Το Πάσχα του «διωγμού»!

 Το Πάσχα που ζήσαμε φέτος, σε σχέση με την έννοια του «πάθους», ήταν «διπλό», ένα του Χριστού κι ένα του Ελληνισμού. Ενός ελληνορθόδοξου Λαού, που αναγκάστηκε αφενός να ανέβει τον ιδιότυπο Γολγοθά της υγειονομικής «καραντίνας», προκειμένου να αποφύγει τον φονικό Ιό Covid19 και αφετέρου υπέστη τον κατά πολύ περισσότερον αλγεινό και ασεβή αποκλεισμό του, από τις ιερές Ακολουθίες και την σωτήρια Θεία Μετάληψη.

Από αυτό το Blog,θέλησα πολλές φορές, να πω κάποιες απόψεις, για όσα συνέβησαν το τελευταίο τρίμηνο και ειλικρινά το απέφευγα, καθώς, όλοι οι πιστοί, Κλήρος και Λαός, ανεβαίναμε αναγκαστικά, το δύσβατο ανηφορικό μονοπάτι της προσωπικής μας απομόνωσης και αποστέρησης της πνευματικής μας Αναστάσιμης ολοκλήρωσης!

Όντως, εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι, ανεβήκαμε φέτος, ένα «Γολγοθά» αποστέρησης και «διωγμού», γνωρίζοντας όμως, πως στο τέλος της διαδρομής του, θα συναντήσουμε το φως της Ανάστασης, τον Χριστό!

Ίσως να μιλώ, την αυστηρή γλώσσα της αλήθειας, αλλά όσα ζήσαμε το χρονικό διάστημα της Μ.Τεσσαρακοστής και της Μ.Εβδομάδας, ήταν ό,τι πρωτόγνωρο, άδικο αλλά και κακεντρεχές «κυνηγητό» της προσωπικής και της εκκλησιαστικής μας ζωής, ό,τι αντίθετο στην Παράδοση της ορθόδοξης πίστης μας!

Ποιος δεν θα συμφωνήσει, πως με περίεργα αισθήματα οργής, θλίψης, απορίας, αιφνιδιασμού, φόβου και πόνου ψυχής, αντιμετωπίσαμε μία σκληρή και οργανωμένη «επίθεση» Ασέβειας προς την αγιότητα των ημερών του Πάσχα, την ιερότερη υπόθεση της Πίστης μας;  Και βεβαίως, με την αστεία δικαιολογία, της διαφύλαξης της «δημόσιας υγείας».

Οι διαχειριστές της «κρίσης», Κυβέρνηση, Υπουργείο Υγείας, επαΐοντες Λοιμοξιολόγοι, κυβερνητικοί Εκπρόσωποι και ένας σωρός άλλων διαχειριστών, σκορπώντας ολημερίς, με τα προπαγανδιστικά εργαλεία των ΜΜΕ το φόβο και το δέος, μας επέβαλαν απαγόρευση συμμετοχής στα θεία Πάθη και στην Αναστάσιμη Χαρά της Λαμπρής και κυρίως στην Θεία Μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου και Θεού μας, Ιησού Χριστού!

Η δήθεν φροντίδα για την υγεία μας, έγινε το τέλειο κάλυμμα της υποβόσκουσας Αθεΐας των οπαδών της Νέας Εποχής!  Δεν θέλω να πω, πως ο Ιός Covid19 ήταν ακίνδυνος. Όχι, δεν λέω κάτι τέτοιο, άλλωστε υπήρξαν θάνατοι από τον Ιό. Ίσως πολύ λιγότεροι από όσους ανέφεραν, αλλά υπήρξαν!

Όμως, πέστε μου, ο ήχος της πένθιμης ή της αναστάσιμης Καμπάνας της Εκκλησίας, που στέλνει το «μήνυμα» της Σωτηρίας στους πιστούς της, ήταν δυνατόν να μεταφέρει και τον Ιό στα πέρατα της κάθε Ενορίας;  Όχι βέβαια!  Αν όχι… τότε ποιος ο λόγος να απαγορευτούν οι τυμπανοκρουσίες του Πένθους μας για τον σταυρωμένο Ιησού και της Χαράς μας για την Ανάστασή Του;

Ποινικοποίησαν τους άσκοπους περιπάτους, όπως και τις λατρευτικές μας ανάγκες!  Όσοι θέλησαν να βγουν στο σεργιάνι δίχως λόγο, πλήρωσαν πρόστιμα αλλά, όσοι τόλμησαν να πάνε με φόβο Θεού να κοινωνήσουν, τιμωρήθηκαν αυστηρότερα: συνελήφθησαν, οδηγήθηκαν στα κρατητήρια, απαγγέλθηκαν κατηγορίες και θα δικαστούν, για «αντικοινωνική συμπεριφορά».

Σε όλη την Χώρα, οι ορθόδοξοι ιεροί Ναοί «έκλεισαν» για όλους τους Πιστούς!

‘Όμως μόνο εδώ στην ορθόδοξη Ελλάδα!   Στη Βουλγαρία, στη Σερβία, στη Ρουμανία, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Μολδαβία, στη Γεωργία και αλλού, οι Ναοί, έμειναν ανοικτοί για τους Ορθόδοξους Πιστούς και οι άνθρωποι κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων!  Βεβαίως και έλαβαν μέτρα προφύλαξης, ναι, αλλά.. όλα έγιναν σύμφωνα με τα ορθόδοξη Παράδοση!

Εδώ, στην Ελλάδα, με την συναίνεση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας (δυστυχώς), υποχρέωσαν τους ιερείς, να τελούν τα ιερατικά τους καθήκοντα, κλειδώνοντας έξω τους πιστούς, που ήθελαν να συμμετάσχουν στις Ακολουθίες!

Εδώ, στην Ελλάδα, τόλμησαν να καταδιώξουν όσους θέλησαν να μεταλάβουν Σώμα και Αίμα Χριστού. Το έπραξαν, σύμφωνα με όσα κάποιοι άλλοι ηθικοί αυτουργοί νομοθέτησαν!  Έτσι φτάσαμε στη δίωξη των κληρικών και των απλών πιστών, που κοινώνησαν Σώμα και Αίμα Χριστού, χαρακτηρίζοντας την πράξη τους, τον εκκλησιασμό και τη θεία Μετάληψη, πταίσμα, ποινικό αδίκημα και ως παράνομη συμπεριφορά!

Αλλά ποιος είναι εκείνος, που βρίσκεται πάνω από το Σύνταγμα της Ελλάδος, στο οποίο αναφέρεται η Ορθοδοξία ως επίσημη θρησκεία του Ελληνικού Κράτους και καθίσταται νόμιμη η άσκηση των θρησκευτικών μας καθηκόντων, καθώς ρητώς αναφέρεται και η ελεύθερη έκφραση της θρησκευτικής Πίστης μας; 

Εδώ, στην Ελλάδα, φέτος, βιώσαμε αυτό που ονομάσαμε «Πάσχα εξ αποστάσεως» και αυτό, γιατί το υλιστικό μένος κάποιων εκ των κυβερνώντων, που βρίσκονται σε θέσεις «κλειδιά», τους οδήγησε καθώς βρήκαν την ευκαιρία, να παρεμποδίσουν με υπερβάλλοντα ζήλο, την εκδήλωση πίστης των Ορθοδόξων Ελλήνων!

Επομένως, εύλογο το ερώτημα: «Ποιος νόμος απαγορεύει την εκδήλωση Πίστης στον Θεό, τη συμμετοχή στα ιερά Μυστήρια και στην έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος;

Αναρωτιέμαι:  Μήπως έφτασε ο καιρός να τοποθετηθεί ο καθένας μας ξεκάθαρα, απέναντι στον Θεό;  Δεν εννοώ μόνο για τις αμαρτίες μας, μιλώ κυρίως για την προσωπική μας μαρτυρία Πίστεως, μέσα στον Κόσμο, όπως αυτός φαίνεται να μεταμορφώνεται, ολοένα και περισσότερο σε παιχνίδι στα χέρια του «αρχέκακου» εχθρού μας.

Παρ’ όλα αυτά, μια ακτίνα θείας ελπίδας διαφάνηκε στον ορίζοντα της ζωής μας. Αναπάντεχο κι αυτό!  Ο πιστός ελληνικός Λαός μας, μέσα στη δίνη των ημερών αυτών, έδωσε μια νέα ομολογία Πίστεως.

Ενώ για πρώτη φορά (ελπίζω να είναι και η μοναδική) στο φετινό Πάσχα, ο Λαός μας, κράτησε τις αποστάσεις ο ένας από τον άλλον, δεν βρέθηκε στον τόπο καταγωγής του, να γιορτάσει και αγκαλιασμένος με τους προσφιλείς του, να δώσει και να δεχθεί το αναστάσιμο φιλί, για πρώτη φορά στη ζωή του… παρ’ όλα αυτά… ο Λαός του Θεού, έμεινε αγκαλιασμένος, συναισθηματικά ενωμένος και δυνατός, κάτω από το φως της Ανάστασης του Κυρίου!

Το βράδυ της Αναστάσεως, ο Λαός της Ορθοδοξίας, βγήκε στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών και στις ταράτσες, με τις ολόφωτες πασχαλινές Λαμπάδες στα χέρια και αντάλλαξε ευχές με τους γείτονες, φωνάζοντας το «Χριστός Ανέστη»! 

Όλοι εμείς, δώσαμε αυθόρμητα, μια διαχρονική επιβεβαίωση της Ορθόδοξης Πίστης μας, με το αναστάσιμο σύνθημα: Η ζωή που ζούμε με τις φουρτούνες της αλλά και η πνευματική ζωή της ψυχής μας, πάντοτε θα νικά τον θάνατο, όπως ο Χριστός νίκησε τον Άδη!

Επίσης, θα ήθελα να ρωτήσω, όσους από την Πολιτεία, την Επιστήμη, τη Δημοσιογραφία αλλά και από την Διοικούσα Εκκλησία, θέλησαν να δοκιμάσουν αυτό τον Λαό, επί ένα και πλέον δίμηνο και να τους πω:  Άραγε μετά από όλα αυτά, είδαν, αφουγκράστηκαν, διαπίστωσαν ότι αυτός ο κατατρεγμένος Λαός του Θεού, ότι μέσα στη φτώχεια του, την ταλαιπωρία του και την αγωνία του για το μέλλον, απέδειξε ότι διαθέτει μια μοναδική Εθνική Συνειδητότητα και μια Ενότητα που τον βαστά όρθιο και αλύγιστο, μπροστά στα βάσανα, τον πόνο, τη φτώχεια και κυρίως στις απειλές; Το είδαν; Το παρατήρησαν;

Το θρησκευτικό συναίσθημα δεν είναι μια απλή διαδικασία, πίστης, δεν είναι ένα καπρίτσιο κάποιων φανατικών χριστιανών, ούτε αφέλεια ή οπισθοδρόμηση!   Είναι μια προσωπική υπόθεση του καθενός, μια διαδραστική επαφή και ενότητα με τον Θεό μας, που σίγουρα κανείς άσχετος με την πίστη, δεν μπορεί να κατανοήσει, δυστυχώς!

π.Νικόλαος

Share:

Read More

Εδώ που φτάσαμε…

Ζούμε πλέον, στην καμπή μιας νέας πραγματικότητας. 

Είναι ευρέως γνωστή, η προσπάθεια κάποιων συνωμοτικών «κέντρων», που με λυσσαλέα υπόγεια δράση, έχουν επεκταθεί παγκοσμίως και είναι δικτυωμένα με τους σατανικούς συνεργάτες των, όπως είναι (Κυβερνήσεις, Πολιτικοί, Μασόνοι, Λέσχες, Εταιρίες, Όμιλοι, Ερευνητικά Κέντρα, Πανεπιστήμια, Καθηγητές, Πολυεθνικές Εταιρίες, πάμπλουτοι Τραπεζίτες, Άθεοι και έκφυλοι εραστές της «τέχνης», Δημοσιογράφοι, Έντυπα, Κανάλια τηλεθέασης, Εκδοτικοί Οίκοι κ.ά.) που προπαγανδίζουν, ενορχηστρώνουν και ετοιμάζουν την Παγκόσμια Διακυβέρνηση της Νέας Εποχής.

Όλος ο Κόσμος, αλλά κι εμείς, ως χώρα και ως ανθρώπινα όντα, βρισκόμαστε στη μέση μιας μεγάλης καταιγίδας, με άγνωστη εξέλιξη αλλά και με αναμενόμενα καταστρεπτικά αποτελέσματα.

Ποιος, δεν βλέπει την ενσκήψασα, κατά την τελευταία δεκαετία και πλέον, συσσώρευση πολλών καταστροφών, κοινωνικών συμφορών, ανθρωπίνων δεινών, πολέμων, κατατρεγμού και προσφυγιάς, κοινωνικής εξαθλίωσης, φτώχειας, πείνας, εκμετάλλευσης της ανθρώπινης ζωής, ηθικής αποχαλίνωσης και πνευματικής ένδειας;

Οι ασθένειες, σαν το Aids, τον Ebola, τον Sars, Η1Ν1 και τώρα ακόμη περισσότερο με τον CoronaVirus-19, έχουν ήδη διαταράξει την καθημερινότητά μας, ανατρέποντας κάθε γνωστή έως τώρα, κοινωνική ευταξία, τον τρόπο ζωής μας και αναβάλλοντας κάθε συνολικό ή ατομικό μας προγραμματισμό.

Να ήταν μόνον αυτό;  Πολλοί ειδικοί, μας προϊδεάζουν για μια επικείμενη επαναληπτική εμφάνιση του Ιού, σε έναν δεύτερο φθινοπωρινό κύκλο πανδημίας με ένα νέο ανθρωποκτόνο πέρασμα, σαν αυτό που ζήσαμε ίσαμε τώρα!

Άλλοι ειδικοί, στα οικονομικά, μας προετοιμάζουν, για μια επερχόμενη λαίλαπα οικονομικών προβλημάτων, στην Πατρίδα μας, αλλά και σε όλον τον Κόσμο!

Οι έμπειροι στα πολιτικά και στρατιωτικά θέματα, τονίζουν με έμφαση, ότι η τουρκική σχιζοφρένεια, ωθούμενη από τις σκοτεινές δυνάμεις, εχθρικές διαχρονικά προς τον Ελληνισμό, βρίσκει τόπο στα σκοτεινά μυαλά, πολλών τούρκων, που συνδράμουν στις απόψεις του παράφρονα Ερντογάν.  Σχεδόν όλοι, όσοι ασχολούνται με τα Εθνικά Θέματα, δεν αποκλείουν μια διένεξη ή κάποιο «θερμό επεισόδιο» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

  

Ένα άλλο πρόβλημα, που δεν έχει ακόμη προβάλει σε όλο το μέγεθός του, είναι το μεταναστευτικό.  Έως σήμερα, εκατοντάδες καραβιές λαθρομεταναστών, έχουν γεμίσει τα νησιά του Αιγαίου, και στη συνέχεια όλη την Χώρα «από άκρον εις άκρου» και ουδείς από εμάς τους μη «ειδικούς», δε γνωρίζει τον αριθμό τους!

Οι «αφίξεις» αυτές, που τυγχάνουν πλήρους φιλοξενίας στην Ελλάδα, είναι «αφίξεις» αγνώστων ατόμων, ανώνυμων, παράνομων, δίχως στοιχεία και έγγραφα. Πρόκειται, άλλοτε περί μεταναστών, άλλοτε προσφύγων (οι λιγότεροι σε αριθμό), άλλοτε κρυφών εγκληματιών της τζιχάντ, άλλοτε ξένων πρακτόρων και ασφαλώς ταλαιπωρημένων αθώων ανθρώπων του πολέμου!

Όλες αυτές οι εισαγωγές, όλοι υποπτευόμαστε πως, θα συνεχισθούν στους επόμενους μήνες και μάλιστα αυξημένες σε αριθμό, γιατί ή παγκόσμια οικονομική κρίση που αναμένεται να κτυπήσει την ανθρωπότητα (με τις συνέπειες του Κορονοϊού) θα προκαλέσει (όπως λέγεται από επίσημα χείλη) φτώχεια, πείνα και δυστυχία σε πολλές χώρες της Αφρικής και της Ασίας και θα ωθήσει τους λαούς σε μετανάστευση προς την Ευρώπη.

Φανταστείτε τί θα αντιμετωπίσουμε ως οικονομικά αδύναμη Χώρα, όταν άνθρωποι νηστικοί, άποροι, κακομαθημένοι, ανυπότακτοι και χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, μας «κουβαληθούν» από τις τριτοκοσμικές Χώρες τους και θελήσουν να φθάσουν εν συνεχεία στις ευρωπαϊκές. Τώρα ιδιαίτερα, η κατάσταση δυσκολεύει περισσότερο, αφού που είμαστε ήδη από σήμερα, η «πρώτη πύλη εισόδου, στην Ευρωπαϊκή Ένωση» (ίσως και η μόνη) με το λιμάνι και την πόλη του Πειραιά!

Δεν είναι λοιπόν μακριά οι ημέρες, που θα αναζητούμε ένα ελάχιστο επίπεδο ασφάλειας, οικονομικής ανάσας, στοιχειώδους περίθαλψης, κοινωνικής σύμπνοιας, εθνικής ομόνοιας, και … δυστυχώς δεν πρόκειται να το βρίσκουμε!

Όλα αυτά, είναι το πιο εφιαλτικό σενάριο, για το «τί μπορεί να αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον, ως έθνος, ως κοινωνία και ως άνθρωποι»!

Και σας ρωτώ:  Μπορούμε να ελπίζουμε με την βοήθεια του Θεού, ότι αυτές οι νέες συμφορές, θα μας βοηθήσουν να γίνουμε περισσότερο υπεύθυνοι, σοβαροί και ενεργοί πολίτες;

 –Ίσως ΝΑΙ... μα ίσως και ΟΧΙ.

π.Νικόλαος

Share:

Read More

Οι "άλλοι" Ορθόδοξοι...

Λιτανία κατά του κορανιού των Ορθόδοξων Χριστιανών στη Βινίτσα της Ουκρανίας.

Αλλού οι Ορθόδοξοι χριστιανοί  όχι μόνο δεν κλειδώθηκαν στα σπίτια τους για τον Κορονοϊό, αλλά βγήκαν στους δρόμους σε μια πάνδημη λιτανεία κατά της πανδημίας του Κορονοϊού.

ΠΙΣΤΗ ΑΙΩΝΙΑ...  ΠΙΣΤΗ ΠΕΡΙΦΗΜΗ...  ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ…

λέει αυτό το τραγούδι πίστεως. το έγραψε ο ΣΕΡΒΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ας τα βλέπουν αυτά οι δικοί μας Επίσκοποι... της"σιωπής"!

Πηγή:www.nikosxeiladakis.gr

Share:

Read More

Οι "Covid19" και το «Πάσχα των παιδιών»

Μολύνουν με τον "Ιό" της αθεΐας τα παιδιά μας

Τί γνωρίζουν τα παιδιά μας για το Πάσχα; Όχι μόνον τί γνωρίζουν αλλά από ποιους μαθαίνουν;  Όσο ψάχνει κανείς να βρει απαντήσεις σε ότι αφορά τις γνώσεις των παιδιών μας, για την Μεγαλύτερη Εορτή της Ορθοδοξίας, τόσο φρίττει και αγανακτεί, με όσα συμβαίνουν στα σχολεία της Χώρας, με όσα διδάσκονται τα παιδιά μας για το Πάσχα και με όσα το Κράτος (αυτό το «διορισμένο» από το ιερατείο των Ιλλουμινάτι (πεφωτισμένων) των αντίθεων, των ενσαρκωμένων δηλαδή, διαβολικών υπάρξεων του Κακού, επί της γης. 
Μιλούμε για το «κλείσιμο» των ιερών Ναών μας και λυπόμαστε ή αγανακτούμε, διαμαρτυρόμαστε και αντιδρούμε με πικρόχολα σχόλια, για τη βεβήλωση των ιερών ακολουθιών, την αλλοτρίωση της ορθοδόξου παραδόσεως και την αντι-εκκλησιαστική συμπεριφορά των κυβερνόντων, λόγω «κορονοϊού»!   Καλώς πράττουμε!
Όμως, παράλληλα μας έχει διαφύγει το γεγονός, ότι επί πολλά έτη, γίνεται στην Ελλάδα μας, μια συστηματική προσπάθεια, διαρκώς αυξανομένη, να πολεμηθεί η πίστη. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να μειωθεί η σημασία των μεγάλων εορτών, Χριστουγέννων και του Πάσχα, που τόσο έντονα ζει αυτές τις ημέρες, ο λαός μας. Να παύσει η Ορθόδοξη Εκκλησία να είναι η ψυχή του Ελληνικού Γένους μας.  Θύματα αυτής της αλλοτρίωσης, είναι και τα παιδιά μας! 
Μάλιστα, λόγω αυτής της ξενόφερτης ουμανιστικής αθεΐας της Δύσης, δέχονται μια σκληρή προπαγάνδα με αντιχριστιανικά μηνύματα, μέσα στα ίδια τα σχολεία μας (που είναι δικά μας γιατί εμείς τα πληρώνουμε), με σκοπό να διαγράψουν από τις καρδιές των παιδιών μας, την Πίστη στον Ιησού και παράλληλα την Αγάπη στην Πατρίδα !
Τί μαθαίνουν λοιπόν, στα παιδιά μας, οι άθεοι υπάλληλοι των Ιλλουμινάτι και οι ανόητοι δάσκαλοι (ευτυχώς όχι όλοι, αλλά εκείνοι) που διακατέχονται από τα κόμπλεξ του δήθεν προοδευτικού σχολείου. 

«Το λαγουδάκι της Λαμπρής»

Στην Α τάξη Δημοτικού, ο μαθητής, γνωρίζει τι σημαίνει Πάσχα μέσω δύο ποιημάτων. (Γλώσσα, α’ τεύχος, σελ. 56). Το πρώτο με τίτλο «Πασχαλινό» το οποίο γράφει για φούρνους που μοσκοβολούν, για τραπέζια που κοκκινίζουν απ’ τα κόκκινα αυγά, της Έλλης Αλεξίου. Το δεύτερο με τίτλο «Πασχαλινά κουλούρια», δεν θέλει σχολιασμό. Πουθενά η φράση γιορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου. Ένα «Χριστός Ανέστη» τέλος πάντων.
Στο «Ανθολόγιο» της ίδιας τάξης στην σελ. 116. Ένα χαζοχαρούμενο ποιηματάκι με τίτλο «Ήρθε η Πασχαλιά», ένα δείγμα: και στην επόμενη σελίδα κείμενο με τίτλο «Το λαγουδάκι της Λαμπρής», στο οποίο περιγράφεται ο εορτασμός της Ανάστασης από την «χαρούμενη οικογένεια του κυρ-λαγού».
Στο Ανθολόγιο Γ’ και Δ’ Δημοτικού. Σελ. 79. Κείμενο με τίτλο «Τότε που πήγαμε βόλτα τον Επιτάφιο».   Γράφει: «κάνουμε τη βόλτα του Επιταφίου…» και όχι «Έχουμε περιφορά του Επιταφίου».    Και στον επίλογο: « Όταν φτάσαμε στην Εκκλησία οι ψάλτες σήκωσαν τον Επιτάφιο ψηλά πάνω από την πόρτα κι όλοι εμείς περάσαμε από κάτω. Να, όπως το περνά- περνά η μέλισσα».
Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε κάποιους αλιβάνιστους,  να καταστρέφουν το μέλλον του Γένους μας;  Πώς αφήσαμε αυτούς τους «Ιούς» της Αθεΐας, να επιμολύνουν τα Ελληνόπουλα;  Γιατί ανεχόμαστε αυτά τα ιοβόλα φίδια, να πειραματίζονται και να διαχέουν τα δηλητήρια του νου και της καρδιάς τους, μέσα στα Ελληνικά Σχολεία;
Όμως, όπως κι αν έχει η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα, ας έχουν υπόψιν τους, όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα υποκείμενα της Παγκοσμιοποίησης, ότι : «Το μέλλον του Κόσμου, ανήκει σ’ Αυτόν, που ανίσταται «εκ του τάφου».   Σ’ Αυτόν, που νίκησε κατά κράτος το Θάνατο, γιατί Αυτός ο Ίδιος είναι Αθάνατος.  Γιατί Αυτός, πρώτος «Αναστάς εκ νεκρών» έγινε αίτιος και της Αναστάσεως του Ανθρώπου!
π. Νικόλαος

Share:

Read More

25 Μαρτίου 1821 - Ελλάδα και Επανάσταση!

Φθάσαμε με τη βοήθεια του Θεού, να γιορτάσουμε και εφέτος, τον εθνικό ξεσηκωμό, την εθνεγερσία του Έθνους μας κατά του τούρκου κατακτητή και δυνάστη, που κράτησε για 400 χρόνια, σκλαβωμένο και υποτελές το Έθνος μας, που υπέφερε τον σκληρό ζυγό των αιμοβόρων «απίστων» και αιμοσταγών κατακτητών του.

« Ήταν 25η του Μαρτιού, ημέρα ευλογημένη», όπως λέει ο ποιητής, όταν η φλόγα της Επανάστασης, που σιγόκαιγε στα στήθια των ανδρειωμένων Ελλήνων, αναζωπυρώθηκε ενθαρρύνοντας την φιλοπατρία και τον κρυφό πόθο για Ελευθερία, ξεσήκωσε κάθε «ραγιά» και τον μεταμόρφωσε σε Ήρωα, αντάξιο των Ελλήνων Προγόνων του.

Η  Επανάσταση του 1821, στέφθηκε με επιτυχία και ο αγώνας των στεφανωμένων ηρώων της γράφτηκε στην Ιστορία. Ο «τούρκος» ισλαμιστής μουσουλμάνος τύραννος, εξοστρακίστηκε, ντροπιασμένος στα μάτια όλων των Εθνών της Γης. Πρόκειται για την ταπείνωση της αυτοκρατορίας των Οθωμανών, μια ταπείνωση που επί 200 χρόνια σφράγισε με ανεξίτηλα μελανά στίγματα κομπλεξισμού και μίσους, την ψυχολογία των οθωμανών τούρκων, μέχρι τα σήμερα!

Για την Ελλάδα, για τους Έλληνες, έγινε η απαρχή ενός νέου κράτους, όπου θα μπορούσαν, ελεύθεροι πια, να ζήσουν με αξιοπρέπεια και τιμή, αναπτύσσοντας τον πολιτισμό και τις δυνατότητες της φυλής μας!  Παράλληλα, ο πόθος των Ελλήνων του 1821, για μια ελεύθερη Πατρίδα, συμβάδιζε με το πηγαίο αίσθημα σεβασμού και πίστεως στην πατροπαράδοτη Πίστη στον Χριστό και την αφοσίωσή των στην ζώσα Ορθοδοξία, που ήταν και το κέντρο της ζωής των!

Βλέποντας τη σημερινή πραγματικότητα, μέσα από την νεώτερη Ιστορία μας, με τις προϋποθέσεις για πρόοδο, τις δυνατότητές για ανάπτυξη, αλλά και τον τρόπο ζωής μας, τις αποτυχίες μας, τις περιπέτειές μας ως Έθνος και κυρίως το πώς διαμορφώσαμε την κοινωνία μας, στα ξένα κακοήθη πρότυπα και αξίες… πιστεύω πως δεν καταφέραμε σχεδόν τίποτε το «μεγάλο», τίποτε που θα μπορούσε να συγκριθεί με τα θαύματα των Προγόνων μας… και ως προς τον πολιτισμό, τις επιστήμες και το πολίτευμα, όπως άλλωστε δεν κατορθώσαμε να εφαρμόσουμε, έστω και στα βασικά, την Ορθοδοξία και το Ευαγγέλιο στον κοινωνικό βίο μας!  Τουναντίον, προσπαθήσαμε να επιπλεύσουμε στις φουρτούνες των κοινωνικών ταραχών, αφήσαμε τους «ξένους» να μας διχάσουν, χαριστήκαμε στους πλάνους δημαγωγούς της πολιτικής, δεθήκαμε στο άρμα της «Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης», ακολουθήσαμε τον υπέρ- καταναλωτισμό και την ανηθικότητα, με εγωισμό και ζήλιες. Αποτέλεσμα; Χάσαμε όλες τις ευκαιρίες που είχαμε, να κερδίσουμε την ευτυχία μας, να ενωθούμε απέναντι στους μισέλληνες, να παραμερίσουμε τις διαφορές μας, να αποκτήσουμε την ηθική και πνευματική μας ελευθερία!

Δυστυχώς, κάθε καλόπιστος, βλέπει καθαρά ότι: ενώ καταφέραμε να διώξουμε τον βάρβαρο τούρκο κατακτητή, δεν μπορέσαμε να καλλιεργήσουμε σωστά το «έδαφος» για να βλαστήσουν και να καρποφορήσουν οι πόθοι και τα όνειρα των Αγωνιστών του 1821, που έδωσαν τη ζωή τους, για να μας κληροδοτήσουν την Ελευθερία!

Μια τέτοια ημέρα, σαν τη σημερινή, στέκομαι με τα χέρια ψηλά και τα μάτια μου στον Ουρανό και προσεύχομαι:  Ο Θεός της Αγάπης, να θελήσει να μας κρατήσει στερεωμένους στην Ορθόδοξη Πίστη, έμφορτους από αγάπη για την Πατρίδα, σώφρονες και υγιείς!

π. Νικόλαος

Το ιερό Λάβαρο της Επανάστασης του 1821

Στις 25 του Μάρτη 1821, ο Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός κάλεσε όλους Άρχοντες και Οπλαρχηγούς, όσους βρίσκονταν συναγμένοι στην ιερά Μονή για να συσκεφτούν περί του ένοπλου αγώνα κατά των τούρκων και αφού έλαβαν την απόφαση για την έναρξη της Επανάστασης… «άρπαξε» το κεντημένο Παραπέτασμα, που βρισκόταν κρεμασμένο στην Ωραία Πύλη και το πρότεινε για Σημαία του Αγώνα. Όρισε μάλιστα σαν Σημαιοφόρο, τον Ιεροδιάκονο Γρηγόριο Ντόκο.

Εν συνεχεία, αφού ο Αρχιεπίσκοπος έλαβε στα χέρια του το Παραπέτασμα της Ωραίας Πύλης –που έγινε Λάβαρο του Αγώνα- το ευλόγησε και στη συνέχεια με ζωηρά πατριωτικά λόγια, ζήτησε απ’ όλους, να βάλουν το χέρι τους πάνω στην «Ιερά Σημαία», να ορκισθούν όρκο ιερό και να βεβαιώσουν, ότι θα πολεμήσουν μέχρι της τελευταίας σταγόνας του αίματος τους, έως ότου ελευθερώσουν την Πατρίδα από τον Τούρκο κατακτητή.

Share:

Read More

Διώκεται η Ορθοδοξία, στην Ελλάδα;

Μόλις πληροφορήθηκα, από πνευματικό μου παιδί, που ζει στο νησί των Κυθήρων, ότι δόθηκε εντολή «εκ των άνω» να σχηματιστεί δικογραφία σε βάρος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Κυθήρων, με την κατηγορία ότι: αδιαφορώντας για την σχετική απαγόρευση συγκεντρώσεων στους Ι. Nαούς Χώρας, λόγω της επιδημίας του ιού Covid19, ετέλεσε στις 20 Μαρτίου 2020, την Ακολουθία των Χαιρετισμών (Ακαθίστου Ύμνου)!
Να σας θυμίσω ότι, η Ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου, αποτελεί για τον Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό μας, μέρος της βασικής έννοιας του Ελληνορθόδοξου φρονήματός του. Οι «Χαιρετισμοί» παραπέμπουν στα δάκρυα μετανοίας των Βυζαντινών αγίων Προγόνων μας, κατά την Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλις, της Ελληνικής (Ρωμαίικης) Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου.
Επίσης, είναι ποίημα δοξολογίας και παράκλησης προς την Παναγία Μητέρα του Ελληνισμού, που από τον 15ο αιώνα, ψάλεται αδιαλείπτως στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, θερμαίνοντας τις ψυχές των ορθοδόξων πιστών, που έχουν αποθέσει στα χέρια της Παναγίας Δέσποινας, τις ζωές των και το μέλλον της Ελλάδος μας!
Με τα ίδια αγνά αισθήματα εμφορούμενος και με υπερβάλλουσα θέρμη, ως σύγχρονος Απόστολος του Χριστού και ποιμένας της αγίας του Εκκλησίας, τόλμησε να ορθώσει το εκκλησιαστικό του φρόνημα, μιμούμενος το φρόνημα των Αγίων πατέρων της Ορθοδοξίας και ο ενάρετος Μητροπολίτης, ο Κυθήρων κ.κ. Σεραφείμ.
Επιτέλους… ιδού  και ένας Επίσκοπος, με ποιμαντική συνείδηση, με αφοσίωση στο αγιαστικό του καθήκον, με παρρησία και τόλμη, ομολογεί την πίστη του, στον Ιησού Χριστό και κηρύττει χωρίς ενδοιασμούς, την πλήρη εμπιστοσύνη του, στο θέλημα του Θεού, Εκείνου που «παρέδωσε» στην Άγια Τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, προς «βρώσιν και πόσιν» πάντων, το αληθινό εκείνο  Άγιο Σώμα Του και το Τίμιο Αίμα Του!
Αν όλος αυτός ο πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας και των Αγίων Κληρικών της, συνεχιστεί στο πρόσωπο του σεμνού και αγίου Ιεράρχου κ.κ. Σεραφείμ…  τότε θα πρέπει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας, να τολμήσει, να υποδείξει, να στηλιτεύσει και να καταδικάσει, οποιοδήποτε φερέφωνο του αντίχριστου κατεστημένου, τολμήσει να σηκώσει το βλάσφημο βλέμμα του, πάνω στον Ιεράρχη μας.
Σεβόμενος το ύψος του φρονήματός του Ιεράρχου, ως απλός λευίτης της Εκκλησίας μας, ασπαζόμενος κι εγώ, το άγιο χέρι του, παρακαλώ τον Θεό, να μην επιτρέψει να δοκιμαστεί ο Ιεράρχης μας από αντίχριστες προσβολές και επιθέσεις, όχι για τον ίδιο, διότι «ζει εν Χριστώ», όσο για εμάς τους αδυνάτους περί την Πίστη, που αναζητούμε πλέον ανάμεσα στους «πολλούς», έναν αληθινό Επίσκοπο!

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Έλληνες ακρίτες του Έβρου

Διάβασα χθες, 15 Μαρτίου 2020, στο ιστολόγιο  infognomonpolitics.gr, το άρθρο του κ. Σάββα Καλεντερίδη με τίτλο: «Περί  Έβρου και εθνικού φρονήματος», όπου αναφέρει και την εμπειρία ενός Έλληνα Αξιωματικού του Μηχανικού,  υπηρέτησε στον Έβρο, του κ. Βασίλη Πανταζή, σήμερα απόστρατου Αξιωματικού, συμμαθητή του στη Σχολή Ευελπίδων.

Η συγκινητική αυτή ιστορία, που μας διηγείται ο τότε υπηρετών στον Έβρο, Μηχανικός του Ελληνικού Στρατού, βλέπει το φως της δημοσιότητας, επ’ ευκαιρία των γεγονότων στα σύνορα του Έβρου, φανερώνει το πατριωτικό φρόνημα των γνησίων Ελλήνων, που αποτελούν τον κορμό του Έθνους μας και με τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τις πρωτοβουλίες και τις πράξεις τους αναδεικνύουν το μεγαλείο αυτής της Χώρας, της Χώρας μας, που «κάποιοι»… ανέκαθεν, πολύ δε περισσότερο σήμερα, επιβουλεύονται!

Μας λέει λοιπόν ο Βασίλης Πανταζής, ο Έλληνας Αξιωματικός του Μηχανικού:  «Μια αληθινή ιστορία για να καταλάβουμε εμείς οι (υπόλοιποι  Έλληνες) νότιοι… τη νοοτροπία όσων ζουν με τον Τούρκο απέναντι. 

Η ιστορία…
Καλοκαίρι 1998. Αναχώματα Έβρου κοντά στο Πύθιο. Ταγματάρχης εγώ, επιβλέπων μηχανικός ενός μεγάλου οχυρωματικού έργου κατασκευής πολλών δεκάδων υπογείων κατασκευών όπως πολυβολεία, κτήρια ταγμάτων, λόχων κλπ. 
Είχε φτάσει η ώρα επίσκεψης στα έργα για να επιμετρηθούν ώστε να πληρωθεί ο εργολάβος. Πάμε στο πρώτο πολυβολείο μαζί με τον εργολάβο. Παυλίδης από το Πύθιο. Αρχίζω να μετρώ. 
Φτάνω στο πάχος του σκυροδέματος στο δάπεδο του πολυβολείου. Ενώ η μελέτη προβλέπει Α πάχος, μετρώ 3Α (τριπλάσιο πάχος). Ξανά μετρώ, τα ίδια.
-Κύριε Παυλίδη, του λέω, έχεις κάνει λάθος. Έριξες τριπλάσιο μπετόν.
-Μου απαντά: Δεν έκανα λάθος. Όλα τα οχυρωματικά τα έκανα έτσι.
-Του λέω: Όπως καταλαβαίνεις, όμως, δεν θα πληρωθείς τις επιπλέον ποσότητες (πολλά κυβικά μέτρα).
-Μου απαντά: Φυσικά κύριε ταγματάρχα. Εξάλλου δεν τα έκανα για να τα πληρωθώ. Εδώ  μεθαύριο θα είναι ο γιος μου και ο εγγονός μου. Γι’ αυτό τα έκανα...

Ντράπηκα αλλά και αισθάνθηκα περήφανος. Τον ευχαρίστησα και φύγαμε χωρίς να μετρήσω τα υπόλοιπα. Δεν είχα τη δύναμη. Προτίμησα να πιω ένα τσιπουράκι με έναν αγνό άνθρωπο σαν αυτόν σε μία περιοχή που μυρίζει Ελλάδα και μόνο Ελλάδα!

Πηγή: infognomonpolitics.gr 

Ο κ. Σάββας Καλεντερίδης είναι υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Συγγραφέας, τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας Δημοκρατία και Κυριακάτικη Δημοκρατία, Διαχειριστής του  infognomonpolitics.blogspot.com  και Εκδότης.

Share:

Read More

Όλα είναι, στο… χέρι μας!

Λόγια, λόγια, λόγια… από την πρώτη μέρα της εμφάνισης του Covid-19 και φθάσαμε σήμερα, μετά από 2,5 μήνες να τρέμουμε μπροστά στα γεγονότα που μας προλαβαίνουν, στις ειδήσεις που μας κατατρομάζουν, στις συμβουλές των ειδικών που μας πανικοβάλουν αντί να μας ηρεμούν, και στις ατέλειωτες συζητήσεις για το αν θα «κολλήσουμε» τον  καταραμένο αυτό Κορονοϊό19 ή αν του «ξεγλιστρήσουμε»!
Νισάφι!  Ας το πάρουμε απόφαση… Ο ιός αυτός, έφτασε και στην Ελλάδα και είναι πλέον ανάμεσά μας. Το αν μας «προσβάλει» ή όχι, αυτό δεν το γνωρίζει κανείς, μόνον ο Θεός! Επίσης, το να βρεθούμε κάποια στιγμή «θετικοί» στη μόλυνση του Ιού, δε σημαίνει ότι οπωσδήποτε και θα πεθάνουμε! Άλλωστε το ίδιο συμβαίνει και με τη λεγόμενη «εποχιακή Γρίπη», που εύκολα αρρωσταίνουμε σχεδόν όλοι μας, αλλά μόνον ελάχιστο ποσοστό κινδυνεύει να πεθάνει (όσοι ανήκουν στις επισφαλείς ομάδες κλπ).
Με τη σκέψη ότι, η διάδοση του Ιού, απλώθηκε στον κόσμο όλο, έγινε «πανδημία» και επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να την εξαλείψουμε με μιας, καλό είναι… να ηρεμήσουμε, να πειθαρχήσουμε τους φόβους και την ανασφάλειά μας και εφαρμόζοντας τις υποδείξεις των Ιατρών και των Υπηρεσιών Υγείας, να περιμένουμε την έκβαση της κατάστασης, προσευχόμενοι στον Θεό, να βρεθεί  ένα εμβόλιο, το συντομότερο δυνατόν!
Με λίγα λόγια…
Η απαλλαγή μας από τη μάστιγα του Covid-19, και η σωτηρία μας, εκτός από την προστασία του Θεού, εξαρτάται και από την δική μας πειθαρχημένη τήρηση των κανόνων υγιεινής και της αλόγιστης συναναστροφής μας, με άλλους συνανθρώπους μας, για το καλό τους και για το καλό μας!  Όλα είναι, στο… χέρι μας!



Μια μέρα, ένας μαθητής αποφάσισε να κάνει τον έξυπνο και να προκαλέσει τον δάσκαλό του, στήνοντάς του μια αθώα παγίδα. Βγήκε στην εξοχή, έπιασε μια μικρή πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του...
Όταν θα πήγαινε στο δάσκαλο, σκέφθηκε, θα τον ρώταγε:  « τι έχω μέσα στο χέρι μου;» Κι αν ο δάσκαλος το έβρισκε ή δεν το έβρισκε…  θα τον ρωτούσε πάλι εάν αυτό που έχει στη χούφτα του, είναι ζωντανό ή πεθαμένο!
 Στην περίπτωση που ο δάσκαλος απαντούσε ότι, η πεταλούδα (στην προκειμένη περίπτωση) ήταν ζωντανή, τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα τη σκότωνε ή και το αντίστροφο.  Σκοπός του: να «χάσει» ο Δάσκαλος!
Όταν μπήκαν στο μάθημα, πλησίασε στον πίνακα και έτεινε το χέρι προς το μέρος του δασκάλου και τον ρώτησε μπροστά σε όλους τους συμμαθητές του: "Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;"
Μετά από λίγη σκέψη ο δάσκαλος απάντησε "Την ψυχή σου έχεις παιδί μου"!
Μετά από αυτή την απάντηση ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο, αλλά συνέχισε: "Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;"
Ο μαθητής σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και δική του. Αν ήταν στην πραγματικότητα, μέσα στη χούφτα του, η ψυχή του και  η ζωή του, θα την σκότωνε;  Όχι βέβαια!
Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά "από το χέρι σου εξαρτάται, αν η ψυχή σου είναι ζωντανή,  παιδί μου"!
Παιδιά μου, είναι  αλήθεια ότι, εκεί έξω στον Κόσμο μας, στη ζωή μας, συμβαίνουν χιλιάδες πράγματα. Τίποτα όμως, από όλα αυτά δε μπορεί να επηρεάσει τη ζωή και την ψυχή μας παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς, οι ίδιοι!

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Covid19 και Θεία Κοινωνία!

Εν μέσω της σημαντικής αύξησης του αριθμού των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων του Κορώνα-Ιού (Covid19) στη χώρα μας, τα οποία έχουν ανέλθει επισήμως μέχρι απόψε (Σάββατο 11.30) στα 66, η κατάσταση όπως και με όλα τα σοβαρά θέματα σε αυτόν τον τόπο, έχει ξεφύγει.

O νεκροθάφτης της Μακεδονίας, ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ πρώτος...  Τα σοφά κεφάλια της “Κουμουνδούρου”, που έθαψαν τα Νησιά του Αιγαίου μας κάτω από τις βρωμιές της Νέας Τάξης και των λυμάτων της Λαθρομετανάστευσης, βρήκαν την ευκαιρία, να ασκήσουν κριτική, και να ανακατέψουν πάλι το ορθόδοξο πλήρωμα της Εκκλησίας μας, την οποία ταλάνισαν, εξευτέλισαν και παραγκώνισαν, όσον καιρό ήσαν “Κυβέρνηση”.
Έτσι, βγήκε από την αφάνεια και ο Τσίπρας, για να μας πει, ότι: «Με αφορμή την έξαρση του Κορώνα-Ιού, στην Ελλάδα, ο κόσμος (οι χριστιανοί δηλαδή), δεν πρέπει να πηγαίνει στις εκκλησίες. Και πρέπει να γίνει σύσταση από τον ΕΟΔΥ, για την αποχή των πιστών από τη Θεία Κοινωνία.» !!
Πρόκειται δηλαδή για επανάληψη των όσων ακούγαμε κάποτε, από τα ίδια αλλοπρόσαλλα και εν συγχύσει μυαλά, των άθεων φανατικών της υλιστικής αριστεράς, με την έξαρση του HIV, από το 2004 έως το 2018, που διαγνώστηκαν μόνο στη χώρα μας 17.389 κρούσματα και έχουν καταχωρηθεί στο αρχείο HIV/AIDS , (Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος HIV/AIDS) Πηγή: https://positivevoice.gr/

Και μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθε η δήλωση της καθηγήτριας λοιμωξιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ελένης Γιαμαρέλλου, να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα και να κάνει τους… δήθεν “προοδευτικούς” του Ψευτο-Ρωμαίϊκου, να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους.

Στη δήλωσή της, είπε ακριβώς, τα εξής: «Αδίκως έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο θέμα. Η Θεία Κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού. Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών. Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας. Αν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να με μολύνει, τότε δεν πιστεύω στο μεγαλύτερο μυστήριο. Τα άτομα που θέλουν να κοινωνήσουν δεν πρέπει να φοβούνται ότι από τη Θεία Κοινωνία μπορεί να μεταδοθεί ποτέ μικρόβιο». Και συνέχισε, «θα κοινωνήσω με πίστη στον Θεό ότι δεν κολλάω, όταν συμμετέχω σε ένα τέτοιο μεγάλο μυστήριο. Σας λέω αυτό που θα κάνω για τον εαυτό μου και το πιστεύω για όλους».
Ε, αυτό ήταν… άναψαν οι συζητήσεις και οι διαφωνίες!  Αποτέλεσμα;  Ο κόσμος και ιδιαίτερα ο πιστός θεοσεβούμενος Ελληνικός Ορθόδοξος Λαός, να περιέλθει σε αμηχανία και σύγχυση!
Θέλοντας να απαντήσω κι εγώ στα πνευματικά μου παιδιά, που ζήτησαν την άποψή μου, παραθέτω στη συνέχεια, μια γνήσια ομολογία ενός πρώην λεπρού, που μιλά για τον παπά των αποκυρηγμένων λεπρών της Σπιναλόγκα, ενός νησιού στο Νομό Λασιθίου, στην Κρήτη. Διαβάστε το, και τα συμπεράσματα δικά σας!
“ Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας. Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα. Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα. Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.
Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας. Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας! Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη. Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.
Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω. Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά. Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα. Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά. Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα. Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.

Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια.
Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.
Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψη μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψη μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.

Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας όχι μόνο την αγάπη της γλυκύτητας, αλλά και την αγάπη της ευποιίας. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. Μας καθοδηγούσε όλους. Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς.  Και έκανε τούτο τηρώντας το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. ΣΤ´, 3).
Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο, κατά κόσμον Ματθαίο Κατσουλογιαννάκη που γεννήθηκε στα Έξω Μουλιανά της Επαρχίας Σητείας στις 15 Ιουλίου 1893. Παρακολούθησε μαθήματα της έκτης τάξης του δημοτικού σχολείου χωρίς να πάρει απολυτήριο. Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος τον έκρινε μοναχό το 1911 και τον τοποθέτησε στη Μονή Τοπλού. Στις 20 Ιανουαρίου τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο και στις 26 Σεπτεμβρίου 1920 ιερομόναχο. Το 1941, έπειτα από αίτησή του, ο επίσκοπός του Φιλόθεος Μαζοκοπάκης τον μετέθεσε στην Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας. Εξεδήμησε εις Κύριον στις 3 Απριλίου 1972 και ενταφιάσθηκε στη Μονή Τοπλού.”
Λοιπόν, θα μείνουμε χωρίς τον Χριστό (Θεία Κοινωνία) φοβούμενοι;  Κι αν έρθει κάποιος διωγμός από κάποιον αντίχριστο διώκτη των Χριστιανών, θα αποταχθούμε τον Χριστό... φοβούμενοι;  Ποια αξία έχει τώρα ή θα έχει τότε, η ζωή μας;

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Η θεία Εικόνα, στις καρδιές μας!

Μεγάλη και αγία η Κυριακή, κατά την οποία εορτάζεται η νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον της αίρεσης, του ψεύδους, της απάτης, της ειδωλολατρείας και του υλισμού.  Μεγάλη είναι και η νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον κάθε ψεύτικης διδασκαλίας, φιλοσοφίας και ιδεολογίας.  Είναι ιερή η νίκη της Ορθοδοξίας, γιατί είναι η νίκη της απόλυτης Αλήθειας του Θεού!
Ποιος όμως, είναι η Αλήθεια σε αυτόν τον κόσμο;  Μα... Αυτός που είπε για τον εαυτό Του: Εγώ ειμί η Αλήθεια, το Φως και η Ζωή!  Ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός. Ο Θεός εν σαρκί!
Αυτός είναι η Αλήθεια στον γήινο κόσμο μας, Αυτός είναι η αλήθεια για τον άνθρωπο. «Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Ο Κύριος Ιησούς Χριστός έλαβε σώμα, ώστε μέσα από το δικό μας σώμα, να πει σε εμάς τους ανθρώπους, το τί είναι Αλήθεια, πως μπορεί να ζει κανείς με την αλήθεια, πως να πεθάνει γι’ αυτήν, και πως με αυτή την Αλήθεια, να ζήσει αιώνια.

Ο Χριστός συγκέντρωσε όλες τις αλήθειες και μας έδωσε την Αλήθεια της Ορθοδοξίας!

Όταν ο Θεός μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, κατέβηκε σε αυτόν τον κόσμο, έλαβε σάρκα από την σάρκα μας και έγινε ορατός, για μας τους ανθρώπους. Ο Θεός έγινε ορατός. Και εμείς βλέποντάς Τον, στην πραγματικότητα βλέπουμε τον Ζώντα Θεό.  Αυτός είναι η ζώσα Εικόνα του Θεού, μέσα στον Κόσμο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, διεφύλαξε την ζωντανή Εικόνα του Θεού μέσα στην ψυχή της και συνάμα τον πραγματικό, τον αληθινό Άνθρωπο, στο σώμα του Χριστού, αφού ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να ξυπνήσει μέσα μας την θεία Εικόνα Του, την ζώσα θεία Εικόνα Του, την οποία αμαυρώσαμε με τις αμαρτίες και τα πάθη μας και την παραμορφώσαμε, την καταρρακώσαμε με την αμαρτωλή ζωή μας.
Όπως λέγεται στους θαυμάσιους εκκλησιαστικούς ύμνους, ο Κύριος κατέβηκε σε αυτόν τον κόσμο, έγινε άνθρωπος, «ίνα την εαυτού αναπλάση Εικόνα», δηλαδή, να ανακαινίσει την δική Του Εικόνα μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, «φθαρείσαν τοις πάθεσι», που εφθάρει με τα ελαττώματά και με τις αμαρτίες μας.  Παραμορφώνοντας μέσα μας, την θεία Εικόνα σε μία δύσμορφη και θολή εικόνα του Θεού. Και ο Θεός, κατεβαίνοντας σε αυτόν τον κόσμο, ως ολοκάθαρη Εικόνα του Θεού, ως Θεός, έδειξε στον άνθρωπο το τι είναι πραγματικός “Άνθρωπος”, τι είναι ο τέλειος Άνθρωπος και κυρίως, πως πρέπει να είναι ο Άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο.

Πως πρέπει να είναι ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο;
Ένας ακούραστος αγωνιστής!  Ένας πολεμιστής που δίνει συνεχείς μάχες εναντίον της αμαρτίας, για να σώζει κάθε φορά την ψυχή του, από τον Σατανά.
Και τι σημαίνει λοιπόν να είσαι Εικόνα του Θεού;
Σημαίνει, να έχεις νου, προσηλωμένο στο θέλημα του Θεού! 
Να έχεις θέληση, που να συμπίπτει με το θείο Θέλημά Του!
Να έχεις αισθήσεις καθαρές, αισθήματα αγνά και αίσθηση της αμαρτωλότητας σου!
Να ζεις σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού!
Να είσαι εικόνα του Θεού, πάνω στη Γη!
Τότε το θέλημά σου είναι τέλειο και υγιές, όταν ευθυγραμμίζεται προς το θέλημα του Θεού, προς το πρωτότυπό του. 
Η αίσθηση μας τότε είναι καθαρή, υγιής, θεϊκή, όταν ευθυγραμμίζεται προς την αίσθηση του Θεού.  Ας μας καθαρίσει Αυτός από κάθε αμαρτία, από κάθε πάθος, από κάθε θάνατο. Ας μας ελευθερώσει από κάθε διάβολο, για να μπορούμε να είμαστε πραγματικά ζώσες εικόνες του Θεού, για να μπορεί ο Άνθρωπος να είναι επί της γης ένα θείο μεγαλείο.

Αδελφέ μου!  Ποτέ μην ξεχνάς ότι είσαι ένας μικρός Θεός, μέσα στην λάσπη!  Μέσα στη λάσπη του σώματός σου και πρέπει να διαφυλάξεις μες την καρδιά σου, τη ζώσα Εικόνα του Θεού. Πρόσεχε πώς ζεις. Πρόσεχε τι κάνεις με την Εικόνα του Θεού που είναι μέσα σου.  Διότι η ζωή μας ξεκινά από την γη και καταλήγει στο πάμφωτο πρόσωπο του Θεού, για να δώσουμε εκεί απολογία, τι κάναμε με την Εικόνα του Θεού, όσο ήμασταν σε αυτόν τον κόσμο. 
Και μέχρι τότε, εύχομαι η αγία Νηστεία της Τεσσαρακοστής, να μας οδηγεί προς το Άγιον Πάσχα και την Αγία Ανάσταση του Χριστού, για να προσκυνήσουμε, (όσο είμαστε ακόμη με το σώμα μας), Αυτόν, τον Αναστάντα Κύριο, τον Νικητή της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, Αυτόν που εξασφάλισε την Αιώνιο Ζωή για το σώμα μας και για την ψυχή μας.

π. Νικόλαος

Share:

Read More

Θεοφάνεια: Εορτή των Φώτων

Μεγάλη εορτή του Χριστιανισμού, σε ανάμνηση της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (ή Βαπτιστή). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου, που ξεκινά με τα Χριστούγεννα. Λέγεται, επίσης, Επιφάνεια και Φώτα.Το όνομα της εορτής προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, που σύμφωνα με τις Γραφές συνέβη κατά τη Βάπτιση του Ιησού. 

Ιστορικό
Όταν ο Ιησούς έγινε 30 ετών βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό, από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, που ήταν έξι μήνες μεγαλύτερος και ασκήτευε στην έρημο, κηρύσσοντας το βάπτισμα της μετανοίας. Τη στιγμή της Βάπτισης, κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα ακούσθηκε φωνή εξ ουρανού που έλεγε: «Ούτος εστίν ο Υιός του Θεού ο αγαπητός, δια του οποίου ευδόκησε ο Θεός να σώσει τους αμαρτωλούς». Το γεγονός αυτό έχουν καταγράψει οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, ο Μάρκος, ο Ματθαίος και ο Λουκάς. Αυτή δε είναι η πρώτη και μοναδική εμφάνιση στη Γη της Αγίας Τριάδας, σύμφωνα με τις Γραφές.Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζονται τα Θεοφάνεια δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει ότι κάποιοι αιρετικοί Γνωστικοί γιόρταζαν από τις αρχές του δεύτερου αιώνα τη Βάπτιση του Ιησού, κατ' άλλους μεν στις 6 Ιανουαρίου, κατ' άλλους στις 10 Ιανουαρίου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρη στην Αντιόχεια τη Μεγάλη και ότι από εκεί την παρέλαβαν οι Γνωστικοί. Κατά τον τέταρτο αιώνα, η εορτή των Θεοφανείων γιορτάζεται πλέον με λαμπρότητα σε όλη την Εκκλησία ως εορτή του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, απ' όπου και το όνομα «Τα Φώτα», εορτή «των Φώτων». 

Τελετές
Δύο είναι οι κυριότερες τελετές των Θεοφανείων:  α.  Ο Μέγας Αγιασμός, που λαμβάνει χώρα εντός των Εκκλησιών.  β. Η Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού, που ακολουθεί τον Μεγάλο Αγιασμό.Ο Σταυρός καταδύεται σε θαλάσσιο χώρο εντός λιμένων, σε όχθες ποταμών ή λιμνών και στην ανάγκη σε δεξαμενές νερού, όπως στην Αθήνα, κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου. Η εκδήλωση αυτή στη χώρα μας έχει και πολιτικό χαρακτήρα, καθώς παρίστανται οι Αρχές της κάθε περιοχής. Στην πρωτεύουσα, η επίσημη κατάδυση ορίστηκε να γίνεται από το 1900 στον Πειραιά έναντι της παλαιάς βασιλικής αποβάθρας ή του παλιού Δημαρχείου, σήμερα μπροστά από τον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Παρόμοιες τελετές γίνονται σε όλους τους νομούς της χώρας.Ο εκκλησιαστικός ύμνος που κυριαρχεί την ημέρα και βρίσκεται στα χείλη κάθε πιστού είναι το 

Απολυτίκιο των Θεοφανείων:

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις, του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές.  Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι.

Έθιμα
Κάλαντα των Φώτων. Ψάλλονται από τα παιδιά την παραμονή της εορτή σε πολλές παραλλαγές. Οι περισσότερες αρχίζουν με τους στίχους:«Σήμερα, τα Φώτα κι ο φωτισμός / και χαρά μεγάλη και αγιασμός…»Ανέλκυση του Σταυρού (το «πιάσιμο του Σταυρού») από κολυμβητές, τους λεγόμενους Βουτηχτάδες, κατά την τελετή της Κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού. Νεαρά, κυρίως, άτομα βουτούν στα παγωμένα νερά για να πιάσουν πρώτα τον Σταυρό και να λάβουν την ευλογία του ιερωμένου, αλλά και να δεχθούν τις τιμές και τις ευχές των συντοπιτών τους. Στον Πειραιά απαγορεύτηκε από τα προπολεμικά χρόνια η ανέλκυση του Σταυρού από βουτηχτές, έπειτα από μια θανάσιμη συμπλοκή μεταξύ τους. Στις μέρες μας, η ανέλκυση γίνεται από τον Επίσκοπο με την κορδέλα που φέρει ο Σταυρός.Αγιασμός των οικιών από τους ιερείς. Στην Ελλάδα ο αγιασμός γίνεται για πρώτη φορά την παραμονή των Θεοφανίων και λέγεται «Μικρός Αγιασμός» ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Με την Πρωτάγιαση, ο ιερέας γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών για να φύγει μακριά κάθε κακό. Παλαιότερα, οι λαϊκές δοξασίες συνέδεαν τον φωτισμό των σπιτιών με την εξαφάνιση των καλικάντζαρων, τους οποίους φαντάζονταν να φεύγουν περίτρομοι με την έλευση του ιερέα, κραυγάζοντας: «Φύγετε να φύγουμε κι έφτασε ο παπάς με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του!»Η εορτή των Θεοφανείων περικλείει άλλωστε και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων ελληνικών εθίμων. Ο Αγιασμός στη χώρα μας έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει τις ρίζες της στην αρχαία λατρεία.Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα. Κατά τη λαϊκή δοξασία, ακόμη και τα εικονίσματα με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αρχική δύναμη και αξία τους, που την αποκτούν όμως εκ νέου από το αγιασμένο νερό. 

Share:

Read More

Νέον Έτος 2020!

Με την "ανατολή" κάθε Νέου Έτους, όλοι αναζητούμε μια αλλαγή στη ζωή μας. Όλοι αναζητούμε την πολυπόθητη αυτοβελτίωση μας, όχι μόνον την ατομική μας, αλλά και ολοκλήρου του Κόσμου, που δείχνει να "σύρεται" σε μία ολοκληρωτική αιχμαλωσία από τις ισχυρές δυνάμεις του "κακού".
Κάθε ευχή μας, για υγεία, πρόοδο, αγάπη και ειρήνη, φανερώνει αυτόν ακριβώς τον πόθο και την θέλησή μας, να βρούμε προσωπικά και συνολικά ως κοινωνία, την ευτυχία στη ζωή και την ειρήνη στη ταλαίπωρη ψυχής μας.
Όμως, η πραγματικότητα μας διδάσκει πως: αν και οι περισσότερες ευχές είναι καλές καθώς εκφράζουν όμορφες ανθρώπινες επιθυμίες, από μόνες τους όμως, είναι δύσκολο να εκπληρωθούν αν δεν συνοδεύονται εκτός από τον προσωπικό μας αγώνα και με τη δυνατή πίστη μας στον Θεό, γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει, τα αδύνατα "τοις ανθρώποις" δυνατά και τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, εύκολες.
Έτσι, στη Νέα Χρονιά, που ήρθε, φορτωμένη με τόσα προβλήματα και βάσανα για τον καθένα μας, την Πατρίδα μας και ολόκληρη την υφήλιο, ας θελήσουμε να δώσουμε )ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί) κάθε αγώνα στη ζωή, με πίστη, εμπιστοσύνη, ελπίδα και αγάπη στον Ιησού Χριστό και ας κάνουμε τα προβλήματά μας προσευχή ικεσίας, δέηση δακρύων,αναφορά και αίτημα δοξολογίας στον Κύριο της Ζωής, για να ζήσουμε πραγματικά ένα αγιασμένο και ευλογημένο Έτος.

Αδελφοί μου Έλληνες
Καλή Χρονιά

Share:

Read More

Ο ορθόδοξος Άγιος Βασίλειος

Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας ήταν εξέχουσα προσωπικότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, υπήρξε σπουδαίος ιεράρχης και κορυφαίος θεολόγος, γι’ αυτό και ανακηρύχτηκε Άγιος και Μέγας.

Είναι ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας κι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου από τους Ορθοδόξους (14 Ιανουαρίου απ’ όσους ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο) και στις 2 Ιανουαρίου από τους Καθολικούς. Η μνήμη του συνεορτάζεται στις 30 Ιανουαρίου, κατά την εορτή των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τους δύο άλλους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.

Γεννήθηκε το 330 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας (νυν Καϊσερί Τουρκίας) και ήταν γιος του ποντίου ρήτορα (δικηγόρου της εποχής) Βασιλείου και της Εμμέλειας, η μνήμη της οποίας τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μαζί με του υιού της. Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ ή εννέα παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Γρηγόριος, ο μετέπειτα σπουδαίος θεολόγος, γνωστός ως Γρηγόριος Νύσσης. Η γιαγιά του Μακρίνα ήταν κόρη χριστιανού μάρτυρα και μαζί με τη μητέρα του Εμμέλεια έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χριστιανικού χαρακτήρα του Βασιλείου.

Μετά τα εγκύκλια μαθήματα που πήρε στην πατρίδα του, ο Βασίλειος στάλθηκε στο Βυζάντιο για ευρύτερες σπουδές. Το 351 πήγε στην Αθήνα, όπου ανθούσαν ακόμη τα γράμματα και οι τέχνες. Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική, φυσική κ.ά. Στην Αθήνα γνωρίστηκε με τον Ιουλιανό, μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου και αργότερα μεγάλο πολέμιο του Χριστιανισμού, και τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, με τον οποίο τον συνέδεσε μία ιερή και ισόβια φιλία.

Μετά τις σπουδές του στην Αθήνα επέστρεψε το 351 στην Καισάρεια, όπου άσκησε το επάγγελμα του ρήτορα, όπως και ο πατέρας του. Πολύ γρήγορα ξεκίνησε ένα πνευματικό ταξίδι στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Μεσοποταμία και τη Συρία, για να γνωρίσει τους ασκητές και να σπουδάσει τον μοναχισμό. Τόσο πολύ γοητεύτηκε από την αυστηρή ασκητική ζωή, ώστε πήγε στον Πόντο κι έζησε μοναχός στην έρημο για μία πενταετία (357-362).

Σκόπευε να μείνει οριστικά εκεί, αν δεν επισυνέβαινε ο θάνατος του επισκόπου Καισαρείας Ευσέβιου. Ο λαός της Καισαρείας ζήτησε να τον διαδεχθεί ο Βασίλειος και μετά την εκλογή του αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Καισάρεια. Παρέμεινε για εννέα χρόνια επίσκοπος Καισαρείας και άφησε σπουδαίο έργο, που αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές. Ίδρυσε μία σειρά από φιλανθρωπικά ιδρύματα, που έγιναν γνωστά ως «Βασιλειάδα», η οργάνωση των οποίων για την περίθαλψη των φτωχών και των ασθενών αποτέλεσε υπόδειγμα πνευματικής προσφοράς και κοινωνικής δράσης.

Ο Βασίλειος ήταν αλύγιστη ψυχή μπροστά σε κάθε είδους κοσμική εξουσία. Κάποτε, ο αυτοκράτορας Ουάλης, που υποστήριζε τους Αρειανούς, του έστειλε τον επίτροπό του Μόδεστο. Ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος τον φοβέρισε με δήμευση της περιουσίας του, εξορία και μαρτυρικό θάνατο. Ατάραχος, ο Βασίλειος απάντησε:
– «Λίγα τριμμένα ρούχα και κάμποσα βιβλία αποτελούν όλη μου την περιουσία· επομένως δεν φοβάμαι τη δήμευση. Την εξορία δεν τη λογαριάζω, γιατί σ’ αυτόν τον κόσμο είμαι παρεπίδημος. Ούτε τα μαρτύρια φοβούμαι, γιατί τον θάνατο θεωρώ ως ευεργέτη, επειδή θα με οδηγήσει πιο γρήγορα στον Θεό.»
– «Κανένας άλλος επίσκοπος δεν μου μίλησε έτσι», είπε θυμωμένος ο Μόδεστος.
– «Δεν θα μίλησες ποτέ με πραγματικό επίσκοπο», του ανταπάντησε ο Βασίλειος.

Ο Μέγας Βασίλειος υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, με καθοριστική συνεισφορά στη διατύπωση του δόγματος της Αγίας Τριάδας, ενώ συνέταξε και Θεία Λειτουργία («Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου»). Τα έργα του διακρίνονται σε δογματικά, αντιαιρετικά, ασκητικά, πρακτικά, ομιλίες και επιστολές.

Σε όλη τη σύντομη ζωή του αγωνίστηκε για την ενότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας, που μαστιζόταν στην εποχή του από θεολογικές έριδες σχετικά τις δοξασίες του Αρείου. Πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 49 ετών και τάφηκε με μεγάλες τιμές.
Απολυτίκιον Αγίου Βασιλείου

Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου,
ως δεξαμένην τον λόγον σου,
δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας,
την φύσιν των όντων ετράνωσας,
τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας.
Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ Όσιε·
πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ,
σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Share:

Read More

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου

Δεκέμβριος 2007
Αγαπητά μου Παιδιά,
«ΕΤΕΧΘΗ ΥΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΩΤΗΡ». 
Τη φράση αυτή, που απηύθυνε ο Άγγελος προς τούς ποιμένες της Βηθλεέμ το βράδυ της Γεννήσεως, φοβούμαι ότι την έχουμε ακούσει τόσες φορές ώστε να μη μας κάνει πια μεγάλη εντύπωση. Παρά ταύτα η εκκλησία δεν κουράζεται να την επαναλαμβάνει και σήμερα καλώντας όλους εμάς, ανθρώπους του 21ου αιώνα, να υποδεχθούμε τον Σωτήρα μας, εκεί στο στάβλο της Βηθλεέμ, Θεό σαρωμένο από αγάπη, στις καρδιές μας, στα σπίτια μας, στις πόλεις μας, στις πατρίδες μας. Παντού.

Βέβαια η φράση αυτή απευθύνεται σήμερα σ’ έναν αλαζόνα και επηρμένον από τις τεχνολογικές του κατακτήσεις άνθρωπο, τον άνθρωπο που εξέθρεψαν ο 20ός αιώνας, και προβάλλει ο 21ος. Τον άνθρωπο της αφθονίας των μέσων, των επιτυχιών, της επιστήμης του, αλλά και της πνευματικής ατροφίας, του εσωτερικού κενού, και της έλλειψης κοινωνούμενης εμπειρίας που απαιτεί λογικά ερείσματα σε θέματα πίστεως. Ο άνθρωπος σήμερα μοιάζει να είναι αποστεωμένος από έμπνευση, από ελπίδα, αιχμάλωτος των κατακτήσεών του, θύμα της προόδου του, φορτωμένος με απέλπιδα προοπτική για το μέλλον του.

Σαν εγερτήριο σάλπισμα ακούεται και πάλι σήμερα η φράση του Αγγέλου. Είναι σαν να καλεί τον άνθρωπο του 21ου αιώνα να ξυπνήσει από τον λήθαργο της χρησιμοθηρικής υλοφροσύνης και την κραιπάλη της πλασματικής αυτάρκειάς του. «Ξύπνα, άνθρωπε του 21ου αιώνα». Ο Σωτήρας προκαλεί αλλά και προσκαλεί τον καθένα μας να αναθεωρήσει την πορεία του, να ξαναβρεί την ελευθερία του, να ξαναδεί το φάσμα της ζωής του μέσα από το λαμπρό φως της Αλήθειας Του.

«ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ». Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Κοίταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων. Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς.

Τα Χριστούγεννα πρωτίστως απευθύνονται στις ψυχές μας. Η πίστη στον Σωτήρα σώζει και νοηματοδοτεί τη ζωή μας. Οδηγεί στην εμπειρική ψηλάφηση της ερμηνείας του γεγονότος. Με ταπείνωση αλλά και ελευθερία. Οι συνέπειες ακολουθούν. Η ελπίδα, το φως, ο αγώνας, η ανθρωπιά. Ο Σωτήρας Χριστός μας προκαλεί και μας εμπνέει να γίνουμε άνθρωποι και να απελευθερωθούμε από τις δεσμεύσεις του ενδοκοσμικισμού και της αλλοτρίωσης.

Το δρόμο αυτό, πολλοί, αμέτρητα πλήθη πιστών τον ακολουθούν με συνέπεια. Χαίρω όταν επισκέπτομαι τις ενορίες της Ι. Αρχιεπισκοπής και άλλες Ι. Μητροπόλεις στην Επαρχία να διαπιστώνω πόσοι πολλοί, και ανάμεσά τους και νέοι ξαναβρίσκουν το δρόμο τους προς την πίστη.

Το φαινόμενο είναι θαυμαστό. Αν το επισημαίνω είναι γιατί είναι χρήσιμο να συντηρούμε μέσα σας την ελπίδα ότι ο κόσμος των φαινομένων κρύβει μέσα του και πίσω του μίαν άλλη πιο ζωντανή πραγματικότητα που μόνο όσοι μπορούν και θέλουν την βλέπουν. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μύθος, ούτε φολκλορικό παιγνίδι. Σε τελευταία ανάλυση αν το βρέφος στη Φάτνη είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος – και αυτό εξαρτάται από την ποιότητα της Πίστεώς μας – τότε αυτός ο Θεός είναι ελπίδα ελευθερίας του ανθρώπου από τη μοίρα της θνητότητας, εγγύηση αθανασίας, εξασφάλιση σχέσης με το Θεό, αληθινή σωτηρία.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μετά πατρικών ευχών και αγάπης

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
XΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ 

Share:

Read More