάς. Αυτή δε είναι η πρώτη και μοναδική εμφάνιση στη Γη της Αγίας Τριάδας, σύμφωνα με τις Γραφές.Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζονται τα Θεοφάνεια δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει ότι κάποιοι αιρετικοί Γνωστικοί γιόρταζαν από τις αρχές του δεύτερου αιώνα τη Βάπτιση του Ιησού, κατ' άλλους μεν στις 6 Ιανουαρίου, κατ' άλλους στις 10 Ιανουαρίου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρη στην Αντιόχεια τη Μεγάλη και ότι από εκεί την παρέλαβαν οι Γνωστικοί. Κατά τον τέταρτο αιώνα, η εορτή των Θεοφανείων γιορτάζεται πλέον με λαμπρότητα σε όλη την Εκκλησία ως εορτή του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, απ' όπου και το όνομα «Τα Φώτα», εορτή «των Φώτων». 

Τελετές
Δύο είναι οι κυριότερες τελετές των Θεοφανείων:  α.  Ο Μέγας Αγιασμός, που λαμβάνει χώρα εντός των Εκκλησιών.  β. Η Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού, που ακολουθεί τον Μεγάλο Αγιασμό.Ο Σταυρός καταδύεται σε θαλάσσιο χώρο εντός λιμένων, σε όχθες ποταμών ή λιμνών και στην ανάγκη σε δεξαμενές νερού, όπως στην Αθήνα, κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου. Η εκδήλωση αυτή στη χώρα μας έχει και πολιτικό χαρακτήρα, καθώς παρίστανται οι Αρχές της κάθε περιοχής. Στην πρωτεύουσα, η επίσημη κατάδυση ορίστηκε να γίνεται από το 1900 στον Πειραιά έναντι της παλαιάς βασιλικής αποβάθρας ή του παλιού Δημαρχείου, σήμερα μπροστά από τον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Παρόμοιες τελετές γίνονται σε όλους τους νομούς της χώρας.Ο εκκλησιαστικός ύμνος που κυριαρχεί την ημέρα και βρίσκεται στα χείλη κάθε πιστού είναι το 

Απολυτίκιο των Θεοφανείων:

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις, του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές.  Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι.

Έθιμα
Κάλαντα των Φώτων. Ψάλλονται από τα παιδιά την παραμονή της εορτή σε πολλές παραλλαγές. Οι περισσότερες αρχίζουν με τους στίχους:«Σήμερα, τα Φώτα κι ο φωτισμός / και χαρά μεγάλη και αγιασμός…»Ανέλκυση του Σταυρού (το «πιάσιμο του Σταυρού») από κολυμβητές, τους λεγόμενους Βουτηχτάδες, κατά την τελετή της Κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού. Νεαρά, κυρίως, άτομα βουτούν στα παγωμένα νερά για να πιάσουν πρώτα τον Σταυρό και να λάβουν την ευλογία του ιερωμένου, αλλά και να δεχθούν τις τιμές και τις ευχές των συντοπιτών τους. Στον Πειραιά απαγορεύτηκε από τα προπολεμικά χρόνια η ανέλκυση του Σταυρού από βουτηχτές, έπειτα από μια θανάσιμη συμπλοκή μεταξύ τους. Στις μέρες μας, η ανέλκυση γίνεται από τον Επίσκοπο με την κορδέλα που φέρει ο Σταυρός.Αγιασμός των οικιών από τους ιερείς. Στην Ελλάδα ο αγιασμός γίνεται για πρώτη φορά την παραμονή των Θεοφανίων και λέγεται «Μικρός Αγιασμός» ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Με την Πρωτάγιαση, ο ιερέας γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών για να φύγει μακριά κάθε κακό. Παλαιότερα, οι λαϊκές δοξασίες συνέδεαν τον φωτισμό των σπιτιών με την εξαφάνιση των καλικάντζαρων, τους οποίους φαντάζονταν να φεύγουν περίτρομοι με την έλευση του ιερέα, κραυγάζοντας: «Φύγετε να φύγουμε κι έφτασε ο παπάς με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του!»Η εορτή των Θεοφανείων περικλείει άλλωστε και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων ελληνικών εθίμων. Ο Αγιασμός στη χώρα μας έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει τις ρίζες της στην αρχαία λατρεία.Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα. Κατά τη λαϊκή δοξασία, ακόμη και τα εικονίσματα με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αρχική δύναμη και αξία τους, που την αποκτούν όμως εκ νέου από το αγιασμένο νερό. 

Share:

Read More

Νέον Έτος 2020!

Με την "ανατολή" κάθε Νέου Έτους, όλοι αναζητούμε μια αλλαγή στη ζωή μας. Όλοι αναζητούμε την πολυπόθητη αυτοβελτίωση μας, όχι μόνον την ατομική μας, αλλά και ολοκλήρου του Κόσμου, που δείχνει να "σύρεται" σε μία ολοκληρωτική αιχμαλωσία από τις ισχυρές δυνάμεις του "κακού".
Κάθε ευχή μας, για υγεία, πρόοδο, αγάπη και ειρήνη, φανερώνει αυτόν ακριβώς τον πόθο και την θέλησή μας, να βρούμε προσωπικά και συνολικά ως κοινωνία, την ευτυχία στη ζωή και την ειρήνη στη ταλαίπωρη ψυχής μας.
Όμως, η πραγματικότητα μας διδάσκει πως: αν και οι περισσότερες ευχές είναι καλές καθώς εκφράζουν όμορφες ανθρώπινες επιθυμίες, από μόνες τους όμως, είναι δύσκολο να εκπληρωθούν αν δεν συνοδεύονται εκτός από τον προσωπικό μας αγώνα και με τη δυνατή πίστη μας στον Θεό, γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει, τα αδύνατα "τοις ανθρώποις" δυνατά και τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, εύκολες.
Έτσι, στη Νέα Χρονιά, που ήρθε, φορτωμένη με τόσα προβλήματα και βάσανα για τον καθένα μας, την Πατρίδα μας και ολόκληρη την υφήλιο, ας θελήσουμε να δώσουμε )ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί) κάθε αγώνα στη ζωή, με πίστη, εμπιστοσύνη, ελπίδα και αγάπη στον Ιησού Χριστό και ας κάνουμε τα προβλήματά μας προσευχή ικεσίας, δέηση δακρύων,αναφορά και αίτημα δοξολογίας στον Κύριο της Ζωής, για να ζήσουμε πραγματικά ένα αγιασμένο και ευλογημένο Έτος.

Αδελφοί μου Έλληνες
Καλή Χρονιά

Share:

Read More

Ο ορθόδοξος Άγιος Βασίλειος

Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας ήταν εξέχουσα προσωπικότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, υπήρξε σπουδαίος ιεράρχης και κορυφαίος θεολόγος, γι’ αυτό και ανακηρύχτηκε Άγιος και Μέγας.

Είναι ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας κι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου από τους Ορθοδόξους (14 Ιανουαρίου απ’ όσους ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο) και στις 2 Ιανουαρίου από τους Καθολικούς. Η μνήμη του συνεορτάζεται στις 30 Ιανουαρίου, κατά την εορτή των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τους δύο άλλους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.

Γεννήθηκε το 330 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας (νυν Καϊσερί Τουρκίας) και ήταν γιος του ποντίου ρήτορα (δικηγόρου της εποχής) Βασιλείου και της Εμμέλειας, η μνήμη της οποίας τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μαζί με του υιού της. Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ ή εννέα παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Γρηγόριος, ο μετέπειτα σπουδαίος θεολόγος, γνωστός ως Γρηγόριος Νύσσης. Η γιαγιά του Μακρίνα ήταν κόρη χριστιανού μάρτυρα και μαζί με τη μητέρα του Εμμέλεια έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χριστιανικού χαρακτήρα του Βασιλείου.

Μετά τα εγκύκλια μαθήματα που πήρε στην πατρίδα του, ο Βασίλειος στάλθηκε στο Βυζάντιο για ευρύτερες σπουδές. Το 351 πήγε στην Αθήνα, όπου ανθούσαν ακόμη τα γράμματα και οι τέχνες. Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική, φυσική κ.ά. Στην Αθήνα γνωρίστηκε με τον Ιουλιανό, μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου και αργότερα μεγάλο πολέμιο του Χριστιανισμού, και τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, με τον οποίο τον συνέδεσε μία ιερή και ισόβια φιλία.

Μετά τις σπουδές του στην Αθήνα επέστρεψε το 351 στην Καισάρεια, όπου άσκησε το επάγγελμα του ρήτορα, όπως και ο πατέρας του. Πολύ γρήγορα ξεκίνησε ένα πνευματικό ταξίδι στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Μεσοποταμία και τη Συρία, για να γνωρίσει τους ασκητές και να σπουδάσει τον μοναχισμό. Τόσο πολύ γοητεύτηκε από την αυστηρή ασκητική ζωή, ώστε πήγε στον Πόντο κι έζησε μοναχός στην έρημο για μία πενταετία (357-362).

Σκόπευε να μείνει οριστικά εκεί, αν δεν επισυνέβαινε ο θάνατος του επισκόπου Καισαρείας Ευσέβιου. Ο λαός της Καισαρείας ζήτησε να τον διαδεχθεί ο Βασίλειος και μετά την εκλογή του αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Καισάρεια. Παρέμεινε για εννέα χρόνια επίσκοπος Καισαρείας και άφησε σπουδαίο έργο, που αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές. Ίδρυσε μία σειρά από φιλανθρωπικά ιδρύματα, που έγιναν γνωστά ως «Βασιλειάδα», η οργάνωση των οποίων για την περίθαλψη των φτωχών και των ασθενών αποτέλεσε υπόδειγμα πνευματικής προσφοράς και κοινωνικής δράσης.

Ο Βασίλειος ήταν αλύγιστη ψυχή μπροστά σε κάθε είδους κοσμική εξουσία. Κάποτε, ο αυτοκράτορας Ουάλης, που υποστήριζε τους Αρειανούς, του έστειλε τον επίτροπό του Μόδεστο. Ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος τον φοβέρισε με δήμευση της περιουσίας του, εξορία και μαρτυρικό θάνατο. Ατάραχος, ο Βασίλειος απάντησε:
– «Λίγα τριμμένα ρούχα και κάμποσα βιβλία αποτελούν όλη μου την περιουσία· επομένως δεν φοβάμαι τη δήμευση. Την εξορία δεν τη λογαριάζω, γιατί σ’ αυτόν τον κόσμο είμαι παρεπίδημος. Ούτε τα μαρτύρια φοβούμαι, γιατί τον θάνατο θεωρώ ως ευεργέτη, επειδή θα με οδηγήσει πιο γρήγορα στον Θεό.»
– «Κανένας άλλος επίσκοπος δεν μου μίλησε έτσι», είπε θυμωμένος ο Μόδεστος.
– «Δεν θα μίλησες ποτέ με πραγματικό επίσκοπο», του ανταπάντησε ο Βασίλειος.

Ο Μέγας Βασίλειος υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, με καθοριστική συνεισφορά στη διατύπωση του δόγματος της Αγίας Τριάδας, ενώ συνέταξε και Θεία Λειτουργία («Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου»). Τα έργα του διακρίνονται σε δογματικά, αντιαιρετικά, ασκητικά, πρακτικά, ομιλίες και επιστολές.

Σε όλη τη σύντομη ζωή του αγωνίστηκε για την ενότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, που μαστιζόταν στην εποχή του από θεολογικές έριδες σχετικά τις δοξασίες του Αρείου. Πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 49 ετών και τάφηκε με μεγάλες τιμές.
Απολυτίκιον Αγίου Βασιλείου

Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου,
ως δεξαμένην τον λόγον σου,
δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας,
την φύσιν των όντων ετράνωσας,
τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας.
Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ Όσιε·
πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ,
σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Share:

Read More

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου

Δεκέμβριος 2007
Αγαπητά μου Παιδιά,
«ΕΤΕΧΘΗ ΥΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΩΤΗΡ». 
Τη φράση αυτή, που απηύθυνε ο Άγγελος προς τούς ποιμένες της Βηθλεέμ το βράδυ της Γεννήσεως, φοβούμαι ότι την έχουμε ακούσει τόσες φορές ώστε να μη μας κάνει πια μεγάλη εντύπωση. Παρά ταύτα η εκκλησία δεν κουράζεται να την επαναλαμβάνει και σήμερα καλώντας όλους εμάς, ανθρώπους του 21ου αιώνα, να υποδεχθούμε τον Σωτήρα μας, εκεί στο στάβλο της Βηθλεέμ, Θεό σαρωμένο από αγάπη, στις καρδιές μας, στα σπίτια μας, στις πόλεις μας, στις πατρίδες μας. Παντού.

Βέβαια η φράση αυτή απευθύνεται σήμερα σ’ έναν αλαζόνα και επηρμένον από τις τεχνολογικές του κατακτήσεις άνθρωπο, τον άνθρωπο που εξέθρεψαν ο 20ός αιώνας, και προβάλλει ο 21ος. Τον άνθρωπο της αφθονίας των μέσων, των επιτυχιών, της επιστήμης του, αλλά και της πνευματικής ατροφίας, του εσωτερικού κενού, και της έλλειψης κοινωνούμενης εμπειρίας που απαιτεί λογικά ερείσματα σε θέματα πίστεως. Ο άνθρωπος σήμερα μοιάζει να είναι αποστεωμένος από έμπνευση, από ελπίδα, αιχμάλωτος των κατακτήσεών του, θύμα της προόδου του, φορτωμένος με απέλπιδα προοπτική για το μέλλον του.

Σαν εγερτήριο σάλπισμα ακούεται και πάλι σήμερα η φράση του Αγγέλου. Είναι σαν να καλεί τον άνθρωπο του 21ου αιώνα να ξυπνήσει από τον λήθαργο της χρησιμοθηρικής υλοφροσύνης και την κραιπάλη της πλασματικής αυτάρκειάς του. «Ξύπνα, άνθρωπε του 21ου αιώνα». Ο Σωτήρας προκαλεί αλλά και προσκαλεί τον καθένα μας να αναθεωρήσει την πορεία του, να ξαναβρεί την ελευθερία του, να ξαναδεί το φάσμα της ζωής του μέσα από το λαμπρό φως της Αλήθειας Του.

«ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ». Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Κοίταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων. Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς.

Τα Χριστούγεννα πρωτίστως απευθύνονται στις ψυχές μας. Η πίστη στον Σωτήρα σώζει και νοηματοδοτεί τη ζωή μας. Οδηγεί στην εμπειρική ψηλάφηση της ερμηνείας του γεγονότος. Με ταπείνωση αλλά και ελευθερία. Οι συνέπειες ακολουθούν. Η ελπίδα, το φως, ο αγώνας, η ανθρωπιά. Ο Σωτήρας Χριστός μας προκαλεί και μας εμπνέει να γίνουμε άνθρωποι και να απελευθερωθούμε από τις δεσμεύσεις του ενδοκοσμικισμού και της αλλοτρίωσης.

Το δρόμο αυτό, πολλοί, αμέτρητα πλήθη πιστών τον ακολουθούν με συνέπεια. Χαίρω όταν επισκέπτομαι τις ενορίες της Ι. Αρχιεπισκοπής και άλλες Ι. Μητροπόλεις στην Επαρχία να διαπιστώνω πόσοι πολλοί, και ανάμεσά τους και νέοι ξαναβρίσκουν το δρόμο τους προς την πίστη.

Το φαινόμενο είναι θαυμαστό. Αν το επισημαίνω είναι γιατί είναι χρήσιμο να συντηρούμε μέσα σας την ελπίδα ότι ο κόσμος των φαινομένων κρύβει μέσα του και πίσω του μίαν άλλη πιο ζωντανή πραγματικότητα που μόνο όσοι μπορούν και θέλουν την βλέπουν. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μύθος, ούτε φολκλορικό παιγνίδι. Σε τελευταία ανάλυση αν το βρέφος στη Φάτνη είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος – και αυτό εξαρτάται από την ποιότητα της Πίστεώς μας – τότε αυτός ο Θεός είναι ελπίδα ελευθερίας του ανθρώπου από τη μοίρα της θνητότητας, εγγύηση αθανασίας, εξασφάλιση σχέσης με το Θεό, αληθινή σωτηρία.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μετά πατρικών ευχών και αγάπης

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
XΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ 

Share:

Read More

Ο Άγιος Αντώνιος και ο κυνηγός

Ένας κυνηγός, βλέποντας τον Άγιο «πατριάρχη της ερήμου» Μέγα Αντώνιο (251-356) ν’ αστειεύεται με τους υποτακτικούς του, σκανδαλίστηκε.
Θέλοντας ο όσιος να τον διδάξει ότι μερικές φορές η διάκριση επιβάλλει κάποια συγκατάβαση στην πολλή αυστηρότητα, του είπε:
-Τέντωσε το τόξο σου. Ο κυνηγός υπάκουσε.
Ο όσιος του είπε πάλι:
-Τέντωσε το περισσότερο. Ο κυνηγός το τέντωσε περισσότερο, οπότε ο όσιος του είπε ξανά: -Τέντωσε το ακόμα πιο πολύ. Ο κυνηγός διαμαρτυρήθηκε:
-Αν το τεντώσω περισσότερο, θα σπάσει.
-Το ίδιο θα συμβεί, αποκρίθηκε ο όσιος, και με τους αδελφούς, εάν αγωνίζονται συνεχώς σκληρά, χωρίς καμμιά ανάπαυση και αναψυχή

(από το Γεροντικό)

Share:

Read More

Μη λησμονήσουμε το ΟΧΙ του '40


Έφτασαν και πάλιν οι ηρωικές ημέρες του 1940, και σύσσωμο το Ελληνικό μας Έθνος θα εορτάσει την μεγάλη επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Πρόκειται για την ηρωική επέτειο που φέρνει στο νου και στην καρδιά μας, το αήττητο φρόνημα των Παππούδων και των Πατέρων μας, από όλες τις μεριές της Πατρίδος μας, που τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο φασισμό και δεν έσκυψαν μοιρολατρικά το κεφάλι στις παράλογες διεκδικήσεις των ισχυρών εκείνης της εποχής.


Τα αδιαμφισβήτητα πλέον, ιστορικά γεγονότα εκείνων των ημερών, μας περιγράφουν το πως η πτωχή και βασανισμένη Ελλάδα, δια στόματος του Έλληνα ηγέτη της Ιωάννη Μεταξά, απέρριψε το ταπεινωτικό τελεσίγραφο της φασιστικής ιταλικής Κυβέρνησης, που του παρέδωσε ο ιταλός Πρέσβης Εμμαουέλ Γκράτσι, τη νύκτα της 28ης Οκτωβρίου, με το οποίο του εζητείτο να παραδώσει την Ελλάδα αμαχητί στα άνομα δολοφονικά "χέρια" του "Ναζιστικού Άξωνα", που έτσι θα διευκολύνονταν να προωθηθούν οι δυνάμεις του, στην Αφρική.

Μετά την ανάγνωση του τελεσιγράφου και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του πρέσβη να πείσει για το αντίθετο, ο πρωθυπουργός μας δήλωσε ευθαρσώς «Alor’s c’ est la guerre». Την επόμενη το πρωί οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδο το «ΌΧΙ» ενώ ο λαός μας που είχε εκμανιστεί με τον τορπιλισμό της Έλλης την ημέρα της Παναγίας στην Τήνο, εδέχθη το γεγονός με κωδωνοκρουσίες και ατενίζοντας την μετάβαση του στα Ελληνο-αλβανικά σύνορα, σαν τους Λακεδαιμονίους που διακαώς επιθυμούσαν «πεδίον δόξης λαμπρόν».

Ηχηρό Όχι εξήλθε και δια χειλέων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου, όταν αργότερα του εζητήθη να ορκίσει την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, υποστηρίζοντας ότι κάθε Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να εκπορεύεται από το θέλημα του λαού και τις ευδοκίες του Βασιλέως.

Ερχόμενοι στο σήμερα, αυτομάτως προβαίνουμε σε συγκρίσεις του τότε με το σήμερα. Έχουμε άραγε πολιτικούς ικανούς να εκφράσουν την θέληση και το συμφέρον του λαού μας ή όλοι κατάντησαν ανδρείκελα της Μέρκελ και του Ερντογάν ;


Έχουμε φυσικά προσωπικότητες, αλλά δυστυχώς το σύστημα τους φιμώνει και φροντίζει για τον μαρασμό τους.

Σύσσωμη η διοικούσα εκκλησία γιατί σιωπά τόσο ένοχα ; Λησμονήσαμε τον περιούσιο λαό και αφεθήκαμε να ασχολούμαστε με ωνητές αρχαιρεσίες.

Η Ελλάδα όμως αναγεννάται σαν τον φοίνικα μέσα από τις στάχτες της και ξανά προς την δόξα τραβά.

Share:

Read More

Η Παναγία Υπέρμαχος Στρατηγός στο έπος του 1940

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.

«Αδελφέ μου Νίκο.
Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράφω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό πού έζησα, πού το είδα με τα μάτια μου και πού φοβάμαι μήπως, ακούγοντας το από άλλους, δεν το πιστέψεις.
Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.
- Τις ει;  Μιλιά...
Ο σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε:
- Τις ει;
Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: Η ΠΑΝΑΓΊΑ!
Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά, για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβαν-Μόροβας.
Υπογραμμίζω πως η επίθεση μας, πέτυχε τους Ιταλούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήματα είχαν τραβηχτεί πίσω και τα καινούργια …κοιμόνταν! Το τι έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και χάθηκε ».

***

Ένας άλλος πολεμιστής και ήρωας του αλβανικού Μετώπου, ο Ν. Τραμουντιανός, διηγείται μία θαυμαστή εμπειρία του από τον πόλεμο του ’40

Ο λόχος μας πήρε διαταγή να καταλάβει ένα προχωρημένο ύψωμα για προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμπούρι μέσα στα βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, άρχισε να πέφτει πυκνό χιόνι. Έπεφτε αδιάκοπα δύο μερόνυχτα κι έφτασε σε πολλά μέρη τα δύο μέτρα. Απο­κλειστήκαμε από την επιμελητεία. Καθένας είχε τροφές στο σακίδιο του για μία ημέρα. Από την πείνα και το κρύο δεν λάβαμε πρόνοια «δια την αύριον» και τις κα­ταβροχθίσαμε.
«Από κει και πέρα άρχισε το μαρτύριο. Τη δίψα μας τη σβήναμε με το χιόνι, αλλά η πείνα μας θέριζε. Περάσαμε έτσι πέντε μερόνυχτα. Σκελετωθήκαμε. Το ηθικό μας το διατηρούσαμε ακμαίο, αλλά η φύση έχει και τα όρια της. Μερικοί υπέκυψαν. Το ίδιο τέλος περιμέναμε όλοι «υπέρ πίστεως και πατρίδος ».
Τότε μία έμπνευση του λοχαγού μας έκανε το θαύμα!
Έβγαλε απ’ τον κόρφο του μία χάρτινη εικόνα της Παναγίας, την έστησε στο ψήλωμα και μας κάλεσε γύρω του:
— Παλληκάρια μου! είπε. Στην κρίσιμη αυτή περίσταση ένα θαύμα μόνο μπορεί να μας σώσει. Γονατίστε, παρακαλέστε την Παναγία, τη μητέρα του Θεανθρώπου, να μας βοηθήσει!
Πέσαμε στα γόνατα, υψώσαμε τα χέρια, παρακαλέσαμε θερμά. Δεν προλάβαμε να σηκωθούμε κι ακούσαμε κουδούνια. Παραξενευτήκαμε και πιάσαμε τα όπλα. Πήραμε θέση «επί σκοπόν».
Δεν πέρασε ένα λεπτό και βλέπουμε ένα πελώριο μουλάρι να πλησιάζει κατάφορτο.
Ανασκιρτήσαμε!
Ζώο χωρίς οδηγό να περνά το βουνό, μ’ ένα μέτρο χιόνι - το λιγότερο - ήταν εντελώς αφύσικο. Καταλάβαμε: Το οδηγούσε η Κυρία Θεοτόκος. Την ευχαρι­στήσαμε όλοι μαζί ψάλλοντας σιγανά, μα ολόκαρδα, το «Τη υπερμάχω» και άλλους ύμνους της. Το ζώο είχε πάνω του μία ολόκληρη επιμελητεία από τρόφιμα: κουραμάνες, τυριά, κονσέρβες, κονιάκ και άλλα.
Πολλές κι απίστευτες κακουχίες πέρασα στον πόλεμο. Αλλ’ αυτή μου μένει αξέχαστη, γιατί δεν είχε διέξοδο. Την έδωσε όμως η Παναγία».

(Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας σελ. 174 & 178 Ιεράς Μονής  Παρακλήτου)

Share:

Read More

Το μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου

Ο Άγιος προστατεύει τη Θεσσαλονίκη
από τα κακουργήματα του Βούλγαρου
Τσάρου Ιωαννίτζη ή "Σκυλογιάννη".

Την εποχή που έζησε ο Άγιος Δημήτριος, οι Χριστιανοί διώκονταν και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, είχε κηρυχθεί «πόλεμος» για την εξόντωσή τους.

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη κατά τους χρόνους της βασιλείας του χριστιανομάχου Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ).  Καίσαρας της Μακεδονίας τοποθετήθηκε ο Μαξιμιανός Γαλέριος, ο οποίος εξαπέλυσε αληθινό πόλεμο εναντίον των Χριστιανών.

Ο Άγιος Δημήτριος ήταν εκλεκτό μέλος της εκκλησίας του Χριστού στη Θεσσαλονίκη. Προερχόταν από ευσεβείς γονείς. Είχε δε προικισθεί από τον θεό με πολλές αρετές και πλήθος σωματικών και πνευματικών χαρισμάτων.
Η φήμη του έφθασε μέχρι το βασιλιά Γαλέριο, ο οποίος εκτιμώντας τις αρετές του τον έκανε μέλος της Συγκλήτου της πόλεως και τον διόρισε στρατηγό όλης της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αφέντη όλης της Ελλάδας.

Ο Άγιος Δημήτριος, ως χριστιανός, κατηχούσε και δίδασκε με ιεραποστολικό ζήλο και με τη φωτεινή παρουσία του τους Θεσσαλονικείς, που ήσαν τότε ειδωλολάτρες, οδηγώντας τους προς τον Χριστό και την αλήθεια Του. Όταν πληροφορήθηκε ο Μαξιμιανός τη δραστηριότητα αυτή του Αγίου, διέταξε και τον έφεραν ενώπιόν του.

Ο Άγιος ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Κύριο της ζωής του, τον Ιησού Χριστό με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στη φυλακή, που βρισκόταν κοντά σε ένα παλαιό δημόσιο λουτρό, δίπλα στο Στάδιο.  Εκεί υπέστη πολλές κακουχίες και βασανιστήρια.

Κατά τη διάρκεια αγωνισμάτων στο στάδιο, που διοργάνωναν οι βασιλείς για να διασκεδάζουν με τις θυσίες στα είδωλα, τις αιματοχυσίες και τους φόνους των ανθρώπων, ένας μαθητής του Αγίου Δημητρίου, ο Νέστορας, θέλοντας να δείξει τη δύναμη του αληθινού θεού πήγε στο λουτρό που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος, πήρε την ευλογία και την ευχή του Αγίου, βγήκε στο στάδιο και με την επίκληση «Θεέ Δημητρίου βοήθει μοι!» νίκησε έναν γιγαντόσωμο και σχεδόν ανίκητο μονομάχο, ονόματι Λυαίο.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε οργή στο βασιλιά, ο οποίος πρόσταξε τους στρατιώτες να πάνε εκεί που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος και να τον φονεύσουν.

Η υπόγεια αρχαία Κρύπτη, που ανασκάφθηκε
 το 1917, είναι το ακριβές σημείο όπου ο Άγιος
 φυλακίστηκε και μαρτύρησε το 303 μ.Χ

Οι στρατιώτες τον λόγχισαν,σε όλο του το σώμα μέχρι θανάτου. Κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί ήλθαν κρυφά στο λουτρό εκείνο και ενταφίασαν το λείψανο στο μέρος στο οποίο μαρτύρησε. Αργότερα στο σημείο αυτό κτίσθηκε ένας χριστιανικός Ναός, ο οποίος περιλαμβάνει εντός του, τον τάφο του Αγίου.

Ένας μαθητής του Αγίου, ονόματι Λούπος, με το δαχτυλίδι και τον μανδύα που πήρε από τον Άγιο κατά την ώρα του μαρτυρίου, ενεργούσε θαύματα πολλά, ώσπου το έμαθε ο βασιλιάς, και κατόπιν διαταγής του, αποκεφάλισαν και αυτόν.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο τελείωσε τη ζωή του ο Μεγαλομάρτυρας, και Πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης Δημήτριος.  Αναγνωρίστηκε η αγιότητα του ως θαύμα της Οικουμένης και θαυματουργός και Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος.
Ένα από τα γνωστότερα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, από το οποίο είναι εμπνευσμένη και η εικόνα του ως καβαλάρη πάνω σε κόκκινο άλογο, έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1207 έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης.

Ο τσάρος των Βουλγάρων Ιωαννίτζης που οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν Σκυλογιάννη, φονεύτηκε κατά την παράδοση από τον Άγιο Δημήτριο, όταν εκείνος πολιορκούσε την Θεσσαλονίκη. Στο πρόσωπο του Αγίου Δημητρίου η Θεσσαλονίκη βλέπει πάντοτε τον προστάτη της, το στήριγμά της. (Η απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους το 1912 συνέπεσε με την ημέρα της γιορτής του αγίου μας).

Δίκαια ο Άγιος Δημήτριος αποκαλείται από τον υμνωδό της Εκκλησίας « ὁ μέγας φρουρός τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ ρύστης ἐν τοῖς κινδύνοις ὁ ἐξαίρετος, πρόμαχος ὁ κράτιστος» (Κανών δεύτερος).

Ο ι.Ναός του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.
Είναι πεντάκλιτος βασιλική του ελληνιστικού τύπου.
Στο υπόγειο του Ναού βρίσκεται ο χώρος μαρτυρίου του Αγίου.

Σ’ έναν άλλο Κανόνα, που συνέθεσε ο Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Δημήτριος φέρεται να λέει στην προστατευόμενη πατρίδα του Θεσσαλονίκη: «…μη φοβοῦ οὖν πατρίς μου, ἐμέ κατέχουσα∙ τους ἐχθρούς σου γάρ πάντας πατάξω ἐν Χριστῷ και φυλάξω σε τήν τιμῶσάν με».

Δίκαια παρατηρήθηκε, πως από όλες τις εικόνες του Αγίου Δημητρίου, η εικόνα του έφιππου άγιου αγαπήθηκε περισσότερο, γιατί ενσαρκώνει τα ελληνικά ιδεώδη της παλληκαριάς και της λεβεντιάς. Στη συνείδηση των πιστών ο Άγιος Δημήτριος, είναι ο πολιούχος καί υπέρμαχος» της πόλεως της Θεσσαλονίκης αλλά και ο μέγας υπέρμαχος της Ελλάδος.

Για τούτο ψάλλει η Εκκλησία μας:
«Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις, σε ὑπέρμαχον ἡ οἰκουμένη, ἀθλοφόρε τά ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τήν δύναμιν, ἐν τῷ σταδίω θαρρύνας τόν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος» (Απολυτίκιο του αγίου).

Share:

Read More

Δεν πιστεύω...είμαι μοντέρνος.

Υπάρχει κάποιος χριστιανός, που δεν έχει ακούσει, στις μέρες που ζούμε, κάποιο σχόλιο για την δήθεν "τυφλή" εμπιστοσύνη στα λόγια των ιερέων ή ακόμη χειρότερα παρατηρούν χλευαστικά και με άκρατο εγωισμό του τύπου: "...καλά, στην εποχή μας, η ανθρωπότητα έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά, ο άνθρωπος έχει πάει στο Φεγγάρι κι ακόμη μακρύτερα, κι εσείς μιλάτε για κεριά και λιβάνια, για εικόνες και θαύματα;  Ακόμη τρέχετε και προσκυνάτε έναν Θεό που είδατε ποτέ σας, ούτε καν στα όνειρά σας; Κάθεστε και πιστεύετε τα παραμύθια των παπάδων;" και άλλα...
Οι περισσότεροι άνθρωποι, που λένε πως, δεν πιστεύουν στον Θεό, τυχαίνει να μην έχουν ποτέ τους διαβάσει ούτε μια αράδα απ’ το ιερό Ευαγγέλιο του Χριστού!  Αν γυρίσει σήμερα κάποιος σε μια παρέα τριαντάρηδων και πει ότι πάει στην Εκκλησία, κοινωνεί και εξομολογείται, οι άλλοι θα τον κοιτάξουν περίεργα, λες και είναι ένα άλλο είδος ανθρώπου και πίσω από την πλάτη του, θα του κολλήσουν την ταμπέλα του "θεούσου" ή της "θεούσας", του οπισθοδρομικού, του συντηρητικού, του "κτυπημένου"!
Απ’ την άλλη, αυτό το αγελαίο πλήθος των "συγχρόνων"ανθρώπων, που δεν νυστάζει να χλευάζει κάθε τι που ανήκει στην πνευματική ζωή μας, έχουν αντικαταστήσει την Πίστη στον Αληθινό Θεό, με την πίστη στις ανοησίες της Αστρολογίας και του Ταρό (δαιμονική χαρτομαντεία)!
Αυτό το τελευταίο φαινόμενο, που δεν είναι καθόλου καινούργιο, αποτελεί ένα ακραίο παράδειγμα της ανθρώπινης ηλιθιότητας του να συνδυάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά, που ορίζει τα γεγονότα της ζωής, με την "κίνηση" των αστέρων του ουράνιου στερεώματος!  Κι όμως, για τους δήθεν "προοδευτικούς" που αρνούνται την ύπαρξη του Θεού και μας χλευάζουν, η Αστρολογία και τα Ζώδια, παίζουν κύριο ρόλο στην καθημερινότητά τους!!!

Και για του "λόγου το αληθές", κοιτάξτε τις στήλες των περιοδικών, των εφημερίδων, τις εκπομπές της τηλεόρασης, στα διάφορα sites του Internet και παντού γύρω μας και θα διαπιστώσετε την έκταση που έχει λάβει ο πνευματικός ξεπεσμός του σύγχρονου ανθρώπου!

Όμως, πριν αρχίσουμε να μοιράζουμε δεξιά κι αριστερά ευθύνες και ενοχές, πρέπει να  και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο ζούμε ανάμεσα στους άλλους συνανθρώπους μας, να βρούμε τα λάθη που κάνουμε ζώντας ανάμεσά τους και το τί παράδειγμα δίνουμε σ'αυτούς. 
Αν πρόκειται να προσπαθήσουμε να διδάξουμε τους "άλλους" την Πίστη στον Θεό, ας φροντίσουμε να ζούμε μια ήσυχη ζωή, μια ζωή αγάπης, όπου θα έχουμε σαν κέντρο της, τον Κύριο Ιησού Χριστό!!!

π.Νικόλαος

Share:

Read More

Το “όνομα” του Παιδιού

[ Αφορμή του άρθρου μου, η ερώτηση ενός συγγενούς, στη Βάπτιση του εγγονού μου: “...Ραφαήλ; ...και γιατί, όχι Νικόλαος;” ]

Το όνομα δεν είναι κάτι που το αγοράζουμε από το  Σουπερμάρκετ ή το κτίζουμε σήμερα και αύριο “με το καλό” αν δε μας αρέσει, το ισοπεδώνουμε, το ανακαινίζουμε  ή το ξανακτίζουμε (το αλλάζουμε δηλαδή)!    Με το όνομα του παιδιού, δεν παίζουμε!  Το όνομα του παιδιού την ώρα του ιερού Μυστηρίου του Βαπτίσματος, εγγράφεται στο Βιβλίο της Ζωής και με αυτό το όνομα καλείται και αναγνωρίζεται στον θείο υπερβατικό χώρο των Αγίων του Θεού! 

Το όνομα του Παιδιού, είναι η θεία ταυτότητά του, σαν πολίτης του Ουρανού! 

Εξάλλου το Ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος, που γίνεται “εις το Όνομα του Πατρός του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”,  δεν το κάνουμε για να δώσουμε απλά, ένα όνομα στο Παιδί αλλά για να γίνει Χριστιανός, δηλαδή να πολιτογραφηθεί στα Βιβλία του Θεού και να “πάρει” τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. 

Το όνομα του Παιδιού, έχει να κάνει με έναν Άγιο της Εκκλησίας μας.  Από αυτόν τον Άγιο δανειζόμαστε το όνομα του Παιδιού μας, με την ελπίδα να το αξιώσει ο Θεός να γίνει κι αυτό, λίγο ή πολύ, σαν τον Άγιο, στο όνομα του οποίου ακούει το Παιδί μας. Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, λέει: “τιμή στον Άγιο Μάρτυρα του Θεού, είναι να μιμηθεί κάποιος τη ζωή του Αγίου.” 

Ας εμπεδώσουμε επιτέλους κι ας δεχθούμε την πραγματικότητα της πνευματικής ζωής.  Το όνομα του Παιδιού, δεν ανήκει σε κανέναν Παππού και σε καμία Γιαγιά… είναι θέμα και δικαίωμα των γονιών, να επιλέξουν ο,τι τους φωτίσει ο Θεός, να χαρίσουν στο παιδί τους το όνομα ενός αγαπημένου Αγίου τους ή κάποιο από τα ονόματα των συγγενών τους! 

Ένα άλλο σημείο αμάθειας και απροσεξίας, είναι και οι ευχές που δίνουν οι παρευρισκόμενοι στο Μυστήριο του Βαπτίσματος. Ακούς: “Καλορίζικο, να σας ζήσει” ή “ Να σας ζήσει, να το δείτε όπως επιθυμείτε” και κάτι τέτοια άσχετα με το Μυστήριο!

Μα ευχόμαστε “καλορίζικο”, για κάτι που αγοράσαμε (αυτοκίνητο, σπίτι, κατάστημα κλπ) Για σκεφτείτε λίγο: λέμε “καλορίζικο” το παιδί, που να ριζώσει, πώς να βγάλει ρίζες και να ριζώσει, να μείνει δηλαδή σταθερό και ακλόνητο με βαθιές ρίζες, σαν ένα σπίτι; Εντελώς άσχετο!
Την ευχή: “Να σας ζήσει, να το δείτε όπως επιθυμείτε” τη λέει ο κόσμος στους γονείς στο τέλος του Μυστηρίου, (δηλαδή:να γίνει όπως επιθυμούν οι γονείς του και όχι ό,τι θέλει το ίδιο) λες και δεν έγινε του Μυστήριο για τη φώτιση και την καθαρότητα της ψυχής του παιδιού και την έλευση του Αγίου Πνεύματος μες στην ψυχούλα του… αλλά όλα όσα έγιναν στο Βάπτισμα, ήταν για να γίνει το παιδί ας πούμε ένας καλός άνθρωπος, ένας μορφωμένος άνθρωπος, ένας δυνατός άνθρωπος, υγιής, εύπορος, τυχερός στη ζωή και ότι άλλο, για να ευαρεστηθούν οι γονείς του και να τον χαίρονται!  

Αλήθεια με το ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος τελείται και το ιερό Μυστήριο του Χρίσματος (που γίνεται μετά την τριπλή κατάδυση και ανάδυση του παιδιού στο νερό).  Αυτά είναι αξιώματα αγιότητας και όπλα για τους πνευματικούς αγώνες που θα δώσει το Παιδί, μέσα στη ζωή του.   Ποιος ενδιαφέρεται, προσεύχεται και εύχεται, εκείνη την ώρα του Βαπτίσματος, να έχει αυτό το παιδάκι προστάτη και βοηθό τον Χριστό;  Ποιος εύχεται εκείνη την ώρα, να έχει το νεοφώτιστο Παιδί, φώτιση και βοήθεια από τον Θεό, ώστε να καλλιεργήσει στη ζωή του, τις θείες και ανθρώπινες αρετές;    

Μια ακόμη φορά, που το θεριό της Ματαιοδοξίας, μας καταπίνει… στην κυριολεξία!

Σωστές ευχές, είναι: “Να σας το χαρίζει ο καλός Θεός, γερό και φωτισμένο” ή  “να ‘χει την φώτιση του θεού”, “καλοφώτιστο και αγιασμένο”, “γερό κι ευλογημένο”, “καλός στρατιώτης του Χριστού”, “ στη ζωή του, να ευαρεστήσει Θεό και ανθρώπους” κ.ά.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι: ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ποια είναι η πορεία της ζωής τους, γιατί παντρεύονται, γιατί κάνουν παιδιά, γιατί τα βαπτίζουν, γιατί τα σπουδάζουν και γιατί τα μεγαλώνουν. Φαίνεται ότι οι περισσότεροι, θέλουν να ικανοποιήσουν το τέρας που φωλιάζει στην καρδιά του καθενός μας, το δύσμορφο τέρας του Εγωισμού και της Κοινωνικής Προβολής, αδιαφορώντας για την πνευματική ζωή, την αρετή, την καθαρότητα της ψυχής, τους πνευματικούς Νόμους που διέπουν τη ζωή μας και τη Βασιλεία του Θεού. 
Να περάσουμε καλά παιδικά χρόνια. Να γίνουμε σπουδαίοι στην κοινωνία. Να έχουμε έναν καλό, επιτυχημένο και πλούσιο γάμο. Να αποκτήσουμε καλά παιδιά και εγγόνια και να καμαρώνουμε. Να μην υποφέρουμε. Να έχουμε καλή υγεία και πάνω απ’ όλα, όταν έρθει η ώρα μας, ε τότε.. να έχουμε καλό Παράδεισο.

Ας ήμαστε προσεκτικοί. Δεν “παίζουμε” με τα πνευματικά θέματα!

π. Νικόλαος 

Share:

Read More

Νέα τάξη: σκοταδισμός και ανωμαλία

Ο Τζώρτζ Όργουελ, στο βιβλίο του “1984”, περιγράφει με απαράμιλλη ακρίβεια, καταστάσεις βίας και φασισμού από Κράτος “του Μεγάλου Αδελφού” για τους πολίτες, που ζητούν ελευθερία σκέψεων, είναι διανοούμενοι και υγιείς ψυχικά.  Διαβάζοντας το βιβλίο, ανακαλύπτει κανείς, εικόνες, νοήματα και γεγονότα σημερινά, λες και ο Όργουελ, έζησε στο παρελθόν ό,τι ζούμε εμείς σήμερα!
Ο λόγος, για τη δίωξη και την κατασυκοφάντηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου (Κύπρος) κ. κ. Νεοφύτου.  Ο Άγιος τούτος Μητροπολίτης, διώκεται για τις απόψεις του και τις θέσεις του απέναντι στο σύγχρονο φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας, ως μια άλλη “πληγή του Φαραώ” έχει ενσκήψει στους καιρούς μας, που κυβερνώνται από τα πιόνια της σατανιστικής Νέας Τάξης.
Δείτε πλέον, “Διώκονται θέσεις και απόψεις, ιδέες, θρησκεία και οικογένεια”.  Η νέα Τάξη επιβάλλει ολοένα και πιο σκληρά μέτρα κατά των υγειών στρωμάτων της κοινωνίας μας, με σκοπό τη χειραγώγηση της Νεολαίας μας, τη διάλυσή της Οικογένειας και κατ’ επέκτασιν την αποδυνάμωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλαδή όλα όσα αποτελούν τους πυλώνες του Έθνους μας!
Βέβαια μόνον οι θέσεις και οι απόψεις, οι λόγοι και τα κηρύγματα Πίστεως και Αρετής, όσα μιλούν για Οικογένεια και Ελληνισμό, ενοχλούν τους υπαλλήλους του Σόρρος και άλλων σιωνιστών, που κατόρθωσαν ενεργώντας υπογείως για δεκαετίες, σκορπώντας παράλληλα πολύ χρήμα, να εγκαταστήσουν, σχεδόν σε όλο τον Κόσμο, ένα άρρωστο με ανώμαλες και διεστραμμένες τάσεις, κατεστημένο, που λόγω της φασιστικής ποιότητάς του, δεν δέχεται τον έλεγχο και την απόρριψη. 
Ο Άγιος Μητροπολίτης Μόρφου, δεν συμφωνεί με τις απόψεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τους σκοπούς της. Επομένως, “Δεν είναι του συστήματος”!  Επομένως… “Είναι στόχος”!
Έτσι…
σύμφωνα με πληροφορίες, τρεις ανακριτές μετέβησαν χθες το πρωί στη Μητρόπολη Μόρφου στην Ευρύχου και είχαν για αρκετή ώρα συνάντηση με τον Μητροπολίτη, στον οποίον έθεσαν τα θέματα που προκύπτουν από την ομιλία που είχε κάνει σε συγκέντρωση πριν από ένα μήνα, σχετικά με  τους ομοφυλόφιλους, την αρρώστια τους και την αγνότητα, που κάποιοι θεώρησαν ότι προσβάλλουν τους συγκεκριμένους.

Η έρευνα διενεργείται μετά από οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα, που “θέλει” να διερευνήσει αν ο Μητροπολίτης με τις αναφορές του, προσέβαλε τους ομοφυλόφιλους.  Είναι άγνωστο ποια στάση τήρησε ο Πανιερώτατος σε σχέση με τις ερωτήσεις των ανακριτών, ενώ δεν έγινε γνωστό αν η συνάντηση έγινε παρουσία δικηγόρου του!
Τέλος, να αναφέρω κάτι που αθέλητα ή ακόμη και σκόπιμα αποφεύγουμε να αναφέρουμε: Ο Μητροπολίτης, ο άγιος αυτός Αρχιερέας, απηύθυνε τον ιερό λόγο του, στο Ποίμνιό του, τα παιδιά του, που έσπευσαν να ακούσουν από τα ιερά του χείλη “θεϊκό και σωτήριον αγιοπνευματικό λόγο” (όπως άλλωστε συνηθίζουν να κατακλύζουν τους ι. Ναούς και τις Πνευματικές Αίθουσες, όταν μαθαίνουν για την παρουσία του, στον τόπο τους).  Επίσης, οι θέσεις αυτές, που εξέφρασε ο σεβαστός Μητροπολίτης, δεν είναι μόνον δικές του, ανήκουν εδώ και 2020 χρόνια, στην ηθική διδασκαλία της Ορθοδοξίας και ήσαν αποδεκτές από τα δισεκατομμύρια των αγίων χριστιανών μαρτύρων και οσίων.
Επομένως, εκείνο που καταλαβαίνω εγώ, είναι ότι… πρόκειται για μια διωκτική ενέργεια, εναντίον του Σεβασμιωτάτου, με σκοπό να φιμώσουν έναν “χρυσοστομικό” σύγχρονο Πατέρα της Ορθοδοξίας!
Ο Θεός, να σου χαρίζει “Δύναμη, Υπομονή και καλήν Ομολογία” π. Νεόφυτε! 

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Φασισμός ενάντια στην Αγνότητα

Σκοτεινές οι ημέρες που ζούμε. Ελλάδα και Κύπρος παραδόθηκαν πλέον, στη δίνη της ηθικής κατάρρευσης και του μοντέρνου σκοταδισμού που εφαρμόζεται «κατά γράμμα» από τα ξεπουλημένα φερέφωνα της Νέας Τάξης.

Δεν είναι πολύς ο καιρός που πέρασε από τη φωτισμένη ομιλία του Επισκόπου Μόρφου (Κύπρος) κ. Νεοφύτου, ο οποίος τόλμησε να μιλήσει για την ύψιστη αξία των αγνότητας και να τονίσει το ασυμβίβαστο της ομοφυλοφιλίας με την διδασκαλία και το νόημα της «εν Χριστώ» ζωής!

Ε, αυτό ήταν! Οι ταγμένοι εγκάθετοι της άθλιας πραγματικότητας, που ζούμε, αποτίναξαν κάθε είδους συστολή και έστησαν ένα γαϊτανάκι αδιάντροπης χλεύης, κατηγοριών, νομικών απειλών, εναντίον του Σεβασμιωτάτου!

Ενός εκ των ελαχίστων Επισκόπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που τολμούν να ομολογήσουν την Αλήθεια του Ευαγγελίου, με καθαρό και αυθεντικό λόγο αλλά και με την προσωπική ζωή τους, στην κοινωνία! Ο Κληρικός αυτός, δεν είναι τυχαίος! Είναι μια σύγχρονη πατερική μορφή, που βάλλεται από μια λασπώδη θύελλα γιατί θέλησε να διδάξει (όπως έχει κάθε δικαίωμα) τα πνευματικά του παιδιά, ηθική, εγκράτεια και να τα κρατήσει μακρυά από τις προωθούμενες ανωμαλίες και θέσεις της σατανικής Νέας Τάξης, που προετοιμάζει το δρόμο των δαιμονίων!

Κι ενώ, βρίσκεται μέσα στα όρια της υπακοής στις θέσεις της Ορθόδοξης Πίστεως και ενώ συνεχίζει στο πνεύμα της ορθής πίστεως των Αγίων Πατέρων μας... εν τούτοις, φρόντισαν (οικία βουλήσει;) κάποιοι μητροπολίτες, συνοδικοί ως και ο οικουμενιστής αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, να πάρουν θέση κατά του συλλειτουργού και «αδελφού» τους, υποστηρίζοντας φανερά τις απόψεις των υβριστών του, που έχουν προ πολλού υποστεί μοιραία την επίδραση της Νεοταξίτικης Ατζέντας, που εργάζεται να εδραιώσει παγκοσμίως την παρά φύσιν σαρκική ένωση, τις εκτρώσεις, την ομοφυλοφιλία, την παιδεραστία, και κάθε σεξουαλική διαστροφή.

Βεβαίως ο Μητροπολίτης Μόρφου, ζει την έξαλλη εποχή μας, με τις τάσεις της σεξουαλικής αποκτήνωσης, του αχαλίνωτου δαιμονισμού και της πνευματικής υποδούλωσης. Είναι συνειδητοποιημένος αγωνιστής της ορθόδοξης Εκκλησίας και ευλογημένος διάδοχος των συγχρόνων Αγίων μας (Παϊσίου, Πορφυρίου και Ιακώβου).

Εύχομαι, να θελήσουμε να μιμηθούμε στην αγωνιστικότητα και το θάρρος τον Σεβασμιότατο Μόρφου κ. Νεόφυτο και να υπερασπισθούμε τα ιερά και όσια του Γένους μας και τα θεμέλια όπου έκτισαν οι πρόγονοί μας, την Πίστη στον Χριστό και την Αγάπη στην Πατρίδα!

π. Νικόλαος

Share:

Read More